Vakantie -1 FLEVO

Flevo is al 7 jaar een Traditie en het is het leukste wat er is tijdens mijn vakantie.
Ook dit jaar was ik een medewerker en dat betekend 11 dagen Flevo in plaats van 4. Het houdt in heel hard werken met een super team en genieten van de kracht die in je zit en in de plezier van elkaar en God's zegen elke dag.

Een paar foto's

Dit is het team. die twee vooraan zijn de bazen, en zij zorgden voor ons.

Dit zijn mijn lieve vriendinnetjes, die ook stellagebouw waren! Het is echt zo heerlijk om met hen te werken, en heel de dag bezig te zijn!

Klimmen in stellages, tuigje om, hem op je kop, hamer aan je zij, DAT is nu Flevo voor mij. Elke dag werden we gezegend, en dat voelde ik, als een soort extra tuigje. God was erbij en dat maakte het heerlijk. Je hoeft niet met je handen omhoog in een kerk te staan om God te aanbidden en dicht bij hem te zijn. Je kan ook Flevo-medewerker zijn.

Van het festival zelf heb ik ook echt genoten. Het was heerlijk om echt niets te doen, en naar muziek te gaan, en rond te lopen met vriendinnen en met mensen praten over dingen die in je hart zitten.

En iedere keer als het afgelopen is, doet het even pijn. Maar tegelijkertijd komt er een rust, en dan kijk ik gewoon weer uit naar volgend jaar.

Name it

typte perongeluk mijn naam in op Google.

Bovenste link:

Lydia- vrouw uit de bijbel.

Altijd goed te onthouden waar je naam vandaan komt.

Realiseer me ineens hoe blij ik met mn naam ben, en ook de rede er achter.

Ben jij blij met je naam?

Dapper

Woensdag 9 maart. 23.28. Dag 1.

Dag 1 is zo goed als overleefd. Dag 1 van de 40 dagen die ik zonder facebook ga leven. Waarom? 40? Waarom nu?

40 dagen voordat Jezus opstond uit zijn graf begon voor hem de lijdenstijd. Hij zwierf voor 40 dagen rond in de woestijn. Hij wist wat er zou gebeuren. Hij wist waar hij doorheen moest. Moet je je voorstellen hoe Hij zich gevoeld zal hebben, op de eerste dag, vooruitkijkend naar wat er komen gaat. Hij moet de pijn al gevoeld hebben van de spijkers in zijn handen, de telleurstelling gevoeld hebben van Zijn vrienden, Zijn dicipelen die hem stuk voor stuk verlaten en achter laten, de strijd in hemzelf van het niet willen maar wel doen...
Hij deed dat alles voor jou, voor mij, voor een ieder. Hoe kan ik hem daar ooit de dank voor geven die Hij verdient? Hoe kan ik ooit begrijpen wat het is om je leven te geven voor degene waar je van houdt, hoe kan ik ooit die liefde voelen? Hoe kan ik weten hoe het is om het zo verschrikkelijk moeilijk te hebben terwijl je dat doet uit liefde, uit pure, zoete, harde liefde.

dat kan ik niet. dat kan geen mens. Ik kan maar een heel, heel, miniscuul beetje van Zijn lijden begrijpen, laat staan zelf meemaken. Maar toch ga ik vasten. Ik vast op de 40 dagen voor pasen, om een heel, heel klein minuscuul beetje de moeite te ervaren die Jezus voor ons doorstond. Om de tijd die ik niet met facebook bezig ben aan Hem te geven, me dichter naar Hem toe te laten buigen door iets op te geven wat me dichter naar de wereld trekt. Om mijn hoofd meer te laten voelen van Jezus zijn Liefde in zijn Lijden voor mij, nu mijn hoofd niet langer meer gevuld is met Facebook.

Deze dag ben ik me bewust van hoe dapper Jezus was. Wat een verschrikkelijk dappere man was Jezus. Er was een moment dat hij de woestijn in liep en nog even achterom keek en zich besefde dat de moeilijkste tijd van zijn leven zojuist aangebroken was. En dat was zijn keuze. wat dapper, wat sterk. Dag 1, het lijkt een makkie, wie wil er op dag 1 al opgeven. Ik zie het zo: dat dag 1 aanbreekt. Dat je daarvoor de stap durft te zetten, dat je dat doet, dat is dapper. Dan is dag 1 jusit heel moeilijk, want je beseft je ineens hoe het zit.

En in alle eerlijkheid, zo erg is Facebook opgeven niet, dat weet iedereen. Ik heb het in het stukje hierboven over Jezus, en zijn vasten en lijden. maar op dag 1 alleen al besef ik iets heel nieuws.

Jezus was verschrikkelijk dapper op dag 1.

good words to fall asleep with

true religion will not let us fall asleep in the comfort of our freedom.

love our neighbor is not a piece of advise, it is a command.

Bono, U2.

Je zal het maar hebben...

[ Even mijn boek aan de kant. Muziekje aan en HOP, schrijven!]

Ik kwam een tijdje geleden met een klasgenootje in gesprek over onvoorwaardelijke liefde. We kwamen daarop toen hij zei: niets is gratis ( hoe we daar dan weer op kwamen is nog een veel langer verhaal). Ik dacht even na. Is niets dan gratis? Ik zei : liefde is gratis.

Toen kwam er een gesprek op gang over wanneer je mensen liefde geeft, dat je dat eigenlijk wel doet omdat je iets terug verwacht. Ik begon te praten over dat het wel kan, on-egoistisch liefde geven, wat jezelf terug verwacht totaal negeren. Ik kon niet op een normaal woord komen. Onvoorwaardelijke liefde zei hij. Ik knikte. Ik denk echt dat er mensen zijn die onvoorwaardelijke liefde hebben.

Ik ken er tenminste eentje die het had. Er is een boek over geschreven, wat ie met al die liefde deed. Best interessant, en ook inspirerend!

Je zal het maar hebben.. Onvoorwaardelijke liefde.

Lydia

Wie ben ik?

Een klein stukje van mijn portfolio Hoofdstuk 1 : wie ben ik.

Veel spel/stijl fouten??

Ik vergelijk mijn leven wel eens met een boek dat nog geschreven wordt. Je kan best een idee hebben over hoe het afloopt, maar je moet alsnog elk woord schrijven voordat je bij het eind komt. En als je er te snel doorheen gaat kloppen de zinnen niet en is het geen mooi geheel, maar als je te lang stil staat bij de woorden en de betekenissen ervan kan het saai worden en te gecontroleerd. Ik zie mijn leven als een spannend boek. Ik typ de letters, maar God, mijn Vader in de hemel, fluistert me vaak in hoe ik woorden moet spellen, of hoe ik een zin beter kan schrijven. Zo wordt het een mooi boek. Ik ben nog niet zo ver, maar ik heb goede hoop voor de toekomst. De eerste 19 hoofdstukken vind ik al geweldig. Ik kan niet goed wachten op hoe het verder gaat, maar er zit niets anders op dan te wachten en soms weg te dromen bij de beelden die ik voor me zie. Ik ben een ongeduldig persoon, maar ik kom wel wel.

Flevo 1

( Ik weet even niet waar ik moet beginnen hoor)

,,

.

..

Flevo 2010 was revolutionair. Voor het eerst in mijn leven moet ik Flevo uit mijn eigen spaarpot betalen en omdat ik natuurlijk niet zoveel geld wilde betalen, had ik me maar opgegeven voor Medewerker. Meerdere vriendinnetjes zeiden dat Stellagebouw wel het leukste was, en dus heb ik dat maar op eerste keus gezet, met podiumbouw en hekkenbouw op de tweede en derde keus. Ik werd stellagebouw ( waar M. en L. heel blij om waren, want zo zat ik bij hun in het team, en zij beweerde ECHT dat dit het leukste team was) en ik was blij dat er maar 50 euries van mijn rekening af werd geschreven in plaats van 115. Wist ik veel wat me te wachten stond.

Hoe kon ik op dat moment nu weten dat Stellagebouw zo veel zou toevoegen aan mij flevo-gevoel en dus ook aan mijn leven? Hoe kon ik weten dat dingen in elkaar bouwen in de stromende klote-regen zo ongelofelijk leuk kan zijn?

Meteen de zondag al hoor, toen ik met M.Verschoof aankwam bij het stellagebouw-clubje. Het regende en al snel zaten we bij een stel onbekende mensen in de tent en maakte we een rondje met allerlei dingen. Ja, ik voelde me meteen al goed, hoewel ik wel benieuwd was hoe mensen er dan in het licht uit zaten en hoe dat stellage bouwen nu eigenlijk echt in zijn werk gaat.

Dat werken kwam ik al snel achter. Ik ga echt niet allerlei termen uitleggen en ook niet wijs over 207 of schoren of diagonalen of draai of vaste koppelingen of wat dan ook, want zo wijs ik ben helemaal niet en ik ga ook niet doen alsof.

IK heb eigenlijk helemaal geen zin om over Flevo te vertellen. Ik heb er al ZOOO veel over gepraat met jan en alleman. Vooral met mn vriendinnetjes. dat was leuk. En nu heb ik dus geen zin meer. En wil ik eigenlijk gewoon Rue Royale luisteren, want dat maakt mijn hart blij!

Ik update wel weer als het niet meer regent.

Lydia

Reflections on Minnesota

I feel obligated to type some out here, because I know I have been failing a bit. It's not that I am so superbusy with school and such. No, I have no worries about that.

It's more that there are so many other things to do!

For example, I am home alone. Yesterday, today, tomorrow. Pretty sweet, but it takes some time.. I clean up a bit, and do the dishes, and water the plants.. Then I wanted to do the loan, but I didn't.

Yesterday I was reading in my journal, some of almost a year ago. The time when I realized that going back to Holland maybe isn't that easy as it sounds. I realized then that I am changed in America, and that it would be hard to hold onto the new things about myself. I was scared, because I wanted people to see I am changed from the inside, but I didn't want that friendships would change because of that. I wanted people to be the same, yet in the same time be also different. I guess that is just how it goes, because after 10 months everyone has to be changed somehow in something. I think I got a lot of those little changes, because I was in such a different surrounding. I had so many people around me who I never knew. This culture ( yes, America Has culture) was new and the good things I wanted to keep and take back to Holland. But I also wanted the good things of Holland. I think it was easier to be somewhat more Dutch in America than to be a little American in Holland. People are different here. And in America, people are different,too. But I have to stay the same person? Do I needed to change myself in order to be friends with the Americans, but returning to Holland I can still be my Dutch self? No, I don't think it works like that at all. Things that happen, and people, and experiences.. they make you who you are and what you do. ( Ok, true, God makes me who I am and what I do, but these things also do that, not because you want to all the time, but just because that is how the world works) They add in your personality many different things and you take them with you in your journey. I kept some things from America in me, and some of Holland. I can not be only American, or Only Dutch. It is just who I became. I don't think it's a bad thing. It's just hard sometimes, because I could feel I belong nowhere. Luckily, I know that is not true, but my hearts is torn in two. That will not change, I think. Being in Holland makes me miss America ( every day, people!) but being in America makes me want to go back to HOlland. Why do these things need to be so difficult??

You know whatreally got me through( and still does)? Knowing that God is everywhere, and no matter where I am, HE is the same, and HE is allways with me, and HE never changes. Why would it matter then where my true home is? As long as GOD is with me ( which He is) I am home.

Lydia

the list after the stress tests week PART 2

of the seven things I wrote down a two months ago i wanted to do, I already did 4 of them!
1. Get a ticket to America : DONE
2. Save money to pay it : DONE
3. do more horsebackriding : DONE
4. get my Cd done and realy for sale : DONE

Now I only have to do:
1. Get connected with friends again. I am already doing better in that, but school is important, too! Praying goes a lot better
2. Buy a coloringbook. Still have to do that. why not!?
3. Organize the songs you have been written lately. I kind of did that, but not really. I guess I can do that when Idon't want to study anymore.

Actually, it's pretty good to scroll back a bit in your life and see what is done what you've wanted. because now i realize I'm doing pretty good with it!

Another thing, somtimes i write down my prayers. And looking back how many have been answered, it's just amazing! How many times do we forget, like REALLY? would be great to make a list like this, and don't stop praying till i have all answers.
Well, I better never stop praying anyways. And you shouldn't either.

Love,
Lydia
ps, two posts at one day. What is happening?

It's your weakness that I want.

All people have have it : a weakness. And I think that is one of the hardest things to deal with. I think there are many different ways to deal with it. I just saw this video of Jon Abel, who is a great guitar player and worshipleader. He lost one of his fingers. He thought he never would be able to play guitar again. He thought he would never be able to worship God through music again. I found it fascinating how that thought changed. Because Jon realized that a weakness is not meant to make you unhappy. A weakness is not meant to be further away from God ; It should get you closer. He could play guitar, he just had to learn how to with a half finger. He was reminded of God's grace everytime he saw that half finger. I was so touched by this story.
I can really get that back to my own life. My struggles, my weaknesses. I know that because of that weakness I have even more oppertunity to get to know God. To feel his mercy! I guess I just want to encourage you:
Whatever it is what is a burden on your heart,
whatever is your weakness,
whatever you can't let go off,
know that HE can use that.

If you pray for Love, does he Give you love, or an oppertunity to show love.
If you ask for courage, does God gives you courage, or an oppertunity to be courageous?
If you pray to have more strenght, does he give you that, or does he give you an oppertunity to be strong?

I pray for oppertunities to show love.
Lydia

net als Jezus

Ze zag een meisje rennen om de trein te halen. Zij was met de fiets. Ze reed het meisje achterna, en zei haar dat ze achterop moest zitten, en dat zij haar wel even naar het station zou sjeesen. Dat vond het meisje zeer aardig.
Eenmaal bij het station zei het meisje: Weet, ik denk dat Jezus hetzelfde gedaan zou hebben.
Nee, zegt het meisje met de fiets. Jezus had zijn fiets gegeven.

Kwam gewoon maar even in me op toen ik ook werkelijk een meisje naar het station zag rennen ( heb helaas niet de ballen spontaan gekregen om het heldhaftige-jezus-achtige andere meisje na te spelen. Misschien volgende keer.. of daarna.. )

Last ONE

So what, I just stole the picture from Mirjam's Blog..
This is One. This is our monday-meeting. This is my lovely group of ONEfriends, real friends.
It actually was always chaos.. and always nice.
I'm looking sad at the picture. One, because I didn't bring any bread with me ( luckily, Jorie saves one of his for me, with Bebogeen (that is NOT translatable))
Two, because this was my last One-meeting-with-the-leaders ( vergadering dus)
After ALL those years.
When I was just starting life, when I was 15, I started with ONE. I did this, three years, Then I went a year to America, then I came back, and also came back at ONE.
But now, it's time to say a final goodbye.
I find it hard to let go. Not that I'm not allowed anymore to go to ONE, but being a part of the leaders, made it so much better. Just talking about things, asking ourselves what God would like, what other people might need to see more God in their life. It's sad not to be part of that anymore.

One brought me SO many things. It made me a better person. It shaped me, it changed me. Maybe someday I will give a whole reflection on it. Now, I just want to say, I love One, and I love what God does through One, and how he blessed it.

I love One.
I love THE one. I mean God.
Lyd

God is Good

Today, I went to church.
Three times. Two times I had to sing in church and the other time was a woshipservice.
I just need to say, I loved this day! I loved to be in church at 8 in the morning, a time normal people sleep at.. I liked my voice was still sleeping, but still had to preform like it was good.. I like the fact that all those people went to church too, and they went there by choice. And even though the first two services were the same, I both liked them as induvuduals. Because in both I knew God was there.

And in the third service, a worship service ( every service is a worship service, right?) we sang about God, and all the does.. and I was just realizing even though I didn't felt anything, I knew in my heart and with my soul that he had all those great things we sang about in store for me.

I just love God so much.
He is SOO good!
And yes, that is easier to say when everything is going allright. But even now when I'm so happy, I really want to know HIS goodness even more! And I am reading about his love, and I long for that even more now I am so blessed. Can you understand?
I just hope this message will brighten up your day.
I hope you can give God glory, all day long.

Lyd

Biologie en zo

zo af en toe kom je nog wat interessants tegen in je bio boeken.
Maar niet vandaag.

Ik had het wonder van erfelijkheid en stamboeken al meegemaakt, en alle mogelijke erfelijke eigenschappen die er te vinden zijn in gezin de leur al lang verzonnen. Dikke wenkbrauwengen, linkshandig, haarkleur, oogkleur. Alles is bij ons verschillend. Kan je een leuke stamboom van maken, iig een leuk kruisingschema. In ieder geval hebben mijn ouders aan ons alle drie leuke genen gegeven, waar ik nu lekker mee kan oefenen voor mn biotentamen.

Waar de Heer allemaal wel niet aan denkt..
Lydia

Day 2: The paradise

The next morning I spend some time with the dogs who now looked a lot less frightning in the light. One of them especially. He looked so dirty. Last night we was barking the loudest, and now, he was eager to have some attention from me. I played with him, but he was tied up to his doghouse. It was sad. He like me. I wish i could have done something.
But we had to leave, to the IHOP! The International house of pancakes! ( there is also a International house of Prayer, but I prefer to have breakfeast in the other IHOP)
A huge place, not cozy at all. Jeremy told us that we had to pay attention to the lady who was about to help us. In Minnesota you say : "you guys want anything, you guys aere fine..." But in Tenessee, they say : "You all ( but then said as : Youal )fine? Youal want anything?" So I tried to listen, and REally, she said it in EVERY sentence! "youal want some coffee. it was hilarious!

There rest of the day : in the car.
It didn't took much now to talk with one another. We were friends quickly. We played poker with nuts, talked about all sorts of things. AND.. every four hours we stopped, we coudl take some of our clothes of. It really was a lot warmer. Remember we left Minneapolis at -15. In Tenessee it was like 0 degrees ( celcius) but after another 13 hours we arrived at the house we were staying a couple days. It was there 20 degrees celcius. January 2nd, 20 degrees! It was amazing
So, let me tell you something about the practical things. In the National Forrest of Ocala the Rainbowfamily gathers. Long time ago the native americans had something to do with it, and they had a profecy or something about it. That kind of disappeared. The rainbow family is a group of homeless hippy's getting away from city life. Why? I don't know. They smoke, drink, swim, talk, sleep, earn some money, and eat. THat's where we were going.
But before we went into the woods we had some preperation days.
Peter had met the sun of Tom and Anita ( I don't know anymore how he is called) at livingstone ( something like Flevo, only then million times bigger) and they kept contact. The live in Florida, OCala. So when we were going there, Peter had arranged we could sleep in their house for a while, preparing, and afterwards, showering. Tom and Anita lived in that houses vfor 25 years, and I will now tell you what i saw when, finaly, in the dark at 11 pm we arrived at our hostfamily.

First of all, it was dark. All the beauty of nature around the house we could not see yet. That surprised us the next morning.
A big house was in front of us. We walked under a sort of bridge what connected one part of the house to the other.
When we walked in, it was like in a movie. I thought i run in the wrong set.
In the middle of the yard was a immense pool, with next to it a hot tob. music was playing and filling our minds with pleasure and peace. A yardhouse was in the back, including a bathroom ( we heard later). The pool was surrounded by green, soft grass and beautiful plants. There were light all aruond the walls of this little paradise, and de sound of the guitar was overwhelming good. We turned around, and saw a huge patio. Tom and Anita saw us, and welcomed us as if we were the kings and queens of important country's. I loved them instantly. Tim, Dana and Jen already were there before us, and they realxed in the hot tob. We gathered around eachother, and thanked the Lord for bringing us save to this paradise of happiness. Tom and Anita told us that whenever we were hungry, we could ask. If we saw anything we wanted to eat, eat it.
The house was huge, and so was the tv screen. They were very rich. Tom told us he had been building in and around his house for the last 25 years. It first was a little old house, and now.. a paradise. Tom also said once : We have everything, but own nothing.. That was amazing to hear from a guy like that, who REALLY had everything.

Jen and I got to sleep in bunkbeds in one of the many rooms.
I was exhausted, but at peace. Tomorrow would be a day of praying, preparing, and sunshine.

Lydia

Afkomen

poeh.
Even bijkomen hoor.
Van een weekend vol bekende, met hetzelfde geloof, vaak dezelfde grapjes, verschillende meningen, dezelfde glimlachen.

maar voor bijkomen heb ik niet echt tijd, want ik moet aan de bak.
Leren heet dat geloof ik.
Even kijken of ik dat nog wel kan hoor.
En anders kom ik nog even verder lekker bij.
Want van bijkomen kan je ook heel goed leren.

Lydia

Prayer

Dit gebed hangt bij ons in de wc.. Elke keer wil ik het meenemen om hier op tezetten, maar dat vergeet ik dan steeds.. Nu dan maar

It would be easier to pray if i were clear.

O Eternal One,
It would be easier for me to pray
if I were clear
and of a single mind and a pure heart;
if I could be done hiding from myself
and from you, even in my Prayers.
But, I am who I am
mixture of mitive and excusus,
blur of memories,
quiver of hopes,
knot of fear,
tangle of confusion,
and restless with love,
for love.
I wander somewhere between gratitude and grievance,
wonder and routine,
high resolve and undone dreams,
generous impusles and unpaid bills.
Come, find me, Lord.
Be with me exactly as I am.
Help me find me, Lord.
Help me accept what I am,
so I can begin to be Yours.
Make me something small enough to snuggle,
young enough to question,
simple enough to giggle,
old enough to forget,
foolish enough to act for peace,
skeptical enough to doubt,
the sufficiency of anything but you,
and attentive enough to listen
as you call me out of the tomb of my timidity
into the chancy glory of my possibilities
and the power of your presence.

Ted Loder, Guerrilas of Grace, LuraMedia, 1984

I see myslef in a lot of places in this prayer.. Especially the sentence,
Help me accept what I am,
so I can begin to be Yours.
That's it, right there..
Can't describe it, but that kind of sound like my lifepurpose...

Lydia

living life

live life to the fullest..
It's something I experienced, something I hold on to, something I wish everyone did.

But this week, now I'm free from school, and have these ideas and plans I want and need to do, something is missing. I catch myself staring at the wall while I am suppose to study for a test. I disappoint myself when I spend too much time on things I should not do..
Today, when I was trying to warm myslef up under the shower, I was talking to my self, trying to discover why I did not feel amazing, why I did not enjoy the day. I made a weird conclusion I soon forgot, and I concentrated on shaving my legs. I made a whole theory about how shaving legs could change your thinking, and improve your attitude ( It was quite interesting, maybe I'll tell you once) And then.. out of the blue I realized :
I am not living life to the fullest! Where was I trying to make the best out of every day? In what kind of way was I positive about what I did, nomatter what that was?
I am not enjoying the day, because I am not trying to make it a good one. I am not concentrating on the things I can, and like, but only on the things I have to, the things I don't and the things I waiste my time on! It's not a sursprise then I don't feel comfort! I am only taking myslef down by my own thoughts! How stupid is that..
Now I have this conclusion, what should I do?
Of Course, Pray, and then LIVE.
And not trying to live as though I like it, Just Live, and then Like it.
it's just a matter of..
realization and acceptation..
Something like that.

I wish you all the best with your day.
Lydia

The tools of His hand

I once heard a guy say in our church that we often give God our tools to work with. That we plan our lives, give the ideas to God, so he can bless it, and have His way in it. Like : God, I really want to become a great disciple by being a rockstar. Here you have my plan, mold it into yours. I guess that's a really good thing to say, and it asks a lot of Trust, but what that Pastor said too, was that God doesn't want our tools to work with. His tools are a lot better, so much more efficient, so much prettier! I have been thinking about this sermon a lot these last days. Especially when it comes to my future. I could make plans for the rest of my live, and ask God to bless it, but I also could give it all to God at the same time. What if I say to God : you have my future. Use Your tools to make it into something you enjoy, make it into something Holy. I guess that takes a lot of effort. I do not want to make plans for the future yet, Cause I trust that God will plan it all for me.
Is that too much trust? Is that throwing away good education, and plans in my head? I have the feeling that the everything is saying me to go and study, but I just don't know God's opinion aibout that. And I could just Do it, and wait till God agrees, but then I feel God is using my tools.. And I can not alow that, cause I would rather use his's ..

What is wisdom?

De Kolibrie

Sinds mama een Kolibrievoerder heeft gekregen van een vriend van haar, lijkt het wel alsof de Kolibrie een dagelijks vogeltje is. Net zoals de roodborsten die voorbij zoeven. het kleine, miniscule vogeltje is niet meer langer een magisch vliegend diertje, maar gewoon de huiskolibrie, aanwezig op vele momenten van de dag. Het beestje heeft een enorme energie. Het kan achteruigvliegen, opste kop, links en rechts, boven beneden. Het hart slaat 50-60 keer per seconde, en de vleugeltjes gaan zo vaak op en neer, dat je ze niet zien kan. Een fascinerend diertje dus! Toch had ik er nog nooit bij stil gestaan. Wie denkt er nu over de Kolibrie na, als je hem nog nooit gezien hebt?
Zodra mama die Kolibrievoerder opgehangen had, was er ineens een nieuw gespreksonderwerp aan tafel : Heb jij de Kolibrie al gezien? Iedereen van ons had hem al gezien, behalve ik. Natuurlijk wilde ik het kleine diertje zien, maar ik nam nooit de tijd om ook werkelijk eens een tijd naar die voerder te staren. Ik wilde de kolibrie wel zien, maar ik gaf het gewoon geen tijd om zichzelf te laten zien.
En terwijl dit zo dagen doorging, ging ik langzamerhand niet geloven in de Kolibrie. En toen ik dat voor het eerst zij, kwam er een gedachte in mijn hoofd. Dat dit verhaal heel goed een vergelijking kan zijn, zo een die Jezus aan de mensen vertelde.
Luister goed.

Eens was er eens een jonge meid. Ze leefde onder de wetenschap dat er Kolibries waren, maar omdat zij nog nooit in aanraking was gekomen met het diertje, dacht ze er ook nooit overna. Ze zocht er ook niet naar, ookal hoorde ze in haar omgeving wel over het vogeltje.
Jaren gingen voorbij, totdat haar moeder een kolibrievoerder ophing. Het was de perfecte plaats om het mysterieuze diertje te zien, en de intresse in het meisje steeg. Ze wilde nu wel eens zelf meemaken hoe de vogel eruitzag. haar moeder, en vader zagen het diertje steeds, maar zij was voortdurend te laat, of met drukke dingen bezig. Nooit keek ze naar de voerder, nooit nam ze tijd om het vogeltje een kans te geven om zichzelf te laten zien. En ookal hadden haar vader en moeder de Kolibrie al wel gezien, toch geloofde ze niet dat er ook werkelijk 1 zou komen.
Totdat, op een dag, ze aan haar buro zat, en zich afvroeg wat de wereld betekende. Ze keek naar buiten, en ineens kwam een klein, kleurrijk diertje in haar beeld, wat op de kolibrievoerder aan het zoemen was. haar ogen knipperde nog eens snel, maar toen was de Kolibrie al weer weg. Toch wist ze zeker, dat ze daarnet een echte Kolibrie had gezien. Een opluchting kwam, maar ook een velrangen om het diertje nog eens te zien. Aan haar vader en moeder vertelde ze het niet, want ze wist niet zeker of het nu echt was of niet. Toch keek ze er steeds vaker naar uit, en staarde ze in de buitenlucht naar de voerder, hopend dat een Kolibrie op zou dagen. Elke keer als dat gebeurde, was het een bevestiging. En nu het beestje regelmatig verschijnt, is het niet een schok, maar een moment waarin je kan genieten. Het vogeltje is normaal geworden, maar elke keer als het dan weer dicht bij kwam, was het toch weer alsof ze het vogeltje voor de allereerste keer zag, in haar eentje op haar kamer.


Zoek zelf maar uit wat er mee bedoelt wordt.
Lydia