"Wat doet u hier?"

Vandaag begint de rest van mijn leven. Toen ik door de gang onder het station naar mijn trein liep was ik me akelig bewust dat ik nu bij de menigte grijze mensen hoor, die met afgezakte schouders en donkere jassen naar hun treinen sjokken. Dat ik nu ook burger ben en dat het alleen maar een kwestie van tijd is voordat mijn schouders ook hangen.


Ik heb een eigen koffiemok gekregen, mijn naam staat er op. Ik heb ook een eigen afkorting, printcode en emailadres. Mijn Ipad wordt voor me klaargemaakt.


Leerlingen vragen wie ik ben en wat ik hier doe. Docenten vragen waar ik vandaan kom en wat voor les ik ga geven. Ik vraag de computer hoe ik mijn rooster kan vinden en lees de 115 mailtjes die ik heb gekregen sinds september. En ik vraag mezelf af waarom ik me nu al op mijn gemak voel en of ik dat überhaupt wel al kan zeggen.


Ik weet de weg naar de docentenkamer wel te vinden, maar de terugweg is lastiger. Er zijn zoveel deuren en trappen, ik ben al meerdere keren vandaag een ruimte ingelopen met de overtuiging dat ik op mijn eigen afdeling was.


Vandaag begint de rest van mijn leven. Maar tot nu toe voelt dat niet zo gek veel anders.

Time goes by..

De tijd gaat veel sneller dan ik denk.
Afgelopen week zat ik nog in Aalten op zomerkamp met de scouting waar ik in Arabische kleren, dochter zijnde van de Sjeik 28 welpen vermaakte met Arabisch vertier en spanning.

Gister was ik weer in Ede, om al mijn kleren in de was te doen ( lang leve moeders!) en naar mijn huisje in Utrecht te gaan ( lang leve auto's en moeders!).
En daar zat ik dan, want ik had het gehad, en alles wat kwijt, en ik zag op tegen de week, maar tijd heb je niet om na te denken of om stil te staan, dus ging ik maar gewoon verder.

Vandaag ben ik begonnen met mijn mini-stage-snuffel idee bij de Hogeschool Utrecht, of nee, Universiteit Utrecht is het denk ik, waar ik mee help bij een kippen-gedrags-studie! Het was vandaag de eerste keer dus, en ik was van te voren wel een beetje zenuwachtig, want kippen zijn zeg maar niet echt mijn ding. Gelukkig zijn die beestjes heel zacht en handelbaar, en zo hebben ik en mijn stagebegeleider ze kunnen wegen, verven ( ze hebben spots op zich, zodat wij zien welke kip het is, moet voor het bijhouden) en we hebben de hokken verschoond. Heel leuk eigenlijk, t had nog niets met het onderzoek te maken, maar dat komt volgende week wel.

Morgen begin ik met mijn zomerbaantje, Thuiszorg! Erg populair onder jongeren, but that is yet to be discovered! Ik heb het vrouwtje gebeld waar ik heen ga, en ik denk dat het goed gaat komen, ze klonk lief en we gaan eerst koffie drinken. Waar praat je met ouderen over behalve het weer!? Tips zijn meer dan welkom!

Het is goed om verder te gaan, maar het is belangrijk te zien waar je even stil kan staan en om je heen kan kijken. Dat deed ik vandaag bij de eendjes, die mijn beschimmelde brood maar al te graag lustten. En weet je wat ik ook zag! Een heeeeeeele, dikke, vette, bruine rat! Ja, echt, niet een lief klein muisje, maar een smerige rat, die ook wel een hapje brood lustte! Ik moest er om giechelen en schreeuwde hem toe hoe groot en vies ie wel niet was, en dat 100 meter bij mijn huis vandaan! Ik kon het delen met de eenden, en alles was goed.

Morgen komt goed. Wilt er nog iemand komen eten? Dan ga ik namelijk koken, doe ik dat ook nog is!