"I'm gonna do this shit"

Ik weet gewoon dat ik hier moet schrijven, over dit specifieke onderwerp. Ik weet het, omdat ik anders later terug kijk en denk: Hoe is dit ooit gebeurd. Ik weet dat ik later zou willen dat ik meer had geschreven over het proces wat ik nu doormaak. En om mezelf een lol te doen voor later, doe ik braaf wat ik voel.

Misschien is het ook wel een ultieme poging om dit stuk internet wederom nieuw leven in te blazen. En ook een deel van mij zegt dat ik dit wil doen, omdat andere mensen er vast ook wat aan hebben en ik zo toch nog de wereld helpt met iets zo individualistisch als wat ik moet doen.

Ik ga een scriptie schrijven. Bij mij op school noemen ze dat een afstudeerwerkstuk. Ik heb er het label "dat onmogelijke wat je wist dat zou komen" aangeplakt. Ook de labels "It's the final countdown", "pompen of verzuipen", "Als je dit hebt gedaan ben je vrij" en "Ik kan dit heus wel, want iedereen kan het" heb ik er op geplakt. Dan heeft school daar aan toe gevoegd: "Nu laat je pas écht zien wat je kan", "De laatste loodjes zijn altijd het zwaarst, dat weet je nu wel" en "Je kan het wel". Het is een groot, dat moet ook wel, anders zouden al deze leuzen er niet op kunnen staan. Maar wat is nu de meest overheersende? Wat is dé slagzin van dit scriptie-ding?

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar toen ik 4 jaar geleden begon met studeren dacht ik hier nooit aan. Pas toen ik in het derde jaar kwam begon het. Dé scriptie. Ik zag er met eerbied en ontzag tegen op, maar ook als een trofee die men kon behalen. Pas toen ik ongeveer 3 dagen geleden zei: "Ja, en nu mag ik aan mijn scriptie beginnen.", kwam de gedachte in me naar boven: Ik ga een scriptie schrijven en het moet goed zijn. Wat eng. Op de een of andere manier ben ik in staat geweest alle andere opdrachten voor school te maken met een fierefluiterige- houding. En dat is ook altijd goed gegaan. Maar nu heeft dat me in de steek gelaten. En ik mis het meteen, want nu voelt die hele scriptie zo zwaar, zo heftig en zo onmogelijk. 

Over een week lees ik dit terug. En dan hoop ik een onderwerp te hebben (zit nu te denken in de richting van vleeskwaliteit, dierenwelzijn en slachthuizen) en een hoop meer zelfvertrouwen en richting.  Voor deze week krijgt mijn scriptie het label "I'm gonna do this shit."

Klaar voor de start.

Ik rek me nog eens goed uit en voel de spieren zeer doen die ik afgelopen weken te veel gebruikt heb. Nog steeds voel ik die schouderbladen-pijn en de heup-pijn van het liggen op mn nieuwe, maar niet heel dikke en zachte zelf-opblaas-matje waar ik 4 nachten op heb geslapen tijdens het CrossRoadskamp waar ik 1 van de leiding van was. Ik voel nog steeds mn kuiten die wat tegenstribbelen op de trap, omdat ik die spieren afgelopen week behoorlijk heb uitgedaagd toen ik in de Ardennen als een steenbok op en neer rende.

De afgelopen 2 weken heb ik zo goed als buiten geleefd. De eerste week was ik er vooral voor andere, 19 aandere van 12-15 jaar om precies te zijn. Een onvergetelijke week waarin ik én hele leuke dingen gedaan heb én hele leuke mensen heb ontmoet. Het was een week waarin ik mezelf leerde kennen en ontdekte wat ik allemaal in mijn mars had, en hoe heerlijk het is als jongeren met je mee willen doen voor een week. Ik mis ze, maar vooral mis ik het gevoel wat ik had die week, dat ik nodig was, dat ik iets te betekenen had voor de jongeren, dat ik met een rede was wie ik ben, zodat zij om mij heen ook konden zijn zoals zij zijn. Ik had niet gedacht dat ik me zo in mn element kon voelen.

De tweede week was vooral voor mezelf. Ik heb 3 maanden behoorlijk intensief stage gelopen, en deze laatste week van Augustus voelde echt alsof ik eindelijk eens echt tot rust kon komen.Samen met een goede vriendin en zus A. ben ik heel de week in de Ardennen geweest. Met heel wat geleende spullen van pap en mam en andere lieve mensen hebben we een heerlijke week gehad, waarin we veel leuke dingen gedaan hebben (zwemmen, kayak, wandelen, lezen, eten, grotten ontdekken, muziek, kletsen, creatief), maar vooral even tot rust zijn gekomen. Lichamelijk misschien niet heel erg, maar in mijn hoofd wel. Ik ben echt weer klaar voor een nieuw jaar met school, vrienden, vereniging en God.

En dit moment is het begin. Ik ben me bewust van alles wat er afgelopen jaar is gebeurd en ik zie al wat vage figuren van volgend jaar op me wachten. Links zie ik mijn schooltas liggen, die samen met mij op een nieuwe school zullen rondlopen. In Utrecht, waar ik voor 3 kwart jaar de deeltijdopleiding 2e graads docente biologie zal volgen, zodat ik volgend jaar kan doorstromen en nu mijn verplichte 30 studiepunten zal halen voor het afronden van mijn studie Toegepaste Biologie. Ik heb er zo veel zin in, nieuwe lessen, nieuwe plekken, mensen, leraren, boeken. Leergierig, dat ik dat nog is zou worden en er blij om zou zijn.

Boven op de kast staat mijn Ichthus-certificaat (of wat het ook is hoe je een papiertje met je naam en zegel van de vereniging op staat noemt). Ook hier gaat veel beginnen. 6 verschillende taken, als ik goed kan tellen. Dat zijn er 5 meer dan vorig jaar. Ik heb er zin in.

En nu is het tijd om te ontbijten, een peertje voor mijn lamp te kopen die ik nu eindelijk is ga ophangen, en een plan van aanpak te schrijven hoe ik mijn kamer deze keer ga opruimen en inrichten zodat niet alles in 1 week alweer op de grond licht. Lydia is terug in Utrecht, en mijn hoofd is er klaar voor!

read it

Voor school moet ik ook af en toe dingen doen. Ik heb het vak engels en dat slaat eigenlijk nergens op, maar toch krijg ik er punten voor, dus ja, dan moet je wat. Ik moet allerlei dingen inleveren en maken en doen enzo, en dit stuk hieronder is een voorbeeld. Het heeft me 20 minuutjes gekost, maar het resultaat is denk ik voor iedereen wel leuk om te lezen, want het geeft een goed beeld van wat ik nou eigenlijk doe en wil!

Enjoy.

More than just a four-year study. – Lydia de Leur

I can remember saying to myself I would never start studying, I have learned enough of the last 7 years of high school. Frankly, that did not really come true. Because here I am, almost done with my first year of a very special study, all the way in Almere. Not many people know about it, and even less really know what is means, or what to do with it. Curious? Read all about it

Studying applied Biologie is nothing like any other study. It is a combination of many different aspects , all supporting the subject biology, to make it into something more useful.

Just look at it, what is the point of knowing how a flower exactly grows, but not using that knowledge to change things in an ecosystem so that they can grow better? Applied biology is all about making combinations between knowledge and wisdom.

Before I started, I did not really know what it was all about. I had read the information about it and just the idea that nature and city can come together in one study made it so interesting for me. Because the study was all new, there were no examples of lessons, and they could not say what kind of things we would learn. So, the first day at school, I really found out what this study was for me. Now, almost a year ahead, I see this was just the right choice for me. I love to learn about plants, and you know why? Because when I learn something in the morning, I can go outside in the afternoon and see what I learned. I learn about what I see around me, and because of that, I see more and more things in nature that amazes me. And because of that, I want to learn more and more about it. It’s a circle that goes on and on and I’ll never stop learning.

Now, at this age, you have to start thinking about future. My school and study both encourages me to think about my future, and how they can impart with that. There are two different futures I think about. First of all, my own future. Who do I want to become, what do I want with my life? Second, is the future of this world and how I can be a part of that. I believe this world we live in today is slowly turning into one big mess. We spoil ourselves, taking the world for granted. It gives us everything we need, but people care about money more than they care about their own lives, or the ones of others. When I think about the second future, I hope me and my study can change a lot. I am not very optimistic when it comes to all these new technologies and improvements. I think my task is to make people see the problem. To make them see we are the problem of our own trouble. My study can provide a lot of knowledge about what is wrong with the world and how it effect all different kinds of ecosystems. I also think it helps me to gain a lot of wisdom when it comes to searching for solutions.

I hope this study will help me to find a good way to express my passion to others, and to let them see how important nature is, not only for me, but for all human kind.

School en Creativiteit!

Voor mijn presentatie DOnderdag

Over het leven

De kat van de buren staart me aan, tegenover de straat. De zon schijnt naar binnen en laat een mooie glans op mijn huid achter. Buiten spelen kinderen en voetballen wat jongens. Af en toe komt er een man met een hond voorbij lopen.
Ik ben nog iets rozig van de warmte van de zon die me gezelschap hield toen ik net aan het lezen was, buiten, gewoon naast de voordeur op de stoep. We hebben we een tuintje, maar die is de schaduw van het huis meestal. En op een dag als deze wil ik wel de zon hebben, dus dan maar zo! Het is heerlijk, en ik zucht diep. Ik denk, tussen de regels van mijn boek door, aan de afgelopen week en al die beslissingen die ik gemaakt heb en moet maken.

Mijn leven bestaat niet langer meer uit een aantal keuzes, er zijn er ZOVEEL bijgekomen! Veel verplichte dingen waar ik keuzes over moet maken. Even snel een zicht in mijn hoofd, voor de trouwe lezer!

- Ik moet in Mei uit mijn kamer ( SNIK!) maar ik heb nu een kamer gevonden, in onderhuur weliswaar, maar beter iets dan terug naar Ede ( zo slecht is het daar niet, maar ik ben gewoon nog lang niet klaar met Utrecht). Ik mag er tot Oktober in zitten, maar ja, dan moet ik meteen weer nadenken over de zomer. Ik wil namelijk een baantje in de zomer, maar als die in Ede is en ik moet heen en weer reizen en OV geld niet tussen 16 jul en 16 augustus, moet ik weer heel veel betalen en daar komt bij dat ik dan misschien in september ( waarschijnlijk) geen nieuwe kamer meer vind.. DUs ja,wat doe je dan? Want in Utrecht zijn is leuk, maar op dit moment is alles nog een beetje in Ede, dus dan ben ik alleen in Utrecht, of moet ik steeds betalen om naar Ede te komen...

- Ik wil meer dingen kopen. Ik heb dus meer geld nodig. Ik moet dus werken. Het is ook al een tijd geleden dat ik gewerkt heb, dus dat lijkt me ook wel wat. Ik hoorde viavia dat ze bij de AHXL in Overvecht altijd wel mensen nodig hebben, en ik heb altijd al gezegd dat ik kassiere een leuke titel lijkt. Maar ja, dat gaat me wel tijd kosten, en kan school dat wel hebben, en dan moet ik weer vrij vragen voor allerlei dingen en dan kan ik dat niet afzeggen voor een andere ( betere) zomerbaan, dus dan moet ik dat er tussen passen en misschien vind ik het toch niet zo leuk en dan ben ik dus altijd in Utrecht. Maar ja. Ik wil toch dingen.

Het is dus kiezen. Ga ik me meer en meer in Utrecht inmetselen, of blijf ik nog een beetje zweven tussen de twee net zolang totdat het echt niet meer gaat? Vandaag hoorde ik in de les dat het wetenschappelijk bewezen is dat vrouwen ( maar dag geld vast ook voor mannen, maar dit onderzoek was op vrouwen gericht) meer spijt hebben van dingen die ze NIET gedaan hebben dan van dingen die ze achteraf anders hadden gedaan. Misschien moet ik dan maar gewoon nu Utrecht gaan beminnen en er helemaal voor gaan. Het lijkt me superspannend en leuk. Maar waarom twijfel ik dan nog? Ik ben gewoon bang denk ik alleen te zijn, mn leventje in mn eentje moeten verbouwen om het zo maar te noemen. Het is niet makkelijk, keuzes maken terwijl je daar nog niet helemaal klaar voor bent.

Maar dingen van je af schrijven helpt.

Ik twijfel nu weer. zal ik gewoon een sollicitatieformulier invullen, of toch nog eerst even de reactie van mijn wijze ouders af wachten?

ach en wee

kommer en kwel.

Het komt goed, oke

Ik denk echt van wel.

Maar geef toe

dat is geen pies of keek

bij alles wat ik doe

evrie tjois i meek.

Lyd

je stelt me de leur

Weet je wat de grootste teleurstelling is van teleurgesteld worden? Dat je er helemaal niets aan kan doen en dat er niets is wat die teleurstelling minder maakt. De teleurstelling wordt groter als er iets was om naar uit te kijken. Ik zal het je uitleggen hoe ik hier ineens achter gekomen ben.

Jan Mulder, wie kent hem niet. Hij zou spreken bij een bijeenkomst van Student en Talent, over sociale media ofzo. Jan Mulder, die ene van de ING reclame! Vet! Daar ga ik heen. In een enorme zaal. Eerst was er een inleidend praatje, en toen de woorden kwamen : Dan wil ik nu graag Jan Mulder op het podium uitnodigen ging ik recht op zitten! Een heel uur luisteren naar Jan Mulder, met zijn brompotten stem en zijn warrige haar. Hoe lang zal hij zijn, zal hij over voetbal praten, enorm leuke grappen maken? ik had er zin in. Hij stond op.

Wat heeft hij weinig haar! Wat is ie dik!

maar. oo. wacht even. nee. dit is . hu?

" Ik ben Jan Mulder". er ging een geroezemoes door de zaal. " jaa. jullie hadden natuurlijk de echte jan mulder verwacht, maar ik ben ook jan mulder hoor. alleen niet die jullie verwachtte' .

ik kon even niet nadenken. Bestaan er uberhaubt nog meer Jan Mulders? ( heb even op facebook gekeken, meer dan 50 Jan mulders). waarom hebben ze niet verteld dat het niet DE Jan Mulder is? je kan begrijpen dat ik de eerste 5 minuten van de andere Jan Mulder niet gehoord heb, maar alleen verward om me heen keek. " is dit een grap? laat nu de ECHTE jan Mulder nu maar komen". Hij kwam niet, jan mulder praatte door. Hij was natuurlijk ook een Echte Jan mulder, maar dat hielp niet. ik vond het niet leuk meer. ik dacht aan andere dingen. aan de teleurstelling en hoe groter die wordt wanneer de teleurstelling onverwacht komt.

volgende periode

Het vorige semester heb ik afgesloten met 23 studiepunten, waar ik toch behoorlijk blij mee ben. Het was een tijd vol stress en werken en ergeren, maar nu begint er weer een nieuwe periode en kan ik weer vol aan de bak. Afgelopen week vrij gehad, en ook deze week zeer beperkt school.
Dit nieuwe semester heeft alles te maken met grond en bodemanalyse. We duiken dus meer in de scheikunde en aardrijkskunde en daar heb ik best veel zin in! Er staan weer veel praktische lessen op het programma en ook excursies.
Zondag ben ik met Liedeke naar de Hei gegaan om grondmonsters te nemen, wat moest van school, want dat gaan we onderzoeken. De Hei is een super mooi stukje grond, en daarom zijn we daar helemaal heen gefietst (en het waaide ECHT wel hard)! Als echte bioloog in opleiding en geneeskundige-hopelijk-in-de-toekomst gingen we aan de slag.

er moesten 40 gaten in de grond gemaakt worden en dan de mooie grond eruit halen om die in een emmer te stoppen. dit was voor het gemende monster. 40 gaten is best veel. bij 12 vond ik het wel genoeg, de grond wordt toch niet gemengder dan dat ie al was.


ik was vet trots om het ongestoorde monster ( die je moest vangen door hem soort van uit te graven en met water bij elkaar te houden) zo goed in het potje te hebben.

vliegeren op die winderige zondag was natuurlijk superleuk!

Gister ook nog op excursie geweest, harstikke interessant, de grond bij kampen is ZO kleiig, dat het gewoon.. klei is! die je koopt! waar je potten mee maakt. zo uit de grond, zo kleiig. vet interessant. ook nog bij koetjes geweest, heel lief.

Ben benieuwd wat er nog meer gaat gebeuren dit semester.

2010-2011

Natuurlijk kan ik dit jaar niet afsluiten zonder er iets over gezegd te hebben op mijn eigen stukje internet. Ik ga niet het hele jaar hier vertellen, daar heb ik helemaal geen zin in, en dat heb ik al eens gedaan ( in mijn dagboek staat ongeveer wel het hele jaar beschreven)

Dit jaar heeft me veel nieuwe dingen gebracht.

Ik ben vorig jaar januari officieel scout geworden en daarmee ook welpenleiding. En dat is me wat hoor, daar moet je zeker niet te licht over denken. Ten eerste vind ik het geweldig leuk en is dat dus een enorme hobby geworden, maar ten tweede leer ik er ook zo verschrikkelijk veel van! Niet alleen hoe je met kids om gaat, maar ook hoe je programma maakt en dingen regelt. Superleuk! Ik ben zeker van plan dit jaar hier mee door te gaan!

Ik ben in dit jaar geslaagd voor mijn HAVO diploma ( met alleen maar 7en, 8en en een 9) en heb in de tussenliggende vakantie een studie gevonden war ik nu niet meer zonder wil( en kan). Dat is ook best iets! Ik wist helemaal niet wat ik wilde studeren toen ik mn examen eenmaal gehaald had. Heb een beetje gekeken bij communicatie, maar dat was me allemaal veel te algemeen en daar kon ik eigenlijk ook niets mee. Ik besloot iets te kiezen waar ik passie voor heb, waar ik me in interesseer! En dat was en is nog steeds natuur. En toen studeerde ik ineens Toegepaste Biologie in Almere. Dat is ook best heel wat! Door maar met 40 mensen op een school te zitten heb ik ook heel veel geleerd in hoe je met verschillende mensen om moet gaan, ookal zou je dat niet kiezen om te doen! Dan heb ik ook de grootste lol in leren van duizenden dingen. Ik heb tot nu toe al mn toetsen gehaald, dus daar mag ik blij om zijn. Voor volgend jaar wil ik graag mijn P halen, maar ook als dat niet lukt is het niet erg.

Ik ben dit jaar voor het eerst alleen op vakantie geweest, voor het eerst alleen gevlogen en voor het eerst in mijn eentje in Amerika geweest voor een maand. In de zomervakantie, direct na zomerkamp ben ik naar Amerika gevlogen, en heb me daar een maand zelf vermaakt. Dat was ook best wel een vet bijzondere ervaring, die echt wel bij dit jaar hoort! Het is nog steeds vaak in mijn gedachte, Amerika. Alles wat ik daar beleefd heb, het lijkt alsof het allemaal dit jaar gebeurde. Maar dat is heel niet zo, het is al 2 jaar geleden dat we weg gingen, en al een jaar dat ik terug ben. Toch kan ik niets anders dan ook dit in mijn samenvatting zetten... Het zit nog vaker in mijn hoofd dan je denkt hoor! IK praat nog steeds het liefst engels met mezelf, en vaak doe ik dingen, zie ik dingen of mensen die me heel erg aan Amerika doen denken. Het zal wel minder worden dit jaar, en dat is ook niet erg hoor.

Volgend jaar,.. nog maar 1 dag van me verwijdert. Wat zal het me brengen? Ik hoef het allemaal niet te weten, kom maar op!

Lydia

op school

Op school hebben we het over vreemde dingen.

Nagelbijten is het meest recente.

R. en ik leerde M. nagels bijten. Wij ( R. en ik) van de padvinders zijn experts in nagelbijten en hebben M. de feiten uitgelegd. Eerst met je hoektanden een beginnetje maken, dan openritsen en klaar is kees.

M. probeert en probeert, ook tijdens de les is M. zeer gedreven.

Halverwege de les vraag ik M. of het lukt.

"ja, nee, het lukt niet zo!' en M. laat zien wat hij tot nu toe heeft afgebeten. Ik lach, want het stelt niets voor, het is een ministukje afgebeten. Dan zegt M. verontwaardigd: maar mn nagels gaan er zo kapot van!"

Duidelijk, school gaat goed.

Plan van de week

Ik realiseerde me afgelopen week dat het niet goed zou zijn om nog zo'n week te beleven. Te druk, Te koud,Te veel vertraging, Te veel teleurstelling, Te veel last van mijn hechtingen ( die zich EINDELIJK ontbonden) en bovendien ook Te veel zorgen om mijn tijdbesteding. Noem het stress, noem het angst, noem het slecht georganiseerd. noem het wat je wilt, het resultaat is een Lydia die niet zo zeer goed meer functioneert.

Nu ik op deze rustige zondagavond weer wat licht gevonden heb om naar toe te werken, bedacht ik me dat een planning mij uit mijn lijden zou verlossen. Dus ik heb het gewoon gedaan, een week-planning gemaakt. met school erin, reistijd, etenstijd, relax-tijd, huiswerk-tijd, slaap-tijd, douche-tijd, en een prioriteitenlijstje per dag.

Maandag wordt vooral school en huiswerk, dinsdag staat als prioriteit: DAG OVERLEVEN, VEEL DRINKEN. Lijkt me duidelijk.

Ik ga kijken of het werkt. Misschien is het wel veel te gestructureerd en verlies ik al m'n spontaniteit, creativiteit en levenslust. Misschien kan ik hierdoor juist genieten van de dingen die ik doe.

Misschien gaat het helemaal mis, maar hopelijk zie ik in dat dit heel goed werkt en dat ik het elke week wel zo zou kunnen doen, totdat ik niet meer dit nodig heb om geordend in m'n hoofd te blijven.

Begrijp me goed, niets mis met chaos. dat maakt het leven leuk. Maar voor mijn school en algemene gemoedstoestand is dit best fijn.

Op een goede, overzichtelijke week!

Lydia

( ps, ik heb geen tijd opgenomen in mijn schema om up te daten, maar he, op donderdag heb ik een uur om te eten, dus dat kan ik best inkorten en ff dit doen. soepel zijn is ook oke!)

Lief Tijdschema,

Het spijt me heel erg dat ik je zo in de war heb gebracht vandaag en dat ik de macht niet had om dicht bij je te blijven. Ik kan alles uitleggen, maar dat neemt niet weg hoe jij je wel niet zult voelen en ik zal het ook zeker niet proberen goed te praten, dat je het weet.

Het begon vanochtend al, toen ik om 6.49 wakker werd gebeld door klasgenoot E. die mij vertelde dat er wat problemen waren met treinen. Iets met wissel-storing of iets - ik werd wakker gebeld, dan ben ik nog niet in zo'n staat dat ik ook kan onthouden wat er tegen me gezegd word- tussen Driebergen-Zeist en Utrecht. Toen ik schor terug praatte realiseerde hij zich waarschijnlijk dat ik niet het eerste uur op school hoefde te zijn. Ik weet niet meer wat ik zei en wat hij zei, maar het kwam er op neer dat ik toch enigszins bezorgd weer terugviel in een lichte slaap. Ik werd voor mijn wekker wakker en lief tijdschema, jij weet dan heel goed dat dat niet veel goeds voorspelt.

Het spijt me dat ik die douche nam die ik eigenlijk niet ingecalculeerd had in het schema, maar ik voelde dat het een zware dag zou worden en dat ik beter zou functioneren als ik wel een douche zou nemen. Ik deed het heel snel, en naar mijn weten heeft dat niet verder het schema beïnvloedt.

Op het station aangekomen schrok ik hevig van alle mensen die er ineens waren en ik wist toen ook meteen al dat ik je zou moeten teleurstellen met het houden van het tijdschema. om 8.27 kwam er geen trein. om 8.45 kwam er geen trein. om 8.53 kwam er een trein, maar die zat ZO vol dat de helft van de mensen op het perron er maar in konden ( het waren zeker wel honderden mensen). Vriendin E. kon er wel in komen, ik bleef steken op het trapje en moest verbouwereerd achterblijven.

Lief Tijdschema, tegen die tijd wisten wij allebei dat er niets meer van ons schema over zou blijven, dat de NS het helemaal kapot gemaakt heeft en dat er niemand zou opstaan waar ik tegen aan zou mogen trappen. OP dat moment wisten we allebei dat die inspanning van het optijd komen voor niets was geweest en dat die toets die in het schema stond waarschijnlijk op een ander moment zou plaatsnemen. We baalden allebei. En toen - en daar kan je van alles over zeggen, maar ik vind dat het de goede beslissing is geweest - heb ik het er maar bij neergegooid. Ik weet het, ik heb je niet letterlijk op de grond gegooid en dat zou ik ook nooit doen, maar ik kan het wel begrijpen dat je je enigszins beledigd voelt voor het gebaar wat ik maakte. Maar weet je, als ik me had vastgeklampt aan jou was het niet goed gekomen. Dan was ik vriendin M. niet tegen gekomen en dan had ik ook niet de vrijheid genomen om met haar lekker in de eerste-klas-stoelen te gaan zitten 'omdat de trein vol is en conducteurs nu toch nooit komen controleren' en dan had ik ook niet zo luchtig en melig gereageerd op die man die boos werd op ons omdat we ons niet realiseerde dat we in een stilte- coupé terecht gekomen waren en dan had ik ook niet zo kunnen genieten van het leuke mannetje wat tegenover ons zat en mee aan het lachen was elke keer wanneer wij dat deden. Als ik op dat moment had vastgehouden aan de ergernis dat de NS stom is en jouw helemaal door de war schopt, dan had ik ook niet hardop ( jaaa, hardop in de stilte-coupé) gelachen toen de omroeper zei : "Dames en heren, we moeten nog even wachten; Utrecht is vol."

Nu heb je mijn kant van het verhaal gehoord. Ik ben blij dat ik je los heb kunnen laten voor dit moment. Het is niet altijd goed om dat te doen, en ik maak mezelf schuldig aan het feit dat ik soms iets té losjes met je omga ( zoals nu bijvoorbeeld. Ik zei tegen mezelf : "je kamer is een hok met een enorme biodiversiteit aan kleren, rommel,boeken en nog te determineren dingen. Doe er iets aan. Maar in plaats daarvan schrijf ik je nu een brief), maar ik weet dat het op een dag zal zijn dat ik niet meer anders kan dan je OF helemaal loslaten OF helemaal vastbinden. Het is de kunst van het loslaten dat me doet lachen en de ernst van het vastbinden dat mijn wenkbrauwen doet fronsen.

Ik weet dat ik heel eerlijk ben en dat kan soms hard aankomen.

Toch vraag ik je, blijf dicht bij me, zorg voor me. Dan zal ik beloven vaker aan je te denken. Als de treinen tenminste morgen wel optijd rijden.

Van je Liefhebbende Lydia

studie 1.2

Samenwerken is een symfonie.
Dat staat er op de muur van het klaslokaal waar ik nu in zit.
Ik ben benieuwd wat meneer R er over gaat zeggen. Ik hoop niet zo'n cliche als : het is als samenwerken net als een symfonie, je moet allemaal je eigen ding doen, maar tegelijkertijd moet te wel rekening houden met de rest van het orkest, want anders klinkt het niet. Maar als je alleen maar op de rest let, vergeet je wat je zelf moet doen.

Nu vind ik het een mooie vergelijking, maar ik vraag me af waarom ik dat zou moeten weten als toekomstig bioloog. Vertel me liever hoe ik beter voor m'n plantjes kan zorgen zodat ze minder snel dood gaan.

We gaan even luisteren, kijken wat ie te zeggen heeft!
Het gaat nu over mannen en vrouwen in conflict. Daar is ook het een en ander over te zeggen. Maar dat ga ik niet doen, want dat duurt zo lang.
Laten we het er bij houden dat het leuker is om ruzie te maken met een man dan een vrouw.

Lyd

Doetje?

Vandaag kwam ik in gesprek met een klasgenootje over uitgaan.

Hij en ik waren het tegenovergestelde. Hij houdt van uitgaan, liefst de hele week, de hele nacht, zonder te slapen en dan de volgende morgen weer op school zijn. Hij houdt van de Drum&Bass en de Techno. Ik vind het leuk om op vrijdag in de Jug ( mijn stamkroegje om het zo maar te noemen) te zitten, maar zeker niet de hele nacht. En Zaterdagavond dan ook niet. En op donderdag ook niet. Ik houd van Mumford en Sons en folk. Zie je de contrasten?
In ons gesprek kon ik maar moeilijk geloven wat er leuk is aan een hele nacht doorgaan en hij kon maar moeilijk begrijpen wat er leuk aan is om de hele nacht in je eentje in een bed te liggen. Ik legde uit dat slapen best wel mijn hobby is en dat ik niet van de nacht kan genieten als ik eenmaal berekend heb hoeveel slaap ik gemist heb en hoeveel ik nog maar kan halen.
Ik snapte best wel dat ik als een watje, als een doetje overkwam. Wie vind het nu niet leuk om de hele avond door te gaan? Gek doen, wild zijn, los gaan. Ik vind dat best leuk, ik kan dat ook best. Maar dan op mijn eigen manier. En dat is denk ik niet de manier zoals een 'standaart student' dat bedenkt. Het maakt me niet uit, maar ergens natuurlijk ook wel.

Stel je eens voor, dat ik wel echt wat mis in die kostbare uurtjes van de vroege, stille nacht?

Is dat het waard? Echt?

Wie ben ik?

Een klein stukje van mijn portfolio Hoofdstuk 1 : wie ben ik.

Veel spel/stijl fouten??

Ik vergelijk mijn leven wel eens met een boek dat nog geschreven wordt. Je kan best een idee hebben over hoe het afloopt, maar je moet alsnog elk woord schrijven voordat je bij het eind komt. En als je er te snel doorheen gaat kloppen de zinnen niet en is het geen mooi geheel, maar als je te lang stil staat bij de woorden en de betekenissen ervan kan het saai worden en te gecontroleerd. Ik zie mijn leven als een spannend boek. Ik typ de letters, maar God, mijn Vader in de hemel, fluistert me vaak in hoe ik woorden moet spellen, of hoe ik een zin beter kan schrijven. Zo wordt het een mooi boek. Ik ben nog niet zo ver, maar ik heb goede hoop voor de toekomst. De eerste 19 hoofdstukken vind ik al geweldig. Ik kan niet goed wachten op hoe het verder gaat, maar er zit niets anders op dan te wachten en soms weg te dromen bij de beelden die ik voor me zie. Ik ben een ongeduldig persoon, maar ik kom wel wel.

School1.0

Elke school heeft bepaalde instanties nodig.

Zo ook onze school.

En ookal bestaat onze school maar uit ongeveer 40 mensen, wij willen ook een leerlingenraad, een feestcommissie, een informatiecommissie, een notulist, een voorzitter en nog 10 andere om allemaal hun meningen, ideeen en voorstellen rond te schreeuwen zodat het hele idee van een leerlingenraad een beetje verloren gaat, maar dat dat niet uitmaakt, want we hebben tenminste goede ideeen.

Ik stond een beetje versteld vanmiddag toen we na de les een heuze borrel hadden met cola en sinas en andere sappen van de veldwerkweek een week geleden die nog over waren. De voorzitter was zo verkozen en toen kon het kabaal beginnen. Allemaal HELE vette ideeen, voor een school met 1000 leerlingen. 1/4 van onze school zit ongeveer in de leerlingenraad. Ik heb dan ook besloten er maar weer uit te gaan, en een soort van 'je roept maar als je hulp nodig hebt bij iets en ik help wel'beleid in te stellen. E. was het daar ook mee eens, en die had al eerder gestudeerd, dus die kon het weten.

Waar ik WEL hard 'ja, ik ik! Ik wil dat" voor heb geroepen was de vraag welke mensen op open dagen en studiebeursen de school willen promoten en vrij willen krijgen om dan een verhaaltje te vertellen over de vetste school in Nederland. JA IK IK IK WIL DAT, dat was mijn response. Die heb ik in the pocket.

Verder probeer ik HEEL hard geen accent op te pikken, maar dat is moeilijk.

En wat het studeren betreft, dat mag nu best beginnen, Herhaling is ook stilstand, en dat is achteruitgang.

( mijn spelletjes-score ( zie vorige blogbericht) heeft gister zijn dieptepunt behaald ( ik stond niet op de goede plek, ik heb NIET de trein gehaald naar Almere zonder te rennen, en het is me ook niet gelukt mijn buurman/vrouw aan te kijken zonder dat hij/zij terug keek.). Wat wel leuk was, ik zag een man die er uit zag als een vrouw. Dat vind ik fascinerend. En heeel raar. Ik hoorde hem/haar niet praten, maar ik wist dat het een man was, want ze was heel lelijk en mannelijk. ze droeg wel een strakke broek. Eng dus een beetje.

Goed het is laat en ik bazel maar wat.

DOEI

Het Reizen1.0

Het was een soort van hele nieuwe ervaring om met de trein zo'n eind te reizen voor school. Voorheen kon ik altijd lopen ( maar nam uiteindelijk toch altijd de fiets want ik was altijd net niet optijd en ik dacht dat de fiets dan uiteindelijk toch sneller was) en tussen de uren door even naar huis om bijvoorbeeld een boek op te halen wat ik vergeten was. Als je naar Almere moet reizen kan je je zoiets niet veroorloven. De heenweg was ik nog wat gestresst. Ik was er die ochtend achter gekomen dat mijn portomonnee toch niet was waar ik dacht dat ie was en dat ik dus met de pinpas van mijn moeder op stap moest. Dat, en samen met het feit dat ik toch wel twijfel aan het treinensysteem en of het echt wel de trein is die naar Almere gaat zorgden ervoor dat ik niet helemaal relaxt van het uitzicht kon genieten. Elke keer als de trein langs een perron zoefde vroeg ik me hulpeloos af of dit niet het perron was waar ik uit moest stappen. Meestal zag een medereiziger mijn bezorgde gezicht en zei dan, Utrecht overvecht, of, Hilversum met een soort van tederheid die me best wel stom liet voelen. Alsof ik niet eens kon onthouden waar ik er uit moest.
In ieder geval, de terugweg was heerlijk. Ik vind het prachtig om als volkomen individu lands de mensen te lopen, wetend dat ik ze niet opval, dat ze nooit zullen weten dat ik daadwerkelijk daar was. Ik verzonken in mijn wereld en zij in de hunne. Dat vind ik leuk gewoon, om me daar bewust van te zijn.
Wat ik ook leuk vind, zijn mijn spelletjes die ik nu al verzonnen heb. Ik dacht altijd dat dat soort spelletjes pas kwamen na jaren lang het zelfde doen, maar ik kan dat soort dingen dus blijkbaar na 3 dagen al. Goed, mijn spelletjes dus. De eerste ( en waarschijnlijk mijn favo) is de perfecte plaats uitzoeken waar je gaat staan om er voor te zorgen dat de trein stopt, zodat er precies een opening is waar jij staat. Het is een moeilijk spelletje, omdat ik meestal niet de discipline kan opbrengen ook werkelijk te blijven staan tot de trein tot een volkomen stilstand is gekomen. Ik heb dit spelletje nog niet gewonnen. De twee spelletjes die ik al wel gewonnen heb tot nu toe is 'zoek een plek waar je kan zitten en kijk dan wie er naast je zit zonder dat diegene terug kijkt' en de 'haal de trein naar Almere zonder te rennen'. Het andere spelletje waar ik nog maar een paar keer gewonnen heb, is 'loop over Utrecht station ZO SNEL MOGELIJK zonder andere reizigers aan te raken'. Soms gaat deze heel goed, zoals vandaag. Ik zoefde tussen te mensen door, handig gebruik maken van mijn lange benen en behendigheid in het ontwijken van moeie tegenliggers. Ik denk dat ik daar zeer binnenkort een gedreven professional in word. De tijd zal het leren.

Wat ik allemaal denk over Almere, mijn school, en mijn medestudenten komt misschien in een volgend blogje, als ik weer een saaie les heb ofzo.
Groet!

Werkweek

"Ede jongens en meisjes, is één van de bijzonderste plekjes. Want weet je, er komen heel veel type landschap en grondsoort voor in een heel klein stukje. IN de voorlaatste ijstijd kwam er namelijk een Gletsjer en die gleed zo maar over ons heen. En daarom heb je nu het binnenveld, met het kampenland en het slagenland. KOm maar, dan fietsen we even 30 kilometer verder, dan begrijp je het wel."

"Kijk, en als je nu dan dit stofje bij dat doet, en het tien minuten laat staan kan je het carbonaat-gehalte in het water meten. En zo kan je dat ook doen voor Fosfaat, nitraat en het zuurstofgehalte. Ook de pH kan je meten en de temperatuur en de geleidingssterkte. Oke, jullie hebben tot half 4, dus ga maar aan de slag en vergeet niet je witte jas aan te trekken. Trouwens, doe ook maar je laarzen aan."

"Dit is dus de struikheide. Die lijkt op dopheide, maar er zijn verschillen. Net zoals er verschillen zijn tussen jacobskruiskruid en boerenwormkruid. Ook lijken ridderzuring en groote weegbree wel op elkaar, maar je kan duidelijk verschil zien. De ratelpopulier is zoals de canadapopulier, maar de bladeren van de canadapopulier zijn wat groter. En de grauwe wilg kan je ook goed onderscheiden van de schietwilg,want de grauwe wilg is wel wat grauwer van kleur, en die heeft ook haartjes. Dat is eigenlijk best logisch. En als je vogelkers ruikt, dan ruik je amandel. En watermunt ruikt naar munt ( lekker man!) en de vuilboom stinkt. En de Douglasspar zn naalden moet je eens fijnmalen, dan ruik je dat citroen een beetje. En de Vlier kan zomaar eens een plaag vormen als je em niet stopt en je kan ECHT alleen de besjes eten als ze helemaal rijp zijn, anders ga je hartstikke dood"

"oke, jij mag de takjes vasthouden en labelen Lydia. " Even later.."He takkewijf, kom is, ik heb een takje voor je."

verder is mijn hele klas verslaafd aan junglespeed en heb ik gewonnen met memorie. Kan het nog beter?

Tot snel!

Lyd

oude wijven uit de sloot halen is vies.

Ik voel me een oud wijf.
Ik ben de hele tijd moe.
Ik heb de hele dag rugpijn. Ik kan niet meer bukken zonder mn hand op mn heup te laten rusten en een zuur gezicht te trekken en in een awkward positie te gaan staan.
Ik voel me een soort van zinloos.
Mn haar doet raar.
En ik moest vannochtend onder een koude douche.

Het zit wel allemaal lekker mee hoor, zo vlak voor het nieuwe begin van mijn bruisende leven als kersverse toegepaste Biologie studente. Ik ga maandag op Velwerkweek, naar een ontzettend spannend plekje. Misschien wel dat ene plekje waar ik gewoon eigenlijk helemaal niet wil zijn : HOEKELUM. Voor de mensen die niet weten waar ik woon, en waar hoekelum is. Als mijn huis mijn neus is, en Utrecht is het puntje van mijn grote teen, dan is Hoekelum de neushaar die NET uit mijn neus te voorschijn komt. Ik ken Hoekelum op mn duimpje, nee, op mn Mulan bedoel ik, want ik rijd daar elke week rond om mijn nobel ros. Gelukkig gaan we ook naar de Ginkelse Hei, waar ik maar een keer per maand kom op de mooie zondag. Ik ben benieuwd of ik deze week nog iets ga zien wat ik niet wist. Dat zal ongetwijfeld wel lukken, want ik moet een Loep meenemen, en ik ben nog nooit rondom de kaasboerderij geweest MET een loep in mijn handen.

Het leven zit lekker mee.
Gelukkig regent het niet de HELE dag, want dat had ik niet aangekunt.

He, let niet op mij, ik ben gewoon moe. Ik ben niet echt verdrietig hoor, een beetje maar.
Nou, tot volgende week. Dan zal ik overigens weer een STUK blijer zijn, Echt. en ook een stuk minder moe, en ik hoop ook dat mn rug niet zo zeer doet, en dat mn haar weer normaal is en dat het is opgehouden met regenen.

LIEFS

Pictures from the dress

Finaly, some pictures from Friday. I had almost forgotten it.

With my friend Maarten. We did look good :)

Here you see my whole dress. My mom made it for me, and I LOVE IT. I felt so good in it, and so unique.

My mom made me a handbag too, and I made this thing for in my hear. I felt like a princes.

LOVE

Vanavond...

Loop ik in deze jurk tijdens mijn examenuitreiking en het gala daarna.

Foto's van de hele jurk volgen natuurlijk nog, maar deze sneak-preview kon wel.

Lydia