Een verhaal in mijn hoofd wat jullie nu lezen kunnen.

De tweestrijd in haar hoofd werd nu pas echt duidelijk. Ze had de woorden in haar hoofd al meerdere keren herhaald en het lag op het puntje van haar tong. Terwijl ze stond te wachten kon ze de woorden als het ware al uit haar mond zien komen, alsof ze geschreven waren en alsof zij de printer was, die gewoon maar haar taak deed. Ze zag de woorden al vliegen naar de man achter de balie, die de zin in hem op nam, zonder er echt naar te luisteren, want het was toch al zo’n normale vraag.
Dat was ook het rare. De zin, die nu als een dolle haar hele hoofd rood liet aanlopen, was zo normaal voor zoveel mensen, dat ze het haast vervelend vond dat ze er al zo lang over na aan het denken was. Ze had het ook al genoeg gehoord om het gewoon over haar lippen te laten dansen zodat niemand ooit zou verwachten dat het de eerste keer was dat ze die zin zou zeggen.
Ze had lang getwijfeld. Ze had geen idee hoe ze aan het idee gekomen was, maar ze kon er ook niet meer vanaf komen. Het was het enige wat haar nog bezig hield, en stiekem genoot ze van de stilte in haar hoofd, omdat ze nu nog maar één dilemma hoefde uit te zoeken in plaats van al die andere die nog op haar te wachten stonden. Deze ene was genoeg. Ze had het plan al bedacht, en het was waterdicht. Het uitvoeren daarentegen liet op zich wachten. Elke dag, iedere kans die ze niet aangreep maakte het alleen nog maar duidelijker.

“Eén velletje postzegels graag.” Ze schrok op uit haar eigen gedachtewereld door het gepraat van de vrouw die voor haar stond . Ze staarde met lusteloze ogen voor haar uit, maar in haar hoofd tolde het als een orkaan op zijn sterkst. Dit was het moment, ze had geen andere rede om in deze rij te staan dan waarvoor ze gekomen was. Nu moest ze het doen, ze moest ze kopen, ze kon altijd nog terug, of het weg gooien. De vrouw voor haar werd geholpen en nu was er geen weg terug. “Ik wil graag dat pakje.” En ze wees naar de Lucky Strike verpakking, de rode, niet de blauwe. “Die, ja.” Zei ze toen de man achter de balie de goede aanwees. “En die aansteker, die ook.” De man keek wazig door zijn ogen, haalde zijn schouders op en zuchtte nog eens diep. Zonder verder te luisteren naar wat de jonge vrouw voor hem zei pakte hij een willekeurige aansteker, tikte de prijzen in, mompelde een bedrag en wachtte met zijn uitgestrekte hand totdat het geld hem had bereikt.
Ze had het gedaan. De woorden waren vloeiend, als een klassiek muziekstuk, over haar lippen gekomen, en niemand om haar heen leek het raar te vinden. Natuurlijk, het was ook normaal, dat wist ze ook wel. Maar zij wisten niet dat ze nog nooit een pakje sigaretten gekocht had, laat staan ooit een sigaret gerookt had! Maar nu, met het pakje in haar hand en de aansteker in haar zak, voelde het griezelig fijn. Ze had het iedereen al zo vaak zien doen dat ze er verbaasd van was dat ze het zelf ook niet zo raar vond.
Ze vond een plekje in het park. Onder een grote, oude boom, tegenover de vijver, langs het pad. Het pakje bevond zich nog steeds onuitgepakt in haar hand, de aansteker had ze al een paar keer aan en uit gedaan. Nog even staarde ze voor zich uit. Dit is wat ze wilde. Dit is hoe ze het in haar hoofd verzonnen had, zo kon ze er voor zorgen dat het haar één keer plezier zou brengen en verderf tegelijkertijd, zodat ze er daarna nooit meer over na hoefde te denken. Dit is hoe ze er voor wilde zorgen dat ze wist waar iedereen het over had, dat ze wist hoe het is, maar dat het haar niet te pakken kreeg. Dit is het.
Met een ruk scheurde ze het pakje open, pakte een eerste sigaret, stak hem op en ademde zo diep in als maar kon. Hoesten. Nog een haal. Uitademen. Hoesten. Nog dieper inademen. Aftikken. Uitademen. Hoesten. Uitdrukken. Zonder aarzelen pakte ze nog een sigaret, rookte hem helemaal op, drukte hem uit en pakte haar derde sigaret. En daarna haar vierde en vijfde en zesde en zevende. In één keer rookte ze het hele pakje leeg. Zonder na te denken. Zonder adem te halen. Zonder te genieten. Zonder zich ergens schuldig over te voelen. De laatste drukte ze uit. Ze gooide haar pakje weg, met al haar peuken en haar aansteker. Ze zou hier nooit meer terug komen.


( nee, de jonge vrouw in het verhaal ben ik niet, maar ik heb het verhaal wel verzonnen, en eerlijk gezegd klinkt het idee niet heel verkeerd)

You got the music.. Right?

Oke Fred, je hebt nu wel lang genoeg boven aan gestaan.

Af en toe vragen mensen mij : enne, schrijf je nog liedjes? Doe je nog wat met je muziek? Ik geef dan een antwoord als.. eeehm.. ja, nou.. ik heb wel wat liggen, maar... Altijd die grote maar. Ik heb het druk en voor muziek schrijven heb ik tijd en rust en ruimte nodig.
Ik heb wel een lied, waar ik alleen de tekst nog maar van heb, en een beetje een idee hoe het moet klinken. Maar om het echt af te maken, daar heb ik tijd voor nodig.

Ik ga wat nieuws proberen. Wie wilt er een lied met mij maken? Ik heb een klein stukje tekst en een idee, en samen schrijven we een hele tekst en maken we een mooi/ leuk/ontroerend/grappig/stoer lied.

Ik geef je een opzet.
Tonight, I want to see the stars

Because they remind me of you.

Tonight, I want to feel the rain

touching my head, touching my skin, touching my soul.

I know your blessing comes every morning

like a wave of mercy and light.

It's like a butterfly, with all it's bright colours

it's like a dolphin in the big, blue sea

it's like a tree growing in the shadow of a mountain

its like a bird soaring through the sky.

Grace teachs us how to be free

freedom allows us to look at the sky and see

love is shown in every piece of nature

just open your eyes, breath in the air and live.

As you can see... het is nog steeds een zooitje ongeregeld.

Zie jij het lied in je? Hoor je de melodie? Kom dan een avond met mij muziek maken, en dan maken we er iets moois van!

Lyd

School en Creativiteit!

Voor mijn presentatie DOnderdag

Walk with me

Omdat ik nieuwe bergschoenen heb die ik moet inlopen voor aanstaand weekend heb ik vanmiddag een poosje met mezelf en mijn muziek gewandeld. + mn nieuwe bergschoenen dus, waar het allemaal om ging.

Ik ben langs de vecht gaan lopen, richting oud zuilen, dus niet richting het centrum. En WO! Ik was echt, ECHT verbaasd over de schoonheid! Ten eerste het water wat waanzinnig mooi was. Ten tweede de soorten huizen. Heel erg luxe, hippe, enorme, designers huizen met enorm vette tuinen en een stuk verder op de heel erg schattige, knullige, mooie, oude huisjes, dicht op elkaar gepropt met tuinen vol wilde bloemen en steigers met vet mooie boten!

De natuur is betoverend! Weiland met daarin paarden, schapen en groepen ganzen. Kronkelende wegjes langs de vecht, met oevers met mooie waterplanten en schattige brugjes er over heen. Mensen op de fiets, in de auto, of net zo gestoord als ik met bergschoenen, zonnebril, makkelijke kleren en een tasje met alleen de nodige dingen : geld, muziek en water.

Ik wil het IEDEREEN laten zien! 2 uur wandelen was het. Maar uitzicht voor 5, en relaxtheid ten top! Kom met me wandelen!

muziek, fijn!

Vorige week dinsdag speelde ik in de Sub in Ede 2 liedjes op een Singer-Songwriteravond van NSE. Ik had gekozen mijn eigen liedjes te spelen, ondanks dat ik het best eng vond, want als ze een cover niet zo mooi vinden is dat niet zo erg, maar als je eigen liedjes niet in de smaak vallen, dan is het toch wel jammer!

Het was een hele leuke avond en ik merkte hoe leuk ik het vind om in de lichten te staan en te zingen voor een microfoon! Ik heb dus ook maar besloten iets meer zelf-PR te doen, in de hoop dat er ooit is iemand aanklopt die zegt : he jij, ik wil met jou muziek maken want onze stijlen matchen precies en ik ken nog wel wat maten die het ook allemaal leuk vinden en zullen we dan een band vormen en dan noemen we onszelf SUNDAY en maken hele lieve, mooie, stoere liedjes en dan maken we een cdtje en spelen op kleine festivals in nederland of gewoon random op straat., en dan zeg ik ja en dan loop ik rond in jurken en maken we tshirts en schrijven we mooie liedjes die over liefde en leed gaan.

Bekijk de video

Leur maakt ook wat

Ik weet heel goed hoe het moet, technisch gezien. Maar het in de praktijk uitvoeren was altijd een probleem. Tot gister.
Toen heb ik namelijk vuur gemaakt.

Dat zoiets kleins kan uitgroeien tot zoiets groots en warms en moois.

Vakantie dag 1

Ik doe ook wel is wat zinnigs hoor, maar daar typ ik gewoon niet zo graag over.
Vandaag heb ik alweer ( ja, echt Alweeer) vakantie en dus besloot ik maar dingen te doen.
1 skaten. verassend vermoeiend, ik heb geen conditie meer. MIjn roze, groene, orajne, paarse, felgekleurde trui hield me gelukkig wel warm
2. schilderen. Ik vertelde Martijn dat ik ging schilderen, zegt ie : moet je fotos van maken en op je blog zetten. de klant is koning, dus here they come. t is misschien niet wat je verwacht, maar ik vind dit gewoon simpelweg heerlijk therapeutisch verantwoord en ik hoef gelukkig niet na te denken WAT ik ga schilderen, alleen maar of ik binnen de lijntjes blijf en welke kleur het krijgt doet er toe.





deze hieronder heb ik al eerder is gemaakt, met filtstift. ook heel leuk.

En zo simpel is het leven dus.

Lydia

JIMMY

I walked down the road. On my left I saw mighty high trees and a lovely creek merged around the trees. There were different birds in the trees and the water was so clear you could see the fish chase each other. On the left, I saw the house I had been looking for. It was much smaller than they had told me, and it looked a lot older than they’d described it. On the porch sat an old farmer. His hat half on his face to protect it from the sun, his hands folded on his belly. He was sleeping, I could hear his heavy, peaceful breathing even from the distance I was standing at. I took of my cloak; it was very warm here in the sun. I wanted to let the old man sleep, so I turned around and walked to the creek. A little boy was staring in the water, a stick in his hands. With a concentrated look he waited for an opportunity to make a fast movement and pierce a fish. He must have seen the reflections in the water, for he turned around and stared me right in my eyes. He must have been about twelve years at least, but he was a lot smaller than other boys of that age. He didn’t look very friendly at me, and I had difficulty to find words to say. I knew this was the boy my uncle had been talking about, and all of a sudden I understood what he meant by calling him “A little stranger of the world”.

I was about to speak, when suddenly the old farmer cleared his throat and came walking to me. His beard was grey and so was his hair. I could see he must have been a very good looking man when he was younger, but time had made him into an old worker with long fingers and small arms. His cloth were too big, but his hat too small. He smiled at me, with a fatherly look in his eyes. I said him goodbye and he guided me into the small house. It was full of old stuff. An old clock hanging above the fireplace, a dark painting of a horse with his owner, a kitchen with an old stove and to my surprise a saw a little, white dog in the corner of the room. Uncle Pete had told me they had a couple of chickens, but I didn’t know about the dog. The farmer saw me looking at it and smiled. “That’s sergeant Dog” he said with a crack in his voice. “The kid found him a couple of weeks ago. It’s his.” I nodded and sipped from my thee. “Let’s get business done.” The farmer said to me. It woke me up from my own thoughts. I nodded a bit nervous. A deep breath. “I want to take the boy to Chicago.” My voice was clear and I looked him straight into his eyes. I know this was the moment of truth. If the old man said no, all would have been for nothing. Jimmy, that’s his name. My uncle immediately thought of me when he heard what had happened to the boy. At first, I said no, but when I heard he was my only other relative, I had no other option than to go all the way to Rochester and see the boy myself. Taking him to Chicago might not be the best option, but at least it would give him a slight change he would make it. Living in a distinct place like this would definitely not be an option.
I looked at the farmer. He was caught by his own thoughts and clearly wasn’t going to give an answer, so I decided to explain more of what I wanted. “I will look after him ‘till he is old enough. I understand how hard this will be for him. He has so many things to deal with, thinking about the death of his mother, and the fact he only has one eye left. I will do everything I can to make him happy. After all he has going been through, he deserves a second change to start life again. My uncle Pete told me about what happened to the boy and how I am his only relative. He will never get used to his disability if I don’t take him. He will be an old, crappy, depressed man, without anyone to love. I..” The farmer hushed me. “Take him.” He said, with an broke down voice. “But,” he said while he was peering deep into my eyes. “Promise me you take the dog too. He found it on the day they buried his mother. It means a lot to him.” I nodded. “That should be alright.” A little smile appeared on my face, as I started to think about the adventure in front of me. But more I thought about the adventure, called future, Jimmy had in front of him. No one could take away his pain, but at least I could try to make it hurt less. And maybe, he would smile again.

BEN

It was one of those days in December the sun didn’t shine, and the snow was grey, and you feel like that as well. I felt great that day; I liked the greyness, because it reminded me of Holland. On a day like that, I heard my friend Ben had a car accident. This horrible truth came to me while I was waiting in a really bad traffic jam. I didn’t made the connection at that time, but half an hour later, when I saw the car of Ben total loss, I knew I had been waiting so long for the accident of my very best friend. It scattered my heart, and stopped my breathing. His car was totally damaged, and the seat Ben used to sit in, was not there anymore.

I could not drive by, so I parked my car and walked towards this horrible nightmare. My eyes were filled with tears, my mind with prayers and memories. Everything we had done together in this short time, rushed by in my head. There were days with sunshine, and days with rain. Our days together were famous for being filled with laugher and joy. We used to go to Caribou every other day and makes silly songs of old lady’s passing by and their weird looking dogs they had. We used to eat at Potbelly’s downtown, while we would stare at the people in the nice looking tuxedo’s and wonder if we were ever going to wear those. We would go outside, talk with the homeless on the streets, buy them some food, of just have a laugh with them.
I looked at the car, and remembered the times he and I went everywhere the wind would lead us, always careful on the road. We ended up in Duluth, the place we like and where we went to the Amazing Grace restaurant and would play songs for random people.
But now, seeing this car, where we had many adventures in, burning and shaped odd, I wonder if I will ever be happy again. What happened, what went wrong? Ben was always careful. I was scared to know the truth.

On the other side of the ravage, a girl was sitting in the wet sand, her hands covering her face. I didn’t recognize her, so I walked up to see who she was. Maybe it was someone I knew. Or maybe it was someone Ben knew.

She didn’t notice me. When I gently touched her arm, with a shock she came to life. I saw great fear and sadness in her eyes, but it was far away, hidden for the truth. Her brown, curly hair was wet from tears. Her small, beautiful eyes were surrounded by faded make up.

I hadn’t any chance to say or ask anything, for she crawled away, getting herself on her legs, running away from me. I was in fear and despair and I didn’t understood it at all. Ben was maybe dead, this girl might know him, and she looked so afraid, so looking for help, for an escape.

I had to forget about her, because it was there, at the place it all happened, I got the message Ben didn’t made it. I see the seat he sat in, where his eyes saw light for the last time.

Three days I cried, and questioned God about everything. Why Ben? If there was one guy in the world that was more worth it to live, it would have been Ben. Why was I there at the moment it happened, what if I was in his car, too? On the other hand, I had not forgotten the girl by the car crash that horrible day. I hoped I would see her again. I believed she would show up again.

And she did. She walked in front of me in the city, while I was doing some shopping. She had the same curly hair, and the way she walked was too familiar not to recognize. I hesitated if I should walk up to her, but in my mind, I had no other choice than to do so.

As soon as she saw my face when she turned around, her eyes filled up with tears. “Don’t run away.” I said. “My name is Lydia. I saw you at Ben’s car crash, four days ago.” She nodded. For I while we just were. The noise of the city dimmed a bit, the lights turning yellow- red- green, the taxi’s waiting for their next costumer, people walking by. It all stopped for a moment, like it was in slow motion. I was thinking if I had to say anything about Ben’s dead, or that she might know that already.

“Is Ben ok?” she asked. I saw how terrible she felt, for her breathing was fast and her eyes we big. I shook my head. “He died that same afternoon. I’m sorry to tell you.”

“My name is Hannah.” She said. It looked like it was a relief to her to tell me that, because her face brightened up, and it looked better. “Nice to meet you.” I said. We talked for a while. She told me how she knew Ben. She was an interesting person. When she talked, it was like she was whispering, like she had something very secret to tell. She looked at me straight in the eyes any time she said something. It reminded me of a lion, never scared of a confrontation. She was like a lion. A broke down lion she was. She never told me where she lived, or where she came from. I think that’s not the point. It was not to getting to know her, it was to listen to her that was important.

Ben was buried the next day. It was a bright morning. The birds loved the sun and we singing songs that had to be hymns. I wore my dress Ben loved the most and I smiled as though it was a good day.
On a day like this, you need somebody. A shoulder to cry on, a hand to hold when you are not able to stand by yourself. Hannah was there. I saw her sitting somewhere far away from the crowd. She had been there during service, too. I’ve watched her put a flower of the bouquet in her hair.
I walked up to her. I had not cried today, and she hadn’t either, for her make-up was still on its place. I felt this sudden peace walking up to her and at the same time I felt my heart breaking down in little pieces.

I cried in her arms. I had never cried like that before. Every emotion of the last days came out in this blur of tears. In the arms of this girl I only know by name I never felt safer than anywhere else and I never felt God’s grace so much like then

Benji

I know I should have updated earlier.
Let me tell you, Benjamin Reuber was not born to have a normal life. He was not born in a normal family, or in a normal way, or at a normal day. Everything about Benjamin Reuber was quite special. Everything, except of himself. He was just a normal boy with normal feelings and normal dreams. Like every boy, he dreamed of dragons and princesses and huge fights, and hero's. And like every normal boy, he had a room full of toys and he could easily entertain himself the entire day in that little room. That's probably why Benjamin Reuber did not have many friends. Well... Not friends like we have friends. He had ONE special friend. It was a little, wooden horse. He got it from his dad, who got it from his dad, and he got it from his dad, and so on. It actually was so old, it didn't even looked like a horse anymore. But Benjamin Reuber did not care about that at all. This wooden Horse was there from the first day he could see the sky, and Benjamin was not planning on leaving his room without it.
The wooden horse was Benjamins best friends, and everyone who know Benjamin didn't think of that any different.

Like to read more?
THen you should encourage me to finish my book about Benjamin Reuber...
Lyd

What my mum did to my hair..

Happy day.

Sint en zo

En we zingen en we springen en we zijn zo blij
want we zijn over een paar uurtjes vrij
en dan moet ik aan het werk en nog veel meer
en dat alles voor die ene keer

Dat ik weer iets moet maken
want Sint geeft me die taken
Om kadoos te kopen voor iedereen
maar voor mezelf koop ik er geen.

Ik ben zo druk, en doe maar door
ik heb helemaal geen tijd meer voor
bloggen, of eten, of slapen, en zingen
onder mijn ogen heb ik diepe kringen.

Maar over een tijdje is het voorbij
en heb ik weer tijd voor niemand, behalve mij
dan doe ik school en zing en lach
omdat ik weer optijd slapen mag.

Lyd

Box #14

I opened the door that had been shut for so long. The room where normally the sun would shine powerfully, and where the music could be heard miles away, was not familiar to me anymore. There was dust on the desk, the bed was made straight, and the window was closed. The bright, living atmosphere it had before, was gone. I couldn't believe this was the room where she played in, where she slept in, worked, danced. When I close my eyes, and smell the air, I can still see her in front of me. She smiles at me, her bright blue eyes full of surprise, and life. This room was her life. Was.
Because now, it is nothing more than a storageroom. A place with memories that will never fade. I clear the tears away from my eyes, and take a step into the room. Everything is still there. The picture of us together, that one day on the beach. A stone she found when we were on holiday in the moutains. A book she read hundreds of times, over and over agian. My eyes move from the one side of the room to the other. I scan the room, looking for something. I don't exactly know where I'm looking for. I know I have seen enough for the tears filled my eyes. Still, I need something. I need something new. Something I never knew about her, something she never told me. I look behind the closet, under het bed. Then I remember she told me once she hid her stuff under het radio.
The radio was placed on top of a box. I lifted the radio of, and took the box. I sat down on the dusty bed, and turned my eyes to the box.
It said: Box #14. Dreams.
I opened it.
It was full of notes, of folders of places, of maps. I sighted. I shook my head. A box full of dreams. She never got the change to live them...

The Last wagon..

Some last moments in Minnesota, the state of sunshine ( in my heart, at least.. )
Fallout friends, hanging, laughing, talking and drinking..


here's the drinking part ( coconut smoothie)

Red wagon, Josse being ehm,, cool

Op de rivier

Ik stond natuurlijk veel te vroeg op, want na een jaar niet echt op te hoeven staan, weet ik niet goed meer hoe lang het ook al weer duurt om je aan te kleden, te ontbijten en je klaar te maken..

Goed, tien over 8 moest ik dus klaar staan voor Josse om met de auto weg te rijden. Ik was geloof ik om 8 uur al helemaal klaar. Ik bedacht me dat ik er voor moest zorgen dat dit plannen echt beter moet worden, want anders sta ik veel te vroeg op, en om te wachten om naar school te gaan, is natuurlijk ook niets. Dus, ik zat sudoku's te maken, om 8 uur inde morgen. Leuk he.

Goed, om van een lange dag een kort verhaal te maken, Josse en ik gingen we met de groep van Elements ( college jongeren) Kanoen op de St Croix, een brede rivier die door het gebied van Taylor's falls loopt. Daar ben ik al 2 keer eerder geweest, en het is prachtig! Dus, kanoen met onze vrienden die we daar hebben klonk geweldig!

Hier was foto's

Hierzo: onze boot. Josse, Lydia en Abigail!

Aan het begin was het nogal koud, maar uiteindelijk was het lekker weer ,en gingen we dus ook gewoon maar zwemmen!

Hier dan ik. IK heb dus een badpak gekocht. Leuk he. En heel fijn. Hier in Amerika is het dus heel normaal om voor jonge meid

en/vrouwen om badpakken te dragen, en ik weet ook eigenlijk niet waarom je dat in Nederland dus eigenlijk niet tegen komt. Ik vind het fijn, want mijn buik is nogal wit.

( ik had nog heel veel foto';s maar blogger doet he tdus weer helemaal verkeerd, en dus doet ie niet wat ik wi, en dus haal ik de rest maar weg, dan heb ik het ook niet moeilijk..)

Daag, tot over 6 dagen ( ookal vertekken we over 5 dagen..)

Lydia

Omgedraaide spygologie met Lydia

Ok. Ik weet dat ten minste 60 mensen vorige stukje gelezen hebben, en toch durft niemand iets te reageren.
Misschien heb ik het toch niet zo goed beschreven, maar natuurlijk ben ik niet de enige die nooit jaloers is. Ik ben misschien wel de enige die bijna ALTIJD jaloers is. Ik vind gewoon dat je af en toe wel eens na moet denken op de andere manier in je hoofd. Kijk, persoonlijk doet het mij altijd heel goed om te bedenken dat ik een muffin zou kunnen zijn. Iedereen bedenkt zich altijd dat ze GEEN muffin zijn, maar als je die gedachte nu eens omdraait, krijg je dus een heel nieuw beeld.
Noem je dat niet omgedraaide spygologie ofzo? Ik denk dat dat wel bestaat. En als dat niet zo is, dan vind ik dat ze dat moeten verzinnen. Want mij doet het goed.

Zo denk ik dat het goed is ook voor jullie om even andersom te denken!
Bedenk maar dat je niet verliefd ben als je dat wel bent, en voor de verandering : denk maar dat je verliefd bent terwijl je dat niet bent.


Verrijkt dat je niet?
Vertel het me maar.
Lydia

Theorie

Ik ben nooit Jaloers.
Het is mijn grootste Struggle ( ik kan het nederlandse woord even niet vinden) van het leven. Want hoe ga je om met nooit jaloers zijn, als de wereld om je heen dat allemaal wel is? Dat je een buitenbeentje bent, daar kom je altijd te laat achter. Net als je achter de conclusie gekomen bent dat je vast niet de enige bent, kruipty er een gedachte in je dat de rest van de wereld vast niet zo gestoord is als jezelf, dus dat er vast niemand anders in de wereld hetzelfde probleem heeft als jij? Elk ander probleem zou natuurlijk supernadelig zijn om te hebben ( in de realisatie dat je dus de enige bent, en er dus niemand mee over kan praten) maar, in mijn geval, maakt het me eigenlijk niet uit! Wat lekker he, nooit jaloers zijn? Ik heb helemaal er helemaal geen problemen mee dat andere mensen wel jaloers zijn ( waarschijnlijk op mij dan) en ik de enige ben die dat niet is.
Weet je waar jij de enige in bent? Ontkennen dat je jaloers bent. Ja, daar is er ook maar eentje van, en dat ben jij. Elke keer als we dan weer ergens heen gaan, en we ons verbazen over de kunsten van de ander, zie ik je kijken. Met zo'n half moeilijke, half dromerige blik in je ogen die ZEGT : kon ik het maar. En daar begint het dus! Jaloezie.
En kijk, ik heb dat dus nooit. Ik denk nooit kon ik dat maar.. IK zou ergens wel willen dat ik kon zeggen dat ik iets zou willen, wat andere mensen goed kunnen.
Man, ik zou er echt heel veel voor over hebben te kunnen zeggen dat ik iets wil wat andere mensen beter kunnen!
Kon ik dat maar!

Opgenomen

Na dat uren durende leeswerk over mijn supervakantie willen jullie vast ook niet een lang verhaal lezen over hoe ik het vind om mezelf te horen zingen op een cd. Het is zo iets waar ik superlang over door kan praten, en misschien doe ik dat ook wel. Het hangt er vanaf wanneer mn vingers moe worden en mijn woorden zich beginnen te herhalen.

Ik heb er al eens eerder een Blogje aan toegewijd. Het feit dat ik liedjes heb geschreven is dus niet onbekend, en ook dat ik ze ging opnemen was niet een feit waar niemand nog iets van gehoord had. ( tenminste, als je een blogvolger bent, en een beetje dingen kan herinneren) Het enige wat voor jullie ( en ook voor mij) nog onduidelijk was WANNEER dit alles plaats zou vinden, en HOE het aanvoelde. Vrees niet, het antwoord op deze knagende vraag die jullie ( maar waarschijnlijk mezelf meer) je al weken hebben afgevraagd, worden zodadelijk beantwoord.

Gisterochtend had ik me weer eens een beetje verslapen, en dus was mijn stem nogal rauw van de ochtend toen ik een half uur later bij Ben Kyle stond, en we praatte over welke instrumenten ik ging gebruiken, hoeveel zangers ik had en hoeveel liedjes ik op zou nemen. Jessie kwam een kwartier te laat ( dat doet ze namelijk altijd) maar daarna konden we toch echt aan het werk. 4 liedjes hadden we op het programma, en volgens Ben ( de producer, buurman, oude huisbewoner, Romantica leadsinger, vader van 2, zoon van Paul en Hilary ( waar we in huis wonen) en vriend van vele) zou dat echt wel lukken. IK wist het nog niet net zo, want ik had natuurlijk nog nooit iets opgenomen ( behalve dan op mijn crappy mp3 speler op mn kamer, maar dat telt niet meer) en ik wist niet of ik het wel kon. ( rare gedachte, maar daar kon ik natuurlijk ook niets mee) We moesten eerst even wat inspelen, om het geluid goed te krijgen, en ik werd al wat relaxter. Het opnemen zelf was leuk, maar als er dan iets fout ging was het ook wel een beetje vervelend, wnat dan moest je het weer overnieuw doen, en beter dan de vorige keer. Alleen het laatste liedje ( was een piano liedje is, met lange noten, en hoge ook) Moesten we wel 4 keer opnieuw doen. Maar die vind ik uiteindelijk wel het best gelukt.
Over het algemeen ben ik tevreden over wat we gedaan hebben, maar het resultaat is toch echt heel anders dan wat ik verwacht had. Negatief anders. Ik denk dat het komt omdat ik mijn stem altijd anders gehoord heb, en nu ik hem echt hoor, klinkt ie gewoon anders. Dit ga ik natuurlijk niet aan iedereen vertellen ( dat ik eigenlijk vind dat het minder is dan wat ik dacht) en laat mensen gewoon zelf oordelen, en hopen dat zij het wel leuk vinden.

Tot zover mijn recordervaring, ik ga maandag weer ,want w hebben nog 3 liedjes te doen. Spannend he.
En owja, tot over 15 dagen!

Vakantie 2009

Een hele goede morgen Nederland!

Dat is me een tijdje geleden he?

Ik ben op vakantie geweest! En hoewel het afgelopen jaar constant wel een beetje als vakantie aanvoelde, was dit toch wel echt het vakantiegevoel zoals vroeger. Lekker ergens heen, zonder te weten hoe het er uit ziet, met de verwachting dat het heel mooi zal worden.
IK heb halverwege onze trip al een stukje geschreven over de trip, dus dat laat ik maar even lezen:

In de vroege ochtend van Maandag 6 Juli kwam de zon op, zoals hij dat elke dag gedaan had. Door dit feit kwam ook ik uit mijn bed, en al snel realiseerde ik me dat deze dag niet een normale zou zijn, want het was 6 Juli! Dat was de dag dat wij op vakantie gingen!

Ik wist al lang dat het geen normale vakantie zou worden, immers, we zijn niet in de normal omgeving waarin wij anders waren, dus doen we ook niet dezelfde dingen. We hebben voor iets heel anders gekozen. Niet de bergen van Oostenrijk, met onze trouwe Alperkreuzer en grote Citroen. Niet midden in de nacht vertrekken en een lange dag in de auto zitten, Niet duits praten, euro’s uitgeven, en ook niet elke keer die tent weer opzetten, en afbreken.

We zijn immers in het land van de mogelijkheden, en daarom was het tot op de dag voor vertrek nog onduidelijk hoe en wat. We wisten al wel WAAR we heen wilden, alleen over HOE we daar kwamen was iets minder duidelijk. De uitkomst was een luxe RV. Een echte camper. Een met een wc, douche, keuken, dubbele achterwielen, tv, uitschuifkamer en een boven de kockpitslaapzaal. Daar zit ik nu in, en vanuit dit voertuig heb ik vele mooie natuurheden gezien.

Onze reis begon in Minneapolis, wat nu in mijn gedachte zo ver weg blijkt te zijn. Vanuit daar hebben we weet ik niet hoe lang gereden, totdat we in South Dakota waren. Daar is werkelijk waar helemaal niets. Uitgestrekt kan je Nederland niet meer noemen nadat je hier bent geweest. Chinezen en andere toeristen kunnen niet meer naar Nederland gaan om te zeggen dat het daar zo plat is, want dan hebben ze South Dakota nog niet gezien. De wegen zijn recht, ze eindigen op de horizon, waar de waterluchtweerspiegeling de weg laat verdwijnen in de blauwe lucht die overal om ons heen is. Links zijn velden met mais of graan. Rechts zijn velden met mais of graan. Af en toe komen we langs een gigantische boerderij, of innie minnie plaatjes met minder dan 100 inwoners. De kaart is werkelijk waar niets anders dan rechte lijnen met op de kruispunten dorpjes.

Met zo’n camper als reisgezelschap heb je natuurlijk onbeperkte mogelijkheden. En wat is er leuker dan gewoon ergens bij een parkeerplaats de sleutel uit het slot te halen, en om je heen te kijken, en dat dan de rustplaats voor de nacht kan noemen?

Onze eerste parkeerplaats kwamen we eigenlijk bij toeval tegen. We hadden ergens aan de kant van een zijweg avond gegeten, en vol verwachting weer op pad gegaan, niet wetend of we binnenkort nog een parkeerplaats tegen zouden komen. Nog een halve minuut op weg, en aan de rechterkant van ons ontstaat een groot meer, met daaromheen een bosrand. Tot onze grote verbazing was er een parkeerplaats bij. En een speeltuin, wc’s en andere voorzieningen. Het leek de perfecte pakeerplaats, en dat was het ook. Er waren bijna geen mensen. Het begon al wat donkerder te worden, en de lucht gaf prachtige taferelen weer. Van grille onweerswolken tot heldere zonlucht, tot rode strepen van de ondergaande zon. Erg bijzonder. Om dan in het water te springen met een zonsondergang achter je, vond ik al helemaal leuk. Het water was heerlijk koel, en lekker vies. Dat maakt niet uit, want er was een douche in onze auto weet je nog?

Na een onrustige nacht vol onweer, regen, wikken en wegen is de morgen rustig. Simon zei tegen mij: ‘ik denk dat ik een ijsvogel gezien heb. En een pelikaan die vis ging vangen. En ik heb de zon op zien komen” Helaas heb ik dat allemaal gemist, want ik sliep nog.

Dag twee hoopte we bij de BadLands aan te komen, onze eerste bestemming. We zagen het in de verte al als een donkere gloed op komen, maar toen we er ineens tussen reden, waren we allemaal stil ( behalve dan van de “ooh”s en “aah”s en de “o kijk daar eens!”) van de grille, stijle kalksteenachtige bergjes die ineens overal om ons heen waren. Het is erg bijzonder om tussen de badlands te lopen, en ik vind het ook erg moeilijk om uit te leggen. Laat ik het toch proberen, en daarna een foto laten zien, en dan kunnen jullie me later vertellen of het iets was wat je je voorstelde na mijn omschrijving.

Ten eerste in het een enorm uitgestrekt gebied. Overal om ons heen waren die rare, stijle, soms platte, witte bergen. Ik weet nog steeds niet precies hoe ze gemaakt zijn. Het is een soort van de Grand Canyon, met een gleuf in het midden, en lijnen die verschillende kleuren geven. Dat is verschillend soort steen, en het ziet er geweldig uit. Als je boven op de steen stond, was het zo hard als maar kan, maar het zelfde moment kan je het ook met je vingens los peuteren en kan je zo een halve berg afbrokkelen, bij gewoon met je vingers in te graven. De Badlands zijn vooral gevormd door de wind. De stijle punten, en de vlakke plataue’s hebben allemaal te maken met de wind, die er elk moment van de dag is. Ik vind het heerlijk, want ik houd van wind, want die laat je haar zo lekker om je heen dansen. Erosie laat de bergjes ( ik zeg niet bergen, want ze zijn niet zo hoog hoor, je kan er meestal gewoon op lopen, laten we zeggen dat ze wel hoger zijn dan de berg van nederland) Een bijzondere vorm aan nemen, wat je oog vangt, zodat je gehipnotiseerd wordt, en pas los gelaten wordt als je het volgende wonder in je ooghoek ziet. Wandelen door dit vreemde, onbekende terrein deed mij denken aan het wandelen in Oostenrijk. Daar zijn tenstlotte ook bergen, en dalen, en heuvels, en gravel. Alleen dan in het minniatuur. De bergen lijken hoog, maar in 10 mintuen sta je er boven op. Het ravijn lijkt enorm diep, maar dat is niet zo. Als ik terug denk aan de vakanties in Oostenrijk, en hoe we de hut dan al zagen, maar dat het dan nog uren lang lopen was, omdat je eerst nog 3 verborgen dalen langs moest, dan vind ik dit toch leuker. Als je het ziet, betekend dat het niet meer ver is. Het is erg leuk om er te lopen, maar wel heul heet, en dor.

We zijn twee dagen op de camping van de Badlands gebleven. Zoals ik al zei, er was overal wind, wat frisbeeen erg leuk maakte ( we zijn daar als gezin aardig in bevordert). We hebben veel onweer gezien, wat voor sommige van ons erg leuk was, voor andere wat minder. Omdat de badlands tussen de Black hills en de Misouri river zitten, blijft het weer vaak hangen. Zo was het op een avond dat de storm te bijzonder was om binnen in de camper te blijven zitten. Links van ons was de zon, die fel scheen, aan de andere kant waren de grille contouren van de badlands, met daarachter regen en onweerswolken. Recht voor ons was een enorme, witte wolk. ZO wit als popcorn, of slagroom, of sneeuw. De wind was erg hard, en af en teo voelde we de druppels van elke kant komen, ( bam boem druppels, dat was hoe papa zijn verbaasdheid uitte. Het is de hele vakantie een uitspraak gebleven, BAM BOEM! druppels) en onweer aan verschillend kanten. Doordat de zon op de regn scheen was er een dubbele (!) regenboog te zien, die helemaal rond ging, en zo verschrikkelijk fel was! Het was een mooie storm, en iedereen op de camping stond met verbazing te kijken naar al het mooie om ons heen. De hele avond hebben we naar een onweerswolk gestaard, want hij ging maar niet weg. Hij bleef gewoon hangen, op een veilige afstand, zodat we het gerommel niet hoorde, maar het geflits wel zagen.

Na dit natuurverschijnsel, zijn we een dag een beetje weer in de wereld geweest, met mensen enzo. Wall is 1 van de kleinste plaatjes, maar het blijkt dat er over heel de wereld reclame voor gemaakt wordt. Walldrug, het is een winkel, maar overal er omheen zijn souvernirs, eetplekken en weet ik nog wat meer. Er zit een hele geschiedenis achter, die zoek je zelf maar op internet http://www.walldrug.com/t-history.aspx In ieder geval, het heeft misschien 2 straten, er leven 155 mensen in ( ik denk dat de helft daarvan in alle winkeltjes werkt) en er komen jaarlijks zo'n 20000 mensen langs. Wij behoren daar nu ook toe. Het was een leuk plaatje. De oude style zit er nog wel een beetje in enzo, dus wij voelde ons deste meer toerist. Er was een Wall mall, waar binnenin een cowboy straat is, zie foto hieronder. Allemaal cowboy dingen kon je daar kopen. Ik werd helemaal gek natuurlijk, want cowboys, die rijden paarden. En dan zie je zadels, en colle broeken, en hoeden ( o die hoeden..<3)>

Goed, walldrug was een leuk plaatje, maar als je ons een beetje kent, weet je dat wij toch meer van de natuur zijn, en waren blij weer op de weg te zijn, om de Black Hills te zien.

De Black hills is een erg groot natuurgebied. Het is enorm toeristisch, omdat het de eerste echt beetje bergen zijn ( als je vanuit het oosten komt, want anders moet je doorrijden tot de rockies, en dat is ECHT heul ver).Veel toerisme dus, wat ons een beetje telleur stelde, en afschrok, maar omdat we nu die RV hadden hoefden we niet altijd op campings te staan, en hebben dus verschillende nachten op parkeerplaatsen gestaan. De echte rede waarom de zwarte heuvelen zo beroemd zijn, is natuurlijk Mnt Rushmore. Wat is dat? Dat wist ik eerst ook niet. Zie hier rechts. De koppen van presidenten in een berg. Het is echt waar, ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Aan het begin vond ik het maar een beejte kinderachtig, je moest ook 10 dollar betalen om er in te komen, maar mijn gedachtes zijn verandert. Er was een heel museum bij, wat helemaal vertelde waarom en hoe dit kunstwerk gemaakt was, en dat was zeker wel leuk ( ik voelde me erg toerist, maar dat mag ook) iK ga nu niet helemaal uitleggen hoe en wat met mnt rushmore, maar neem maar van me aan dat t best knap is! 90% van dit kunstwerk is gemaakt met dinamiet. ze hebben er 14 jaar over gedaan. Niemand is omgekomen. Dat zijn voor mij de belangrijkste dingen.

We hebben nog veel meer gedaan en gezien, maar mijn foto's zjin op.

Oh, toch niet!

Wat er ook was, vooral op de terugweg, waren verlaten huizen! Eenzaam op een heuveltje staan ze, met verwilderde natuur en bomen om hun heen. Elke keer als je zo'n huis tegenkomt vraag je je af waarom het leeg is, wat er gebuerd was, en natuurlijk : hoe het er van binnen uit ziet. Wij als familie de Leur waren té nieuwsgierig, en dus zijn we gewoon gaan kijken. Bij een bepaald huis hebben de de dikke vette RV geparkeerd, en met fotocamera het mysterie gaan onderzoeken. Hier zijn een paar foto's, die ik heb gemaakt, hopelijk een beejte mooi.

Zie hier het huis, met mama, josse en simon ervoor.

Dit was in het paardenschuurtje ernaast. Overal prikkeldraad, en daarachter zie je zooi, wat ooit iets is geweest, maar waarvan je nu niet meer kan vertellen wat voor nut het heeft.

In de paardenschuur stond een kapot gastoestel. Raar. Hoe is het daar gekomen, waarom is het zo verwoest?

Dit was ( een deel) van mijn vakantie.

Nu is het jouw beurt om te vertellen.

Tot de volgende update!!

Lydia

Maandag

Een heel weekend voorbij, en een maandag.
Daarin gebeurt altijd veel, en het maakt me altijd moe.

Ik heb veel te veel dat ik moet updaten.
Ik maak er maar gewoon een lijstje van
- Mn haar is roodgeverfd. Maar dat was al zo.
- Ik heb weer een kunstwerk gemaakt. Deze keer iets wat je kan dragen. Nagemaakt van een model van 1 van Marjoleins Jurkje. Vele verschillende mogelijkheden.



- Dit weekend was ik bij Project Earth, in Albert Lea ( zoek maar op waar dat is) Een festival voor Hippies met geld. Veel drank, drugs en rare goden en spiritualiteit. Was een goed weekend waarin we met de source mensen konden aanraken, en vrienden maken. dat was het.

- Maandag ben ik naar Valleyfair geweest. een enorm groot, supervet pretpark. Mijn batterij was leeg voor de dag dus de enige foto die ik genomen heb is deze: dat gele ding was heul leuk.Werd je afgeschoten, ging je die spiraal is, kom je achteruit weer terug, ga je omhoog achteruit, en weer terug. Erg spannend. De groene was vooral heel hard. En leuk. Net zoals de superswing. Een enorme schommel. HEUl hard, Erg realxt.!


Dan een foto voor de emotie van de dag:

Lydia