Blind vertrouwen

Het was weer ongewoon warm en benauwd in de trein en ik baalde als een stekker, want door het weer reden er geen treinen meer van Almere naar Utrecht en dus moest ik omrijden via Weesp en ik had helemaal geen zin in dat gedoe. Ik had ook geen zin om een plekje te zoeken tussen de mensen die ook allemaal klef en warm waren, dus ik ging bij de ingang zitten, waar je wel eens 4 plaatsjes hebt. Er zat een blinde vrouw tegenover mij. Een tijd lang zeiden we niets, maar toen vroeg ze of ik ook naar Utrecht moest. Ze vroeg me of ik dan met haar mee wilde, zodat ik haar kon helpen. Dat leek me wel wat, want het is best interessant!

Ik begeleide haar over station Weesp en ik zocht een plekje voor ons tweeen in de trein naar Utrecht. Daar begonnen we een gesprekje. Eerst de wat formele dingen, maar toen ze vertelde dat ze in haar vrije tijd beeldhouwer was, moest ik toch doorvragen. Hoe kan dat nu als je blind bent? Dan moet je alles op de voel doen, maar kan je dan wel dingen maken die voor ziende mensen begrijpbaar is, herkenbaar als een iets?

Ze maakt dieren, die ze nog kan herinneren van vroeger. Ze was blind geworden al vroeg, maar blijkbaar kon ze nog veel herinneren. Ze had boekjes bij zich, met daarin haar prachtige kunstwerken. Uil, Kat, Olifant, voormalelijk dieren maakt ze. Ik vond het heel mooi.

Ik vroeg nog verder, hoe het dan was om met openbaar vervoer te reizen.

"ja" zei ze. "Ik moet er maar gewoon op vertrouwen dat de mensen me in de goede trein zetten"

Ik glimlachte. Blind vertrouwen, dat is echt. Het werd me ineens heel duidelijk, omdat er voor mij zo'n zelfverzekerde vrouw zat die wel haar hele leven helemaal afhankelijk is van wat andere mensen zien. In haar zelfvertrouwen moest ze vertrouwen op andere. mooi is dat.

Vanuit de Trein. Je hoeft het niet te lezen

Wie ben je?

Dat zijn drie woorden die zoveel meer zeggen dan andere zinnen van drie woorden, zoals Wil je eten? Of, Ben je moe? Of, ga je mee? Die vragen kan je beantwoorden met 1/3 van de zin zelf, met ja of met nee of met misschien. Maar wie ben je? Daar kan je niets mee, daar heb je veel meer woorden voor nodig. Je kan zeggen : ik ben mezelf, maar dat is niet echt een antwoord op de vraag ,want ik ben mezelf, dat weet toch iedereen? Hoe kan je nou iemand anders zijn dan jezelf? Je kan je voordoen als iemand volstrekt anders, maar dan ben je diegene nog niet. Wie ben je? Dat is niet dezelfde vraag als: wie doe je. Of, wat doe je, of wat probeer je te zijn, of wie ben je niet? Wie ben je? Kan je die vraag überhaupt over jezelf beantwoorden? Volgens mij vertellen andere mensen het meest over jezelf. Volgens mij kan je jezelf als totaal anders iemand zien dan dat anderen jou zien.

Wie ben ik?

Kijk, hier hebben we veel meer aan. Als ik aan een willekeurig persoon vraag : wie ben ik? Zullen ze over het algemeen veel raarder opkijken dan als je ze vraagt : wie ben jij? Maar is het niet belangrijker te weten wat het antwoord is op de vraag wie ben ik dan op de vraag wie ben jij? Of vind je dat een egoïstische gedachtegang? Je moet vooral weten wie iemand anders is. Je moet eerst weten wie je zelf bent. Maar waarom? Als je niet weet wie je zelf bent, wat heeft het dan voor zin te weten wie iemand anders is? Wat heb je daar dan aan? Ik wil je best vertellen wie ik ben, maar dan moet jij ook weten wie jij bent. Of, in ieder geval moet je een idee hebben wat van jou jezelf is en wat van jou wel van jou is maar niet bij je hoort.

Waar hoor je bij?

Ik ben een meeloper. Iedereen is een meeloper. Ik doe er niet moeilijk over. Ik probeer niet zo hard mogelijk te bewijzen dat ik geen meeloper wil zijn.

Ik voel me aangevallen. Ik heb zo’n hekel aan mensen. Mensen in het algemeen. Er zijn uitzonderingen, maar die moet je wel vinden. Mensen in de trein, die doen het meest pijn. Ze praten met elkaar en hebben de grootste lol maar begrijpen niet dat iedereen mee luistert en dat zij die vragen wie ben jij , wie ben ik, waar hoor je bij heel anders intrepeteren. Het doet pijn, ik weet dat het niet persoonlijk is, maar het doet wel pijn. Voor die oudere mensen die meeluisteren en zich afvragen wat er met de jeugd is gebeurd. Ik schaam me. Voor dat meisje. Zo moeten meisjes niet zijn. Niet zo luid. Niet zo grof. Niet zo, alsof ze zich wilt bewijzen.
sorry wereld. Sorry.

Ik ben er nog

Het is nog donker wanneer de trein stopt op Station Naarden-Bussum. Tussen mijn papieren door kijk ik naar buiten, waar mensen op het perron wat heen en weer lopen. Ze zullen vast ergens heen gaan, maar vanuit mijn plekje ziet het er meer uit alsof ze gewoon maar wat heen en weer lopen.
Ik bedenk me hoe raar het toch altijd weer is als je je inbeeldt dat al die mensen ook een leven hebben, en plannen, en een agenda. Ik denk dat ik er wel wat op mijn blog over kan zeggen, het wordt wel weer is tijd.

Dan valt me een reclamebord op. Een grauwe foto van een terneergeslagen man die naar beneden kijkt. Je krijgt er een akelig gevoel bij. Er onder staan de woorden:

IK BEN ER NOG ( .nl)

Bam, zie zit. Ineens verdwijnen al die filosofische gedachten over het zijn van de individu in de maatschappij. Ineens zie ik die rondlopende mensen die allemaal onderweg zijn naar ergens niet meer. Hoeveel mensen zijn er wel niet die zich precies hetzelfde voelen als de man op de foto? Ik ben er nog. Jullie zijn me misschien vergeten, misschien geven jullie al lang niet meer om me, maar ik ben er nog. Verrot, kapot, moe en lam. Maar ik ben er. Nog wel.

Het doet me verdriet te weten dat er zoveel van die mensen zijn, misschien wel heel dicht bij me. Maar dan herinner ik me woorden die ik een paar dagen geleden las. Misschien vind je het te zoetsappig, ik vind het eerder rauw en eerlijk, en op een bepaalde manier net zo verdrietig als de woorden van de reclame.

Het zijn de woorden van Jezus die hij tegen zo'n terneergeslagen man zegt: Ik ken het.

Lydia

(2)Lief Tijdschema,

Het was vannochtend wel even schrikken he, toen ik ineens om 6.20 wakker schrok!
Ik heb er alles over gedaan om op tijd te komen voor de trein. Dei van 6.41 ja, dat hadden we gezamelijk afgesproken, omdat zo de kans dat ik ondanks de vertragingen toch nog op tijd zou komen aanzienlijk zou verhogen. En dat heeft het gedaan.
Ik wil nog even zeggen dat ik het fijn vind dat je zo soepel omgaat met de treinen, dat je me dat toelaat. Dank daarvoor.

Liefs,
Lydia
Ps. Het was wel even lachen he, vanmiddag toen mijn trein te laat aan kwam om die naar Ede te pakken, maar dat die 20 minuten vertraging had zodat ik hem toch nog net gehaald heb. Leuk dat dat voor ons zo goed werkte, terwijl er andere zijn die nu fikse ruzie met hun tijdschema hebben. Fijn dat wij het zo goed hebben.

Lief Tijdschema,

Het spijt me heel erg dat ik je zo in de war heb gebracht vandaag en dat ik de macht niet had om dicht bij je te blijven. Ik kan alles uitleggen, maar dat neemt niet weg hoe jij je wel niet zult voelen en ik zal het ook zeker niet proberen goed te praten, dat je het weet.

Het begon vanochtend al, toen ik om 6.49 wakker werd gebeld door klasgenoot E. die mij vertelde dat er wat problemen waren met treinen. Iets met wissel-storing of iets - ik werd wakker gebeld, dan ben ik nog niet in zo'n staat dat ik ook kan onthouden wat er tegen me gezegd word- tussen Driebergen-Zeist en Utrecht. Toen ik schor terug praatte realiseerde hij zich waarschijnlijk dat ik niet het eerste uur op school hoefde te zijn. Ik weet niet meer wat ik zei en wat hij zei, maar het kwam er op neer dat ik toch enigszins bezorgd weer terugviel in een lichte slaap. Ik werd voor mijn wekker wakker en lief tijdschema, jij weet dan heel goed dat dat niet veel goeds voorspelt.

Het spijt me dat ik die douche nam die ik eigenlijk niet ingecalculeerd had in het schema, maar ik voelde dat het een zware dag zou worden en dat ik beter zou functioneren als ik wel een douche zou nemen. Ik deed het heel snel, en naar mijn weten heeft dat niet verder het schema beïnvloedt.

Op het station aangekomen schrok ik hevig van alle mensen die er ineens waren en ik wist toen ook meteen al dat ik je zou moeten teleurstellen met het houden van het tijdschema. om 8.27 kwam er geen trein. om 8.45 kwam er geen trein. om 8.53 kwam er een trein, maar die zat ZO vol dat de helft van de mensen op het perron er maar in konden ( het waren zeker wel honderden mensen). Vriendin E. kon er wel in komen, ik bleef steken op het trapje en moest verbouwereerd achterblijven.

Lief Tijdschema, tegen die tijd wisten wij allebei dat er niets meer van ons schema over zou blijven, dat de NS het helemaal kapot gemaakt heeft en dat er niemand zou opstaan waar ik tegen aan zou mogen trappen. OP dat moment wisten we allebei dat die inspanning van het optijd komen voor niets was geweest en dat die toets die in het schema stond waarschijnlijk op een ander moment zou plaatsnemen. We baalden allebei. En toen - en daar kan je van alles over zeggen, maar ik vind dat het de goede beslissing is geweest - heb ik het er maar bij neergegooid. Ik weet het, ik heb je niet letterlijk op de grond gegooid en dat zou ik ook nooit doen, maar ik kan het wel begrijpen dat je je enigszins beledigd voelt voor het gebaar wat ik maakte. Maar weet je, als ik me had vastgeklampt aan jou was het niet goed gekomen. Dan was ik vriendin M. niet tegen gekomen en dan had ik ook niet de vrijheid genomen om met haar lekker in de eerste-klas-stoelen te gaan zitten 'omdat de trein vol is en conducteurs nu toch nooit komen controleren' en dan had ik ook niet zo luchtig en melig gereageerd op die man die boos werd op ons omdat we ons niet realiseerde dat we in een stilte- coupé terecht gekomen waren en dan had ik ook niet zo kunnen genieten van het leuke mannetje wat tegenover ons zat en mee aan het lachen was elke keer wanneer wij dat deden. Als ik op dat moment had vastgehouden aan de ergernis dat de NS stom is en jouw helemaal door de war schopt, dan had ik ook niet hardop ( jaaa, hardop in de stilte-coupé) gelachen toen de omroeper zei : "Dames en heren, we moeten nog even wachten; Utrecht is vol."

Nu heb je mijn kant van het verhaal gehoord. Ik ben blij dat ik je los heb kunnen laten voor dit moment. Het is niet altijd goed om dat te doen, en ik maak mezelf schuldig aan het feit dat ik soms iets té losjes met je omga ( zoals nu bijvoorbeeld. Ik zei tegen mezelf : "je kamer is een hok met een enorme biodiversiteit aan kleren, rommel,boeken en nog te determineren dingen. Doe er iets aan. Maar in plaats daarvan schrijf ik je nu een brief), maar ik weet dat het op een dag zal zijn dat ik niet meer anders kan dan je OF helemaal loslaten OF helemaal vastbinden. Het is de kunst van het loslaten dat me doet lachen en de ernst van het vastbinden dat mijn wenkbrauwen doet fronsen.

Ik weet dat ik heel eerlijk ben en dat kan soms hard aankomen.

Toch vraag ik je, blijf dicht bij me, zorg voor me. Dan zal ik beloven vaker aan je te denken. Als de treinen tenminste morgen wel optijd rijden.

Van je Liefhebbende Lydia

School1.0

Elke school heeft bepaalde instanties nodig.

Zo ook onze school.

En ookal bestaat onze school maar uit ongeveer 40 mensen, wij willen ook een leerlingenraad, een feestcommissie, een informatiecommissie, een notulist, een voorzitter en nog 10 andere om allemaal hun meningen, ideeen en voorstellen rond te schreeuwen zodat het hele idee van een leerlingenraad een beetje verloren gaat, maar dat dat niet uitmaakt, want we hebben tenminste goede ideeen.

Ik stond een beetje versteld vanmiddag toen we na de les een heuze borrel hadden met cola en sinas en andere sappen van de veldwerkweek een week geleden die nog over waren. De voorzitter was zo verkozen en toen kon het kabaal beginnen. Allemaal HELE vette ideeen, voor een school met 1000 leerlingen. 1/4 van onze school zit ongeveer in de leerlingenraad. Ik heb dan ook besloten er maar weer uit te gaan, en een soort van 'je roept maar als je hulp nodig hebt bij iets en ik help wel'beleid in te stellen. E. was het daar ook mee eens, en die had al eerder gestudeerd, dus die kon het weten.

Waar ik WEL hard 'ja, ik ik! Ik wil dat" voor heb geroepen was de vraag welke mensen op open dagen en studiebeursen de school willen promoten en vrij willen krijgen om dan een verhaaltje te vertellen over de vetste school in Nederland. JA IK IK IK WIL DAT, dat was mijn response. Die heb ik in the pocket.

Verder probeer ik HEEL hard geen accent op te pikken, maar dat is moeilijk.

En wat het studeren betreft, dat mag nu best beginnen, Herhaling is ook stilstand, en dat is achteruitgang.

( mijn spelletjes-score ( zie vorige blogbericht) heeft gister zijn dieptepunt behaald ( ik stond niet op de goede plek, ik heb NIET de trein gehaald naar Almere zonder te rennen, en het is me ook niet gelukt mijn buurman/vrouw aan te kijken zonder dat hij/zij terug keek.). Wat wel leuk was, ik zag een man die er uit zag als een vrouw. Dat vind ik fascinerend. En heeel raar. Ik hoorde hem/haar niet praten, maar ik wist dat het een man was, want ze was heel lelijk en mannelijk. ze droeg wel een strakke broek. Eng dus een beetje.

Goed het is laat en ik bazel maar wat.

DOEI

Het Reizen1.0

Het was een soort van hele nieuwe ervaring om met de trein zo'n eind te reizen voor school. Voorheen kon ik altijd lopen ( maar nam uiteindelijk toch altijd de fiets want ik was altijd net niet optijd en ik dacht dat de fiets dan uiteindelijk toch sneller was) en tussen de uren door even naar huis om bijvoorbeeld een boek op te halen wat ik vergeten was. Als je naar Almere moet reizen kan je je zoiets niet veroorloven. De heenweg was ik nog wat gestresst. Ik was er die ochtend achter gekomen dat mijn portomonnee toch niet was waar ik dacht dat ie was en dat ik dus met de pinpas van mijn moeder op stap moest. Dat, en samen met het feit dat ik toch wel twijfel aan het treinensysteem en of het echt wel de trein is die naar Almere gaat zorgden ervoor dat ik niet helemaal relaxt van het uitzicht kon genieten. Elke keer als de trein langs een perron zoefde vroeg ik me hulpeloos af of dit niet het perron was waar ik uit moest stappen. Meestal zag een medereiziger mijn bezorgde gezicht en zei dan, Utrecht overvecht, of, Hilversum met een soort van tederheid die me best wel stom liet voelen. Alsof ik niet eens kon onthouden waar ik er uit moest.
In ieder geval, de terugweg was heerlijk. Ik vind het prachtig om als volkomen individu lands de mensen te lopen, wetend dat ik ze niet opval, dat ze nooit zullen weten dat ik daadwerkelijk daar was. Ik verzonken in mijn wereld en zij in de hunne. Dat vind ik leuk gewoon, om me daar bewust van te zijn.
Wat ik ook leuk vind, zijn mijn spelletjes die ik nu al verzonnen heb. Ik dacht altijd dat dat soort spelletjes pas kwamen na jaren lang het zelfde doen, maar ik kan dat soort dingen dus blijkbaar na 3 dagen al. Goed, mijn spelletjes dus. De eerste ( en waarschijnlijk mijn favo) is de perfecte plaats uitzoeken waar je gaat staan om er voor te zorgen dat de trein stopt, zodat er precies een opening is waar jij staat. Het is een moeilijk spelletje, omdat ik meestal niet de discipline kan opbrengen ook werkelijk te blijven staan tot de trein tot een volkomen stilstand is gekomen. Ik heb dit spelletje nog niet gewonnen. De twee spelletjes die ik al wel gewonnen heb tot nu toe is 'zoek een plek waar je kan zitten en kijk dan wie er naast je zit zonder dat diegene terug kijkt' en de 'haal de trein naar Almere zonder te rennen'. Het andere spelletje waar ik nog maar een paar keer gewonnen heb, is 'loop over Utrecht station ZO SNEL MOGELIJK zonder andere reizigers aan te raken'. Soms gaat deze heel goed, zoals vandaag. Ik zoefde tussen te mensen door, handig gebruik maken van mijn lange benen en behendigheid in het ontwijken van moeie tegenliggers. Ik denk dat ik daar zeer binnenkort een gedreven professional in word. De tijd zal het leren.

Wat ik allemaal denk over Almere, mijn school, en mijn medestudenten komt misschien in een volgend blogje, als ik weer een saaie les heb ofzo.
Groet!