Vandaag begint de rest van mijn leven. Toen ik door de gang onder het station naar mijn trein liep was ik me akelig bewust dat ik nu bij de menigte grijze mensen hoor, die met afgezakte schouders en donkere jassen naar hun treinen sjokken. Dat ik nu ook burger ben en dat het alleen maar een kwestie van tijd is voordat mijn schouders ook hangen.
Ik heb een eigen koffiemok gekregen, mijn naam staat er op. Ik heb ook een eigen afkorting, printcode en emailadres. Mijn Ipad wordt voor me klaargemaakt.
Leerlingen vragen wie ik ben en wat ik hier doe. Docenten vragen waar ik vandaan kom en wat voor les ik ga geven. Ik vraag de computer hoe ik mijn rooster kan vinden en lees de 115 mailtjes die ik heb gekregen sinds september. En ik vraag mezelf af waarom ik me nu al op mijn gemak voel en of ik dat überhaupt wel al kan zeggen.
Ik weet de weg naar de docentenkamer wel te vinden, maar de terugweg is lastiger. Er zijn zoveel deuren en trappen, ik ben al meerdere keren vandaag een ruimte ingelopen met de overtuiging dat ik op mijn eigen afdeling was.
Vandaag begint de rest van mijn leven. Maar tot nu toe voelt dat niet zo gek veel anders.
Posts tonen met het label over het leven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label over het leven. Alle posts tonen
maandag 17 november 2014
maandag 2 september 2013
Klaar voor de start.
Ik rek me nog eens goed uit en voel de spieren zeer doen die ik afgelopen weken te veel gebruikt heb. Nog steeds voel ik die schouderbladen-pijn en de heup-pijn van het liggen op mn nieuwe, maar niet heel dikke en zachte zelf-opblaas-matje waar ik 4 nachten op heb geslapen tijdens het CrossRoadskamp waar ik 1 van de leiding van was. Ik voel nog steeds mn kuiten die wat tegenstribbelen op de trap, omdat ik die spieren afgelopen week behoorlijk heb uitgedaagd toen ik in de Ardennen als een steenbok op en neer rende.
De afgelopen 2 weken heb ik zo goed als buiten geleefd. De eerste week was ik er vooral voor andere, 19 aandere van 12-15 jaar om precies te zijn. Een onvergetelijke week waarin ik én hele leuke dingen gedaan heb én hele leuke mensen heb ontmoet. Het was een week waarin ik mezelf leerde kennen en ontdekte wat ik allemaal in mijn mars had, en hoe heerlijk het is als jongeren met je mee willen doen voor een week. Ik mis ze, maar vooral mis ik het gevoel wat ik had die week, dat ik nodig was, dat ik iets te betekenen had voor de jongeren, dat ik met een rede was wie ik ben, zodat zij om mij heen ook konden zijn zoals zij zijn. Ik had niet gedacht dat ik me zo in mn element kon voelen.
De tweede week was vooral voor mezelf. Ik heb 3 maanden behoorlijk intensief stage gelopen, en deze laatste week van Augustus voelde echt alsof ik eindelijk eens echt tot rust kon komen.Samen met een goede vriendin en zus A. ben ik heel de week in de Ardennen geweest. Met heel wat geleende spullen van pap en mam en andere lieve mensen hebben we een heerlijke week gehad, waarin we veel leuke dingen gedaan hebben (zwemmen, kayak, wandelen, lezen, eten, grotten ontdekken, muziek, kletsen, creatief), maar vooral even tot rust zijn gekomen. Lichamelijk misschien niet heel erg, maar in mijn hoofd wel. Ik ben echt weer klaar voor een nieuw jaar met school, vrienden, vereniging en God.
En dit moment is het begin. Ik ben me bewust van alles wat er afgelopen jaar is gebeurd en ik zie al wat vage figuren van volgend jaar op me wachten. Links zie ik mijn schooltas liggen, die samen met mij op een nieuwe school zullen rondlopen. In Utrecht, waar ik voor 3 kwart jaar de deeltijdopleiding 2e graads docente biologie zal volgen, zodat ik volgend jaar kan doorstromen en nu mijn verplichte 30 studiepunten zal halen voor het afronden van mijn studie Toegepaste Biologie. Ik heb er zo veel zin in, nieuwe lessen, nieuwe plekken, mensen, leraren, boeken. Leergierig, dat ik dat nog is zou worden en er blij om zou zijn.
Boven op de kast staat mijn Ichthus-certificaat (of wat het ook is hoe je een papiertje met je naam en zegel van de vereniging op staat noemt). Ook hier gaat veel beginnen. 6 verschillende taken, als ik goed kan tellen. Dat zijn er 5 meer dan vorig jaar. Ik heb er zin in.
En nu is het tijd om te ontbijten, een peertje voor mijn lamp te kopen die ik nu eindelijk is ga ophangen, en een plan van aanpak te schrijven hoe ik mijn kamer deze keer ga opruimen en inrichten zodat niet alles in 1 week alweer op de grond licht. Lydia is terug in Utrecht, en mijn hoofd is er klaar voor!
De afgelopen 2 weken heb ik zo goed als buiten geleefd. De eerste week was ik er vooral voor andere, 19 aandere van 12-15 jaar om precies te zijn. Een onvergetelijke week waarin ik én hele leuke dingen gedaan heb én hele leuke mensen heb ontmoet. Het was een week waarin ik mezelf leerde kennen en ontdekte wat ik allemaal in mijn mars had, en hoe heerlijk het is als jongeren met je mee willen doen voor een week. Ik mis ze, maar vooral mis ik het gevoel wat ik had die week, dat ik nodig was, dat ik iets te betekenen had voor de jongeren, dat ik met een rede was wie ik ben, zodat zij om mij heen ook konden zijn zoals zij zijn. Ik had niet gedacht dat ik me zo in mn element kon voelen.
De tweede week was vooral voor mezelf. Ik heb 3 maanden behoorlijk intensief stage gelopen, en deze laatste week van Augustus voelde echt alsof ik eindelijk eens echt tot rust kon komen.Samen met een goede vriendin en zus A. ben ik heel de week in de Ardennen geweest. Met heel wat geleende spullen van pap en mam en andere lieve mensen hebben we een heerlijke week gehad, waarin we veel leuke dingen gedaan hebben (zwemmen, kayak, wandelen, lezen, eten, grotten ontdekken, muziek, kletsen, creatief), maar vooral even tot rust zijn gekomen. Lichamelijk misschien niet heel erg, maar in mijn hoofd wel. Ik ben echt weer klaar voor een nieuw jaar met school, vrienden, vereniging en God.
En dit moment is het begin. Ik ben me bewust van alles wat er afgelopen jaar is gebeurd en ik zie al wat vage figuren van volgend jaar op me wachten. Links zie ik mijn schooltas liggen, die samen met mij op een nieuwe school zullen rondlopen. In Utrecht, waar ik voor 3 kwart jaar de deeltijdopleiding 2e graads docente biologie zal volgen, zodat ik volgend jaar kan doorstromen en nu mijn verplichte 30 studiepunten zal halen voor het afronden van mijn studie Toegepaste Biologie. Ik heb er zo veel zin in, nieuwe lessen, nieuwe plekken, mensen, leraren, boeken. Leergierig, dat ik dat nog is zou worden en er blij om zou zijn.
Boven op de kast staat mijn Ichthus-certificaat (of wat het ook is hoe je een papiertje met je naam en zegel van de vereniging op staat noemt). Ook hier gaat veel beginnen. 6 verschillende taken, als ik goed kan tellen. Dat zijn er 5 meer dan vorig jaar. Ik heb er zin in.
En nu is het tijd om te ontbijten, een peertje voor mijn lamp te kopen die ik nu eindelijk is ga ophangen, en een plan van aanpak te schrijven hoe ik mijn kamer deze keer ga opruimen en inrichten zodat niet alles in 1 week alweer op de grond licht. Lydia is terug in Utrecht, en mijn hoofd is er klaar voor!
woensdag 29 mei 2013
Woensdagavond
Vanmiddag op werk moest ik behoorlijk hard nadenken. Het was dat soort nadenken waarvan je zelf schrikt, maar ook wel om kan lachen. Ik was vergeten wat voor dag het was. Het was een goed soort vergeten. Niet dat soort dat je maar door en door gaat en de dagen langzaam verliest en je dan ineens afvraagt waar je was gebleven met je leven. Maar het soort dat je elke dag weer opnieuw opstaat en doet wat je leuk vind en niet (veel) verder denkt dan die dag. Niet dat vaste avondritme van Kring, Ichthus, Dansen/band, Weekend en zo door. Maar thuiskomen zonder plan of planning.
Ik bevind me op een vage grens tussen thuis zijn en verdwalen. Aan de ene kant ontzettend genieten van wat ik doe, maar aan de andere kant me ook wat doelloos kan voelen. Het aan de ene kant heel fijn vinden om lekker alleen te zijn en me of te vermaken of te vervelen of te slapen, maar aan de andere kant beseffen dat ik ook heel erg mensen om me heen nodig heb en een stuk meer het gevoel heb te leven als die mensen er zijn.
En dan is het woensdagavond en zit ik met een kras-kunstwerkje (op aanraden van mijn kamer-ruilster D.) de beste singersongwriter te kijken aan de grote kamer in de living terwijl Moniek niet thuis is. En dan bedenk ik me dat ik wel zou willen omschrijven wat het leven nu werkelijk inhoud, en dat ik het steeds beter ga begrijpen, maar dat dát me nooit gaat lukken. Wat ik het beste kan doen is stil te staan bij elke dag. Zo stil totdat je de wind kan horen door de bladeren, je hart voelt kloppen, je handen warm gloeien van de inspanning en je bedenkt dat je al die tijd al met een grijns hebt rondgelopen in het bos zonder dat iemand je ziet.
Het is nu woensdagavond en zoals deze komt er nooit meer een. Ik weet niet goed wat ik daar moet van denken.
Ik luister dit lied. Misschien begrijp ik het dan beter.
Ik bevind me op een vage grens tussen thuis zijn en verdwalen. Aan de ene kant ontzettend genieten van wat ik doe, maar aan de andere kant me ook wat doelloos kan voelen. Het aan de ene kant heel fijn vinden om lekker alleen te zijn en me of te vermaken of te vervelen of te slapen, maar aan de andere kant beseffen dat ik ook heel erg mensen om me heen nodig heb en een stuk meer het gevoel heb te leven als die mensen er zijn.
En dan is het woensdagavond en zit ik met een kras-kunstwerkje (op aanraden van mijn kamer-ruilster D.) de beste singersongwriter te kijken aan de grote kamer in de living terwijl Moniek niet thuis is. En dan bedenk ik me dat ik wel zou willen omschrijven wat het leven nu werkelijk inhoud, en dat ik het steeds beter ga begrijpen, maar dat dát me nooit gaat lukken. Wat ik het beste kan doen is stil te staan bij elke dag. Zo stil totdat je de wind kan horen door de bladeren, je hart voelt kloppen, je handen warm gloeien van de inspanning en je bedenkt dat je al die tijd al met een grijns hebt rondgelopen in het bos zonder dat iemand je ziet.
Het is nu woensdagavond en zoals deze komt er nooit meer een. Ik weet niet goed wat ik daar moet van denken.
Ik luister dit lied. Misschien begrijp ik het dan beter.
dinsdag 17 januari 2012
Een kind kan de was doen?
Één ding wist ik heel zeker toen ik deze middag thuis kwam. Ik zou er niet nog een week onder uit kunnen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik mag echt niet nog een week er tegen aan staren, bijna tot actie over gaan, maar dan toch niet doen en vervolgens weer vergeten. Vandaag moest het echt, anders komt het er deze week ook niet meer van:
De was. Die grote, dreigende tas in het hoekje van mijn kamer, zodat ik hem het minst zie of tegen kom staat al een tijdje naar me te schreeuwen. De collectie kleren die nog in mijn kast zitten of aan mijn rek hangen wordt met de week kleiner. Ik merk dat ik steeds vaker kleren aan doe die ik eigenlijk nooit aan doe, maar als er verder niets over blijft moet het wel.
Waarom ik zo'n hekel heb aan de was? Gedeeltelijk omdat het lang duurt. Ik bedoel, het is niet even kleren uitzoeken, inde wasmachine en klaar. Je moet ze er uit halen, ophangen, laten drogen, opvouwen, strijken soms. Het is een heel proces, en het vervelendste is: het stopt nooit! Altijd als ik blij ben met verse kleren zie ik al weer een hoop nieuwe! Iedere keer als ik een stapel strijkwerk heb weg gewerkt dreigt de volgende er al weer aan te komen! En zo is het dat als ik kijk naar de ronddraaiende was door het ruitje van de machine dat ik eigenlijk een deel van mijn eigen lot zie.
zondag 1 januari 2012
Vandaag de dag. Nu
Dit ben ik. 2012 begin ik zo.
Het is maar 1 cijfertje dat veranderde gister, maar in dag die in de andere overvloeit. Toch is het een dag om iets meer op te letten, iets wat beter na te denken over afgelopen jaar, net wat harder denken aan een heel jaar in het verschiet. Zou je dat niet elke dag even kunnen doen? Of zou dat vervelen? Je moet ook wel gewoon in de dag leven waar je bent op dat moment. Constant terug kijken of vooruit blikken, dan vergeet je misschien wel dat je nog gewoon ook een nu hebt.
Het is maar 1 cijfertje dat veranderde gister, maar in dag die in de andere overvloeit. Toch is het een dag om iets meer op te letten, iets wat beter na te denken over afgelopen jaar, net wat harder denken aan een heel jaar in het verschiet. Zou je dat niet elke dag even kunnen doen? Of zou dat vervelen? Je moet ook wel gewoon in de dag leven waar je bent op dat moment. Constant terug kijken of vooruit blikken, dan vergeet je misschien wel dat je nog gewoon ook een nu hebt.
Leef dus maar gewoon in het nu, zoals je 2012 begint, in de hoop dat het ook weer ergens eindigt. Kijk even in de spiegel en onthoud jezelf voor vandaag.
Abonneren op:
Posts (Atom)