Klaar voor de start.

Ik rek me nog eens goed uit en voel de spieren zeer doen die ik afgelopen weken te veel gebruikt heb. Nog steeds voel ik die schouderbladen-pijn en de heup-pijn van het liggen op mn nieuwe, maar niet heel dikke en zachte zelf-opblaas-matje waar ik 4 nachten op heb geslapen tijdens het CrossRoadskamp waar ik 1 van de leiding van was. Ik voel nog steeds mn kuiten die wat tegenstribbelen op de trap, omdat ik die spieren afgelopen week behoorlijk heb uitgedaagd toen ik in de Ardennen als een steenbok op en neer rende.

De afgelopen 2 weken heb ik zo goed als buiten geleefd. De eerste week was ik er vooral voor andere, 19 aandere van 12-15 jaar om precies te zijn. Een onvergetelijke week waarin ik én hele leuke dingen gedaan heb én hele leuke mensen heb ontmoet. Het was een week waarin ik mezelf leerde kennen en ontdekte wat ik allemaal in mijn mars had, en hoe heerlijk het is als jongeren met je mee willen doen voor een week. Ik mis ze, maar vooral mis ik het gevoel wat ik had die week, dat ik nodig was, dat ik iets te betekenen had voor de jongeren, dat ik met een rede was wie ik ben, zodat zij om mij heen ook konden zijn zoals zij zijn. Ik had niet gedacht dat ik me zo in mn element kon voelen.

De tweede week was vooral voor mezelf. Ik heb 3 maanden behoorlijk intensief stage gelopen, en deze laatste week van Augustus voelde echt alsof ik eindelijk eens echt tot rust kon komen.Samen met een goede vriendin en zus A. ben ik heel de week in de Ardennen geweest. Met heel wat geleende spullen van pap en mam en andere lieve mensen hebben we een heerlijke week gehad, waarin we veel leuke dingen gedaan hebben (zwemmen, kayak, wandelen, lezen, eten, grotten ontdekken, muziek, kletsen, creatief), maar vooral even tot rust zijn gekomen. Lichamelijk misschien niet heel erg, maar in mijn hoofd wel. Ik ben echt weer klaar voor een nieuw jaar met school, vrienden, vereniging en God.

En dit moment is het begin. Ik ben me bewust van alles wat er afgelopen jaar is gebeurd en ik zie al wat vage figuren van volgend jaar op me wachten. Links zie ik mijn schooltas liggen, die samen met mij op een nieuwe school zullen rondlopen. In Utrecht, waar ik voor 3 kwart jaar de deeltijdopleiding 2e graads docente biologie zal volgen, zodat ik volgend jaar kan doorstromen en nu mijn verplichte 30 studiepunten zal halen voor het afronden van mijn studie Toegepaste Biologie. Ik heb er zo veel zin in, nieuwe lessen, nieuwe plekken, mensen, leraren, boeken. Leergierig, dat ik dat nog is zou worden en er blij om zou zijn.

Boven op de kast staat mijn Ichthus-certificaat (of wat het ook is hoe je een papiertje met je naam en zegel van de vereniging op staat noemt). Ook hier gaat veel beginnen. 6 verschillende taken, als ik goed kan tellen. Dat zijn er 5 meer dan vorig jaar. Ik heb er zin in.

En nu is het tijd om te ontbijten, een peertje voor mijn lamp te kopen die ik nu eindelijk is ga ophangen, en een plan van aanpak te schrijven hoe ik mijn kamer deze keer ga opruimen en inrichten zodat niet alles in 1 week alweer op de grond licht. Lydia is terug in Utrecht, en mijn hoofd is er klaar voor!

U to the Recht

Je weet pas dat je een plek hebt gemist als je ineens voelt hoe heerlijk het is om er weer te zijn.
Deze openbaring had ik vandaag, toen ik weer terug verhuisde naar mijn plekkie in Utrecht. Ik was er in de afgelopen 3 maanden wel eens langs geweest, maar dat voelt dan toch alsof je op bezoek komt. Het is natuurlijk leuk om in je eigen huis te logeren, en om met je onderhuurster in jouw/haar kamer te chillen.

Ik heb kleine aanpassingen gedaan. Onderhuurster D had namelijk de kast verplaatst, en ik zag in hoe praktisch dat was, dus dat heb ik zo gelaten. Ook het kastje wat ze achter heeft gelaten heb ik ook opgenomen en past heel goed tussen mijn andere homeless-kasten. Bij elkaar is het een zooite ongeregeld, maar ik voel me er thuis.

En nu? Ik heb België in mijn hoofd en hart, ik voel me weer helemaal thuis in Utrecht, zie uit naar een nieuw seizoen met school en Ichthus en vrienden.Ik heb het gevoel alsof er zoveel mee te maken valt, en ik wil het allemaal meemaken!

Soms (nee, best vaak) denk ik terug aan de middelbare school, of hoe ik was aan het begin van mijn studie en wat ik dacht wat ik zou zijn en vinden als ik aan het begin stond van mijn laatste jaar. Had ik ooit bedacht door te willen studeren, zoals ik nu ga doen? Ik had bedacht dat ik een hoop zou genieten en ervaren en beleven. Het is zo'n zegening om er achter te komen dat dát het is was ik vooral doe. Natuurlijk zijn er ingewikkelde dingen die ik niet snap, gebeurtenissen waar je niets aan kan doen en maar gewoon doorheen moet en je hebt altijd nog de gebrokenheid van de wereld waar je het soms even moeilijk mee hebt. Maar nu denk ik daar niet aan, dat hoeft ook niet altijd.

Live life to the fullest, dat leerde mijn Amerikaanse vriendin mij. Het is een opdracht en een cadeau tegelijkertijd. Dat is leuk he?