good words to fall asleep with

true religion will not let us fall asleep in the comfort of our freedom.

love our neighbor is not a piece of advise, it is a command.

Bono, U2.

Vanuit de Trein. Je hoeft het niet te lezen

Wie ben je?

Dat zijn drie woorden die zoveel meer zeggen dan andere zinnen van drie woorden, zoals Wil je eten? Of, Ben je moe? Of, ga je mee? Die vragen kan je beantwoorden met 1/3 van de zin zelf, met ja of met nee of met misschien. Maar wie ben je? Daar kan je niets mee, daar heb je veel meer woorden voor nodig. Je kan zeggen : ik ben mezelf, maar dat is niet echt een antwoord op de vraag ,want ik ben mezelf, dat weet toch iedereen? Hoe kan je nou iemand anders zijn dan jezelf? Je kan je voordoen als iemand volstrekt anders, maar dan ben je diegene nog niet. Wie ben je? Dat is niet dezelfde vraag als: wie doe je. Of, wat doe je, of wat probeer je te zijn, of wie ben je niet? Wie ben je? Kan je die vraag überhaupt over jezelf beantwoorden? Volgens mij vertellen andere mensen het meest over jezelf. Volgens mij kan je jezelf als totaal anders iemand zien dan dat anderen jou zien.

Wie ben ik?

Kijk, hier hebben we veel meer aan. Als ik aan een willekeurig persoon vraag : wie ben ik? Zullen ze over het algemeen veel raarder opkijken dan als je ze vraagt : wie ben jij? Maar is het niet belangrijker te weten wat het antwoord is op de vraag wie ben ik dan op de vraag wie ben jij? Of vind je dat een egoïstische gedachtegang? Je moet vooral weten wie iemand anders is. Je moet eerst weten wie je zelf bent. Maar waarom? Als je niet weet wie je zelf bent, wat heeft het dan voor zin te weten wie iemand anders is? Wat heb je daar dan aan? Ik wil je best vertellen wie ik ben, maar dan moet jij ook weten wie jij bent. Of, in ieder geval moet je een idee hebben wat van jou jezelf is en wat van jou wel van jou is maar niet bij je hoort.

Waar hoor je bij?

Ik ben een meeloper. Iedereen is een meeloper. Ik doe er niet moeilijk over. Ik probeer niet zo hard mogelijk te bewijzen dat ik geen meeloper wil zijn.

Ik voel me aangevallen. Ik heb zo’n hekel aan mensen. Mensen in het algemeen. Er zijn uitzonderingen, maar die moet je wel vinden. Mensen in de trein, die doen het meest pijn. Ze praten met elkaar en hebben de grootste lol maar begrijpen niet dat iedereen mee luistert en dat zij die vragen wie ben jij , wie ben ik, waar hoor je bij heel anders intrepeteren. Het doet pijn, ik weet dat het niet persoonlijk is, maar het doet wel pijn. Voor die oudere mensen die meeluisteren en zich afvragen wat er met de jeugd is gebeurd. Ik schaam me. Voor dat meisje. Zo moeten meisjes niet zijn. Niet zo luid. Niet zo grof. Niet zo, alsof ze zich wilt bewijzen.
sorry wereld. Sorry.

vroeger droomde ik..

Vaak droomde ik van groene velden vol met zonnebloemen en paardenbloemen en madeliefjes en van wolken in de vorm van schaapjes en bomen met takken die niet leken op te houden en appels eraan die van het paradijs afkomstig zouden kunnen zijn. Ik droomde vroeger vaak dat ik daar rondliep als een meisje met lange blonde vlechten en een lange witte jurk aan waar de wind mee speelde terwijl ik door het lange gras rende en mijn vingers langs de bloemen begeleide om de stelen niet te knakken. Dan rende ik naar de enorme boom met appels die van het paradijs afkomstig zouden kunnen zijn en naar die ene dikke tak waar een schommel aan hing. Ik ging naar voren en achter en mijn jurk deed mee en mijn tanden weerkaatste het licht van de zon en in die hele droom was er niets, maar dan ook niets wat verkeerd of lelijk of eng was.

Ik forceerde deze droom elke keer als er wel een enge, lelijke, verkeerde droom was. Als ik droomde dat ik achterna werd gezeten door een grote, enge, lelijke gorilla wilde ik wat anders dromen. Eerst droomde ik dat ik ging winkelen, maar elke keer zag ik die gorilla weer. In de etalage, in het pashokje, op straat. Misschien kon en andere droom er voor zorgen dat ik niet meer aan de gorilla dacht en dat ik niet bang hoefde te zijn. Ik heb aan van alles gedacht om te dromen. Hoe ik beroemd was en een optreden gaf voor heel veel mensen. Maar de gorilla stond tussen de mensen. Hoe ik in de kerk zat en gewoon luisterde. Maar de gorilla kwam over het gangpad naar de preekstoel gelopen.

Alleen als ik droomde van groene velden met zonnebloemen en paardenbloemen en madeliefjes waar ik door heen kon rennen met mijn blote voeten achtervolgde de gorilla me niet. Daar kon ik gewoon lekker slapen, zonder ergens last van te hebben, of bang voor te zijn.

Je zal het maar hebben...

[ Even mijn boek aan de kant. Muziekje aan en HOP, schrijven!]

Ik kwam een tijdje geleden met een klasgenootje in gesprek over onvoorwaardelijke liefde. We kwamen daarop toen hij zei: niets is gratis ( hoe we daar dan weer op kwamen is nog een veel langer verhaal). Ik dacht even na. Is niets dan gratis? Ik zei : liefde is gratis.

Toen kwam er een gesprek op gang over wanneer je mensen liefde geeft, dat je dat eigenlijk wel doet omdat je iets terug verwacht. Ik begon te praten over dat het wel kan, on-egoistisch liefde geven, wat jezelf terug verwacht totaal negeren. Ik kon niet op een normaal woord komen. Onvoorwaardelijke liefde zei hij. Ik knikte. Ik denk echt dat er mensen zijn die onvoorwaardelijke liefde hebben.

Ik ken er tenminste eentje die het had. Er is een boek over geschreven, wat ie met al die liefde deed. Best interessant, en ook inspirerend!

Je zal het maar hebben.. Onvoorwaardelijke liefde.

Lydia

Wie ben ik?

Een klein stukje van mijn portfolio Hoofdstuk 1 : wie ben ik.

Veel spel/stijl fouten??

Ik vergelijk mijn leven wel eens met een boek dat nog geschreven wordt. Je kan best een idee hebben over hoe het afloopt, maar je moet alsnog elk woord schrijven voordat je bij het eind komt. En als je er te snel doorheen gaat kloppen de zinnen niet en is het geen mooi geheel, maar als je te lang stil staat bij de woorden en de betekenissen ervan kan het saai worden en te gecontroleerd. Ik zie mijn leven als een spannend boek. Ik typ de letters, maar God, mijn Vader in de hemel, fluistert me vaak in hoe ik woorden moet spellen, of hoe ik een zin beter kan schrijven. Zo wordt het een mooi boek. Ik ben nog niet zo ver, maar ik heb goede hoop voor de toekomst. De eerste 19 hoofdstukken vind ik al geweldig. Ik kan niet goed wachten op hoe het verder gaat, maar er zit niets anders op dan te wachten en soms weg te dromen bij de beelden die ik voor me zie. Ik ben een ongeduldig persoon, maar ik kom wel wel.

the list after the stress tests week PART 2

of the seven things I wrote down a two months ago i wanted to do, I already did 4 of them!
1. Get a ticket to America : DONE
2. Save money to pay it : DONE
3. do more horsebackriding : DONE
4. get my Cd done and realy for sale : DONE

Now I only have to do:
1. Get connected with friends again. I am already doing better in that, but school is important, too! Praying goes a lot better
2. Buy a coloringbook. Still have to do that. why not!?
3. Organize the songs you have been written lately. I kind of did that, but not really. I guess I can do that when Idon't want to study anymore.

Actually, it's pretty good to scroll back a bit in your life and see what is done what you've wanted. because now i realize I'm doing pretty good with it!

Another thing, somtimes i write down my prayers. And looking back how many have been answered, it's just amazing! How many times do we forget, like REALLY? would be great to make a list like this, and don't stop praying till i have all answers.
Well, I better never stop praying anyways. And you shouldn't either.

Love,
Lydia
ps, two posts at one day. What is happening?

net als Jezus

Ze zag een meisje rennen om de trein te halen. Zij was met de fiets. Ze reed het meisje achterna, en zei haar dat ze achterop moest zitten, en dat zij haar wel even naar het station zou sjeesen. Dat vond het meisje zeer aardig.
Eenmaal bij het station zei het meisje: Weet, ik denk dat Jezus hetzelfde gedaan zou hebben.
Nee, zegt het meisje met de fiets. Jezus had zijn fiets gegeven.

Kwam gewoon maar even in me op toen ik ook werkelijk een meisje naar het station zag rennen ( heb helaas niet de ballen spontaan gekregen om het heldhaftige-jezus-achtige andere meisje na te spelen. Misschien volgende keer.. of daarna.. )

Lifter

Wist je dat je in 4 uur met de trein in Parijs bent?
En 5 uur met de auto..

Ik wil liften naar Parijs. Dat is echt een idee dat ik in mijn hoofd heb.
Ik ben nog nooit in Parijs geweest, nog nooit in Frankrijk. Ik wil het zien, het beleven, het horen.
Nu heb ik nog wel nodig een ervaren lifter en een frans accent..

Wie gaat er mee??

Lyd

Boek

Ik denk dat ik een boek wil schrijven.

Nee.

Ik Wil een boek schrijven.
Ik wil het zo graag. Ik heb geen idee waarom, want zelf houd ik niet zo van boeken. Misschien is het meer dat ik het leuk vind om dat verhaal te verzinnen. Een hoofdpersoon te verzinnen, alles zelf te bepalen, alles zelf in de hand te hebben. Een verhaal met een boodschap, met iets van mezelf erin, dat moet haast wel, met iets van mijn waardes, en geloof. Een boek waar mensen blij mee zijn als ze het krijgen en dat ze het mooi vinden en het in hun kast hebben staan. Dat als mensen vragen : wat heb jij gedaan met je leven Lydia? Dan kan ik tenminste iets aan ze geven. Niet een vaag, ik heb mezelf leren kennen, en geprobeerd er altijd voor andere te zijn, maar een boek. Kijk zelf maar, hier ben ik mee bezig geweest.

Dan heb ik tenminste iets wat ik achterlaat. Iets waar mensen over kunnen praten, van kijk, dit heeft Lydia gemaakt.
Dan heb ik iets waar ik ALLES over weet. Waar ik de maker van ben, waar ik het MEEST vanaf weet, waar niemand me de les in kan lezen.

Dan heb ik iets waar ik mijn emoties in kan leggen, hoe ik dingen die gebeuren kan leren te begrijpen, waar ik dingen in kan schrijven die ik nog nooit eerder geschreven heb, of verteld.
Een boek.

Ik wil het echt.
Maar niemand die het me kan geven.
Ik kan het niet verdienen,
ik kan er niet naar toe werken.

Ik moet het kunnen en doen.
Maar ik wil het wel.

Lydia

Box #14

I opened the door that had been shut for so long. The room where normally the sun would shine powerfully, and where the music could be heard miles away, was not familiar to me anymore. There was dust on the desk, the bed was made straight, and the window was closed. The bright, living atmosphere it had before, was gone. I couldn't believe this was the room where she played in, where she slept in, worked, danced. When I close my eyes, and smell the air, I can still see her in front of me. She smiles at me, her bright blue eyes full of surprise, and life. This room was her life. Was.
Because now, it is nothing more than a storageroom. A place with memories that will never fade. I clear the tears away from my eyes, and take a step into the room. Everything is still there. The picture of us together, that one day on the beach. A stone she found when we were on holiday in the moutains. A book she read hundreds of times, over and over agian. My eyes move from the one side of the room to the other. I scan the room, looking for something. I don't exactly know where I'm looking for. I know I have seen enough for the tears filled my eyes. Still, I need something. I need something new. Something I never knew about her, something she never told me. I look behind the closet, under het bed. Then I remember she told me once she hid her stuff under het radio.
The radio was placed on top of a box. I lifted the radio of, and took the box. I sat down on the dusty bed, and turned my eyes to the box.
It said: Box #14. Dreams.
I opened it.
It was full of notes, of folders of places, of maps. I sighted. I shook my head. A box full of dreams. She never got the change to live them...

The tools of His hand

I once heard a guy say in our church that we often give God our tools to work with. That we plan our lives, give the ideas to God, so he can bless it, and have His way in it. Like : God, I really want to become a great disciple by being a rockstar. Here you have my plan, mold it into yours. I guess that's a really good thing to say, and it asks a lot of Trust, but what that Pastor said too, was that God doesn't want our tools to work with. His tools are a lot better, so much more efficient, so much prettier! I have been thinking about this sermon a lot these last days. Especially when it comes to my future. I could make plans for the rest of my live, and ask God to bless it, but I also could give it all to God at the same time. What if I say to God : you have my future. Use Your tools to make it into something you enjoy, make it into something Holy. I guess that takes a lot of effort. I do not want to make plans for the future yet, Cause I trust that God will plan it all for me.
Is that too much trust? Is that throwing away good education, and plans in my head? I have the feeling that the everything is saying me to go and study, but I just don't know God's opinion aibout that. And I could just Do it, and wait till God agrees, but then I feel God is using my tools.. And I can not alow that, cause I would rather use his's ..

What is wisdom?

If you never know truth then you never know love

I think the whole world addicted to the drama
Only attracted to things that'll bring you trauma
Overseas, we try to stop terrorism
But we still got terrorists here living
In the USA, the big CIA
The Bloods and The Crips and the KKK
But if you only have love for your own race
Then you only leave space to discriminate
And to discriminate only generates hate
And when you hate then you're bound to get irate.
Madness is what you demonstrate
And that's exactly how anger works and operates
Man, you gotta have love just to set it straight
Take control of your mind and meditate
Let your soul gravitate to the love,

It just ain't the same, always unchanged
New days are strange, is the world insane.
If love and peace is so strong
Why are there pieces of love that don't belong
With ongoing suffering as the youth die young
So ask yourself is the loving really gone
So I could ask myself really what is going wrong
In this world that we living in people keep on giving in
Making wrong decisions, only visions of them dividends
Not respecting each other, deny thy brother
A war is going on but the reason's undercover
The truth is kept secret, it's swept under the rug
If you never know truth then you never know love

I feel the weight of the world on my shoulder
As I'm getting older, people gets colder
Most of us only care about money making
Selfishness got us following our wrong direction
Wrong information always shown by the media
Negative images is the main criteria
Infecting the young minds faster than bacteria
Kids wanna act like what they see in the cinema
whatever happened to the values of humanity
Whatever happened to the fairness in equality
Instead in spreading love we spreading animosity
Lack of understanding, leading lives away from unity
That's the reason why sometimes I'm feelin' under
That's the reason why sometimes I'm feelin' down
There's no wonder why sometimes I'm feelin' under
Gotta keep my faith alive till love is found

Misschien een dom liedje van Black Eyed peas, maar als je et nu nog eens leest, en goed bedenkt wat JIJ zou kunnen doen, wordt het er dan niet een stuk betere tekst van?
Lydia

M8

" Celebs voeren een toneelspel op van glitter en glamour. Zij zijn rijk, sexy en beroemd. Maar voor niet-celebs is er nog hoop. Want soms, heel soms, wordt er iemand toegelaten tot de godenwereld van celebs. De celebs dagen in ieder gevan iedereen uit om hun hemel te bestormen. Wat te doen? Zorga dat je er zo knap mogelijk uit ziet, desnoods met hulp van een plastische chirurg. En een voorraafd luxeartikelen kan ook geen kwaad, leen zo nodig wat geld van een band.
Gaat het jou 'echt niet lukken om celeb te worden? Arme pechvogel. Leg je er maar bij neer. Jij bent Lelijk, mislukt en impopulair. maar zorg er intussen wel voor dat je blijft kijken naar dat toneelstuk van schoonheid, liefde en geluk dat celebs voor je opvoeren. Straks ga je nog op zoek naar de waarheid en wordt je nog gleukkig met wie je bent. "

Een pakkend stukje tekst, als je het mij vraagt. Gertjan de Jong schreef dit, in het blad X[ist] in Christ. En ik moet eerlijk toegeven, dit stukje tekst is een goede samenvatting van mijn gedachtes van de laatste tijd.
Gelukkig gaan mijn gedachtes verder. Ze voeren me mee naar dromen die misschien zelfs wel uit zouden kunnen komen. Ik denk bij mezelf af: Wat zou er gebeuren als ik naar een random school zou gaan ( laatzeggen Streek Bovenbuurtweg, dat is al een project op zichzelf) en daar me in de meiden tussen de 12 en 16 stort, om hun deze boodschap te laten weten. Ten eerste wat ' de wereld' voor slechte invloeden heeft, hoe het je verandert. ( Eigenlijk dus wat er in het bovenstaande stukje staat) Ten tweede wil ik een voorbeeld zijn, hoe heerlijk het is om wel te weten wie je bent, en hoe het geloof in God daarin een enorme basis is.
Deze twee/drie simpele dingen, denk je niet dat dat echt iets uit zou maken? Ik droom ervan, dat meiden zeker van zichzelf zijn, omdat ze weten ( van) wie ze zijn. Dat ze dat mogen weten niet doordat ze eerst al het stomme, slechte en neppe uit hebben geprobeert, maar omdat ze het goede hebben gehoord, en Daar naar wilde streven.

Daar droom ik over.
En dat is geen toneelstuk.

Lydia

M9

Politie heeft hier echt een vervelende reputatie.
Als Jessica en ik in de avond over het zwarte water van Lake calhoun kijken, en er komt een politieauto naar ons toe, krijg ik meteen een bezorgde weeklaag van Jessica, omdat politie nu eenmaal stom is. Die aaridge jonge vent kan er ook niets aan doen dat het beeld van politie zo verdraaid is. Hij was hardstikke aardig!
Ik begon te dromen over hoe cool het zou zijn om als politieagent te zijn, en een ander beeld te laten zien dan wat iedereen denkt. Om een licht te zijn, om mensen eigenlijk vrolijker te maken, vrienden te worden met de daklozen die"politieagenten"normaal zo haten, omdat ze hun boetes geven omdat ze in de Mc Donalds naar de wc gaan. Maar blijkbaar is dat dus niet te doen, blijkbaar zullen polieagenten altijd stom zijn. Jammer, maar toch lijkt het me leuk om politieagent te zijn, en het andere voorbeeld te zijn, de uitzondering.

iig, nog negen dagen, dan is het zover.
Lydia

Doe it.

een dubbel gevoel.
Een twijfel van binnen.
Een verlangen om mijn gedachten uit te voeren,
een luiheid die het tegen houd.

een triestheid van binnen,
dat me alleen maar laat denken
en wikken en wegen
totdat er niets meer van me overblijft.

Misschien moet ik gewoon beginnen.
en dan achteraf zien wat ik gedaan heb.
En dan kijken of ik het leuk vind
en weer een dag geleefd hebben.

Dagen zoals gister zijn er maar weinig.
enorm veel zon, enorm veel lach.
Jessica en ik, een kleedje en water.
Mensen om ons heen, en de zon.

Lydia