Klaar voor de start.

Ik rek me nog eens goed uit en voel de spieren zeer doen die ik afgelopen weken te veel gebruikt heb. Nog steeds voel ik die schouderbladen-pijn en de heup-pijn van het liggen op mn nieuwe, maar niet heel dikke en zachte zelf-opblaas-matje waar ik 4 nachten op heb geslapen tijdens het CrossRoadskamp waar ik 1 van de leiding van was. Ik voel nog steeds mn kuiten die wat tegenstribbelen op de trap, omdat ik die spieren afgelopen week behoorlijk heb uitgedaagd toen ik in de Ardennen als een steenbok op en neer rende.

De afgelopen 2 weken heb ik zo goed als buiten geleefd. De eerste week was ik er vooral voor andere, 19 aandere van 12-15 jaar om precies te zijn. Een onvergetelijke week waarin ik én hele leuke dingen gedaan heb én hele leuke mensen heb ontmoet. Het was een week waarin ik mezelf leerde kennen en ontdekte wat ik allemaal in mijn mars had, en hoe heerlijk het is als jongeren met je mee willen doen voor een week. Ik mis ze, maar vooral mis ik het gevoel wat ik had die week, dat ik nodig was, dat ik iets te betekenen had voor de jongeren, dat ik met een rede was wie ik ben, zodat zij om mij heen ook konden zijn zoals zij zijn. Ik had niet gedacht dat ik me zo in mn element kon voelen.

De tweede week was vooral voor mezelf. Ik heb 3 maanden behoorlijk intensief stage gelopen, en deze laatste week van Augustus voelde echt alsof ik eindelijk eens echt tot rust kon komen.Samen met een goede vriendin en zus A. ben ik heel de week in de Ardennen geweest. Met heel wat geleende spullen van pap en mam en andere lieve mensen hebben we een heerlijke week gehad, waarin we veel leuke dingen gedaan hebben (zwemmen, kayak, wandelen, lezen, eten, grotten ontdekken, muziek, kletsen, creatief), maar vooral even tot rust zijn gekomen. Lichamelijk misschien niet heel erg, maar in mijn hoofd wel. Ik ben echt weer klaar voor een nieuw jaar met school, vrienden, vereniging en God.

En dit moment is het begin. Ik ben me bewust van alles wat er afgelopen jaar is gebeurd en ik zie al wat vage figuren van volgend jaar op me wachten. Links zie ik mijn schooltas liggen, die samen met mij op een nieuwe school zullen rondlopen. In Utrecht, waar ik voor 3 kwart jaar de deeltijdopleiding 2e graads docente biologie zal volgen, zodat ik volgend jaar kan doorstromen en nu mijn verplichte 30 studiepunten zal halen voor het afronden van mijn studie Toegepaste Biologie. Ik heb er zo veel zin in, nieuwe lessen, nieuwe plekken, mensen, leraren, boeken. Leergierig, dat ik dat nog is zou worden en er blij om zou zijn.

Boven op de kast staat mijn Ichthus-certificaat (of wat het ook is hoe je een papiertje met je naam en zegel van de vereniging op staat noemt). Ook hier gaat veel beginnen. 6 verschillende taken, als ik goed kan tellen. Dat zijn er 5 meer dan vorig jaar. Ik heb er zin in.

En nu is het tijd om te ontbijten, een peertje voor mijn lamp te kopen die ik nu eindelijk is ga ophangen, en een plan van aanpak te schrijven hoe ik mijn kamer deze keer ga opruimen en inrichten zodat niet alles in 1 week alweer op de grond licht. Lydia is terug in Utrecht, en mijn hoofd is er klaar voor!

U to the Recht

Je weet pas dat je een plek hebt gemist als je ineens voelt hoe heerlijk het is om er weer te zijn.
Deze openbaring had ik vandaag, toen ik weer terug verhuisde naar mijn plekkie in Utrecht. Ik was er in de afgelopen 3 maanden wel eens langs geweest, maar dat voelt dan toch alsof je op bezoek komt. Het is natuurlijk leuk om in je eigen huis te logeren, en om met je onderhuurster in jouw/haar kamer te chillen.

Ik heb kleine aanpassingen gedaan. Onderhuurster D had namelijk de kast verplaatst, en ik zag in hoe praktisch dat was, dus dat heb ik zo gelaten. Ook het kastje wat ze achter heeft gelaten heb ik ook opgenomen en past heel goed tussen mijn andere homeless-kasten. Bij elkaar is het een zooite ongeregeld, maar ik voel me er thuis.

En nu? Ik heb België in mijn hoofd en hart, ik voel me weer helemaal thuis in Utrecht, zie uit naar een nieuw seizoen met school en Ichthus en vrienden.Ik heb het gevoel alsof er zoveel mee te maken valt, en ik wil het allemaal meemaken!

Soms (nee, best vaak) denk ik terug aan de middelbare school, of hoe ik was aan het begin van mijn studie en wat ik dacht wat ik zou zijn en vinden als ik aan het begin stond van mijn laatste jaar. Had ik ooit bedacht door te willen studeren, zoals ik nu ga doen? Ik had bedacht dat ik een hoop zou genieten en ervaren en beleven. Het is zo'n zegening om er achter te komen dat dát het is was ik vooral doe. Natuurlijk zijn er ingewikkelde dingen die ik niet snap, gebeurtenissen waar je niets aan kan doen en maar gewoon doorheen moet en je hebt altijd nog de gebrokenheid van de wereld waar je het soms even moeilijk mee hebt. Maar nu denk ik daar niet aan, dat hoeft ook niet altijd.

Live life to the fullest, dat leerde mijn Amerikaanse vriendin mij. Het is een opdracht en een cadeau tegelijkertijd. Dat is leuk he?

Een kind kan de was doen?

Één ding wist ik heel zeker toen ik deze middag thuis kwam. Ik zou er niet nog een week onder uit kunnen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik mag echt niet nog een week er tegen aan staren, bijna tot actie over gaan, maar dan toch niet doen en vervolgens weer vergeten. Vandaag moest het echt, anders komt het er deze week ook niet meer van:

De was. Die grote, dreigende tas in het hoekje van mijn kamer, zodat ik hem het minst zie of tegen kom staat al een tijdje naar me te schreeuwen. De collectie kleren die nog in mijn kast zitten of aan mijn rek hangen wordt met de week kleiner. Ik merk dat ik steeds vaker kleren aan doe die ik eigenlijk nooit aan doe, maar als er verder niets over blijft moet het wel.

Waarom ik zo'n hekel heb aan de was? Gedeeltelijk omdat het lang duurt. Ik bedoel, het is niet even kleren uitzoeken, inde wasmachine en klaar. Je moet ze er uit halen, ophangen, laten drogen, opvouwen, strijken soms. Het is een heel proces, en het vervelendste is: het stopt nooit! Altijd als ik blij ben met verse kleren zie ik al weer een hoop nieuwe! Iedere keer als ik een stapel strijkwerk heb weg gewerkt dreigt de volgende er al weer aan te komen! En zo is het dat als ik kijk naar de ronddraaiende was door het ruitje van de machine dat ik eigenlijk een deel van mijn eigen lot zie.

typ je stressweg-blog

De sperzieboontjes smaakten goed. Ik had nog nooit sperziebonen bereid, maar ik dacht dat het net zo simpel moest zijn als broccoli: in een laagje water laten koken totdat het lekker is. Nou dat ging best hel goed. Samen met aardappelpuree-poeier ( dank de vrouw die dat uitgevonden heeft ( ik weet zeker dat een vrouw dat uitgevonden heeft, want die hebben namelijk niet de tijd en kracht om echt aardappels te lopen stampen met melk erbij en boter enzo)) en wat zout smaakte me het heel prima!

Maar toch he..

Ik raak elke keer zo in de stress, ik stress eigenlijk heel de tijd als ik na denk over dit alleen leven als student.. Ik vind het helemaal niet makkelijk, echt niet! Zo had ik vanmorgen helemaal geen eten meer in huis, alleen 1 bolletje, en 2 knackerdingen , die ik maar in mn tas stopte om als lunch op te eten. De melk ( al de drie pakken die in de koelkast stonden) waren minstens 3 dagen over datum, de uien en courgette lagen nu al zeker 2 weken te vergaan en de schimmel stond er al op. Ook op de kruigenkaas was een randje schimmel te vinden ( rood schimmel, zeer interessant, als ik de tijd had, was ik het uit gaan zoeken) en de kaas is zo goed als op. Ja, het klinkt echt vies he! Maar ik vind het niet persee heel vies, ik vind het vooral heel stom! Want als ik eten in huis heb gebruik ik het niet, en als ik het wil gebruiken is het niet meer te eten en heb ik mn geld weg gegooid dus, lekker stom!

Ik heb nu dus weer de hoogst nodige dingen gekocht: aardappelpuree, 2 ons groente ( niet meer, want dan leg ik het in mn koelkast en eet ik het dus niet meer op) 1 brood ( tegenwoordig doe ik dat in de vriezer en haal ik het er in de avond uit wat ik voor de volgende dag nodig heb) gerapste kaas ( altijd nodig!)en melk( en nu wil ik het op hebben VOORDAT het over datum is).

Hier moet ik toch even mee door komen.

Dan de rest van de stress. ( van je af schrijven helpt, dus daar komt ie)

Donderdagmiddag sleutel ophalen nieuwe huisje.

Vrijdag ochtend komt mijn huurder thuis, dan moet ik dus mn spullen ergens opgeslagen hebben, want ik ga pas zaterdagmiddag verhuizen.

Dan heb ik zondag en maandag om heel hard voor school te werken en dan ga ik Dinsdag naar Ierland voor 5 dagen.

Ja, hier is spontane stressvorming.

Nu ga ik mijn kamer opruimen, wat vast zooi inpakken, want ik geloof dat ik donderdagavond vette, ontspannen dingen ga doen!

fjieuww....

Over het leven

De kat van de buren staart me aan, tegenover de straat. De zon schijnt naar binnen en laat een mooie glans op mijn huid achter. Buiten spelen kinderen en voetballen wat jongens. Af en toe komt er een man met een hond voorbij lopen.
Ik ben nog iets rozig van de warmte van de zon die me gezelschap hield toen ik net aan het lezen was, buiten, gewoon naast de voordeur op de stoep. We hebben we een tuintje, maar die is de schaduw van het huis meestal. En op een dag als deze wil ik wel de zon hebben, dus dan maar zo! Het is heerlijk, en ik zucht diep. Ik denk, tussen de regels van mijn boek door, aan de afgelopen week en al die beslissingen die ik gemaakt heb en moet maken.

Mijn leven bestaat niet langer meer uit een aantal keuzes, er zijn er ZOVEEL bijgekomen! Veel verplichte dingen waar ik keuzes over moet maken. Even snel een zicht in mijn hoofd, voor de trouwe lezer!

- Ik moet in Mei uit mijn kamer ( SNIK!) maar ik heb nu een kamer gevonden, in onderhuur weliswaar, maar beter iets dan terug naar Ede ( zo slecht is het daar niet, maar ik ben gewoon nog lang niet klaar met Utrecht). Ik mag er tot Oktober in zitten, maar ja, dan moet ik meteen weer nadenken over de zomer. Ik wil namelijk een baantje in de zomer, maar als die in Ede is en ik moet heen en weer reizen en OV geld niet tussen 16 jul en 16 augustus, moet ik weer heel veel betalen en daar komt bij dat ik dan misschien in september ( waarschijnlijk) geen nieuwe kamer meer vind.. DUs ja,wat doe je dan? Want in Utrecht zijn is leuk, maar op dit moment is alles nog een beetje in Ede, dus dan ben ik alleen in Utrecht, of moet ik steeds betalen om naar Ede te komen...

- Ik wil meer dingen kopen. Ik heb dus meer geld nodig. Ik moet dus werken. Het is ook al een tijd geleden dat ik gewerkt heb, dus dat lijkt me ook wel wat. Ik hoorde viavia dat ze bij de AHXL in Overvecht altijd wel mensen nodig hebben, en ik heb altijd al gezegd dat ik kassiere een leuke titel lijkt. Maar ja, dat gaat me wel tijd kosten, en kan school dat wel hebben, en dan moet ik weer vrij vragen voor allerlei dingen en dan kan ik dat niet afzeggen voor een andere ( betere) zomerbaan, dus dan moet ik dat er tussen passen en misschien vind ik het toch niet zo leuk en dan ben ik dus altijd in Utrecht. Maar ja. Ik wil toch dingen.

Het is dus kiezen. Ga ik me meer en meer in Utrecht inmetselen, of blijf ik nog een beetje zweven tussen de twee net zolang totdat het echt niet meer gaat? Vandaag hoorde ik in de les dat het wetenschappelijk bewezen is dat vrouwen ( maar dag geld vast ook voor mannen, maar dit onderzoek was op vrouwen gericht) meer spijt hebben van dingen die ze NIET gedaan hebben dan van dingen die ze achteraf anders hadden gedaan. Misschien moet ik dan maar gewoon nu Utrecht gaan beminnen en er helemaal voor gaan. Het lijkt me superspannend en leuk. Maar waarom twijfel ik dan nog? Ik ben gewoon bang denk ik alleen te zijn, mn leventje in mn eentje moeten verbouwen om het zo maar te noemen. Het is niet makkelijk, keuzes maken terwijl je daar nog niet helemaal klaar voor bent.

Maar dingen van je af schrijven helpt.

Ik twijfel nu weer. zal ik gewoon een sollicitatieformulier invullen, of toch nog eerst even de reactie van mijn wijze ouders af wachten?

ach en wee

kommer en kwel.

Het komt goed, oke

Ik denk echt van wel.

Maar geef toe

dat is geen pies of keek

bij alles wat ik doe

evrie tjois i meek.

Lyd

DAAAAAAAAR IS IE DAN

Wat voor betere dag is er om de zon zo hard te zien schijnen als een dag als deze? De lente is begonnen, en met vele zonnestralen, verse bloempjes en zelfs al wat bloesem werd dit heerlijke seizoen binnengehaalt en verwelkomt.
Ook ik heb de lente verwelkomt, met een glimlach en een diepe zucht uit tevredenheid. Ik heb er naar uit gekeken, want de lente betekend een nieuwe kans om buiten te zijn en te zien. En nu mijn studie me zoveel leert over de natuur, is dat nog zoveel meer interessant.

Thuis in Utrecht doen we ( anna en ik) er ook alles aan om de lente op haar gemak te laten voelen, en we gebruiken de lente als excuus voor leuke dingen ( ik wel in ieder geval). Er groeien hyacinten, er staan tulpen in de vaas, we bakken een appeltaart met custard en we spelen en spelletje terwijl de paarse kaarsjes branden. ( ik had eerst mooie kaarsen geschreven, maar toen zei anna: neee, mooie kaarsen, dat klinkt als kerst, je moet zeggen, paarse kaarsen, paars van het lijden, dan kan je meteen een mooie link leggen tussen pasen en lente)


Lente, WELKOM

Inbreuk

Ze hebben een baksteen naar binnen gegooid door het keukenraampje. Het bierkrat buiten hebben ze op de kant gezet en zo is er eentje naar binnen gekropen. De tandpasta die op het randje stond is gevallen, maar het bekertje waar de tandenborstels in staan is nog heel. Ze hebben elk laatje opengetrokken in de woonkamer. Er lag een spoor van sap door de kamer, de koelkast had open gestaan. In de hal lag een bende aan kleine dingetjes, pennen, prullaria, doosjes.

Anna kon de deur niet in, hij zat op de knip. Ze zag de bende, ze vond het veel te raar.

Toen ik eenmaal thuis was, was de politie al weer weg. Boven lagen mijn brieven verspreid op mijn bed, mijn doos met knutseldingetjes lag op de overloop. Anna haar kamer lag helemaal vol met alles wat er in de doosjes en laatjes en bakjes lag.

Ze hebben Peer meegenomen. Mijn laptop is gekidnapt en ik denk niet dat ik hem nog terug krijg. De gitaar is weg en de printers.

Het is zo raar te bedenken dat er mensen in je huis zijn geweest die je niet kent, terwijl je er niet bent, terwijl het niet wilt. Ze hebben de tijd genomen, neem dat maar van mij aan. Er was een feestje op het pleintje, niemand heeft ze gehoord, ze hadden de lamp aangezet, ze hadden alle tijd. Ik word een beetje boos en verdrietig tegelijk toen ik mijn brieven zag liggen. Iemand heeft daar aan gezeten! Wat een schoften! Ik was zo blij dat daar niets aan kapot was. Dat het niet zulke hufters waren dat ze ook voor de lol gewoon dingen kapot gemaakt hebben.

Ik ben verzekerd via de studentenhuisvesting, gelukkig. Peer was nog veel geld waard, het komt vast wel goed. Ik kan er nu toch niets meer aan doen.

Maar het blijft naar, dat er ingebroken is in je huis en dat ze je laptop hebben meegenomen en dat het een zooi was.

1 maand

Het eerste wat ik doe als ik thuis kom is lekker de kachel omhoog doen, het water opzetten voor thee, wat lichtjes aan en altijd wel een kaarsje. Dan leg ik mijn schoenen waar ze horen, gooi mn tas ergens in het midden van de kamer en kijk dan tevreden om me heen. Dit is mijn huisje. Voor een maand nu al. Wat gaat dat wennen eigenlijk snel en langzaam tegelijk. Snel omdat ik de weg nu weet naar mijn huis en de volgorde van de winkeltjes al een beetje uit mijn hoofd weet. Snel omdat ik eigen maniertjes heb gekregen, zoals deze boven beschreven, en een chille manier om snel eten te hebben. Het gaat ook langzaam, want ik vind het nog lastig hoe dat nou zit met geld, en de dingen die Anna en ik delen en hoe dat zit en ik moet constant nadenken van, hoe ga ik dit doen, wanneer kan ik dat doen, als ik nu eerst daarlangs ga, ik heb dat nog nodig. Het gaat langzaam, want boodschappen doen is nog steeds ongelofelijk leuk, zelfs op een avond als deze waar ik pas om 7 uur thuis was en nu net 10 minuten terug ben van boodschappen doen. Het voelt zo goed om mijn Ah-bonuskaart langs de blieper te horen en mijn Lidl-tas vol te stouwen met eten waar ik van genieten ga. Vervolgens zet ik dat allemaal in een Excel bestand, voor zover ik het niet vergeet. Het is allemaal nog zo leuk. Dat kan vast niet voor lang blijven, eht gaat vast snel vervelen.

Al een maand op kamers en al 6 maanden aan het studeren. Dan denk ik maar aan 1 ding:

Leven.

Goede dingen dag

Wat ga ik van mijn ochtenden genieten in dit huis. Het is muisstil, alleen de gaskachel hoor ik zijn werk (goed) doen. Ik zet een bak koffie en pak mijn boek erbij wat ik hier gevonden heb. Het was van de buitenkant roze en het begon als een vreselijk cliche verhaal, maar nu ik op bladzijde 80 ben kan ik niet meer ophouden met lezen. Heerlijk alleen drink ik koffie en lees ik uit mijn boek. Ik heb goede plannen voor vandaag.

Om 12 uur stap ik op mijn fiets met mooie hangslot om met mijn tas met brieven, een portomonnee, een opschrijfboekje en nog wat zooi naar het gemeentehuis te gaan om me in te schrijven. Dit moest ik doen, want zo behoud je je stufie. Prima. Ik fiets over de Amsterdamsestraatweg en ik ben werkelijke verbaasd! Ik fiets met een brede grijns als een toerist alles in mij op te nemen, elke naam van iedere winkel zeg ik zachtjes op en knik ik bedenkelijk om het op te slaan in mijn hoofd. Wat een geweldige straat! Zoveel mensen en winkeltjes en kleuren en verschillende letters en culturen. Het voelt helemaal niet stom om zo verbaasd en enthousiast te zijn over een straat in Utrecht, ik was zelfs even trots. Dit is mijn Utrecht. Dit wordt Mijn stad. Mijn weg vervolgde zich langs grote rotondes en kruisingen waar ik nu al handig langs de auto's manoeuvreer om maar niet voor het rode stoplicht te hoeven wachten. Ik fietste voorbij het station. Ineens kwamen er overal oude gebouwen in mijn gezichtsveld, en er was een kanaal met een strook groen en ik zag mensen naar elkaar lachen en honden achter elkaar aan rennen. Weer die grijns. Hier wil ik een keer wandelen. Weer mooie gebouwen. Ik wil meer ontdekken, wat heeft Utrecht al die tijd voor me achter gehouden? Als ik niet vastberaden was geweest boodschappen te doen en brieven te schrijven had ik mezelf wel willen laten verdwalen in de kleine straatjes om zo al het moois te bewonderen. Maar dat kon niet. Ik ging naar de AH.

Thuis aangekomen deed ik alles netjes in de koelkast, zette mn schoentjes waar ze hoorde. Heerlijk.

De middag heb ik doorgebracht met mailen, internetten, brieven schrijven, zingen, mijmeren, denken, dromen en vooral rust en stilte. Wat een genot.

Anna vond mijn eten lekker. Ik had maar wat gedaan eigenlijk in de hoop dat het enigszins ergens naar zou smaken, maar ik geef toe dat het lekker was. Ik had maar iets te veel macaroni. Note to self : volgende keer minder water in de pan. Ook waren er veel groente over . Note to self : 1 paprika is genoeg, een halve prei en 1 courgette en 1 uit.

De avond zouden we gaan zwemmen, maar het was zo ver fietsen en dat was lastig.

We kunnen ook wat creatiefs doen, opperde Anna. JA! daar was ik voor te porren. Ik had namelijk deze ochtend een briljant idee voor mijn kamer gekregen. Het plafond van mijn kamer bestaat uit een aantal vierkanten, soort van tegels maar dan aan het plafond. Ik dacht, wat nu als ik random wat van die tegels schilder. Of er stof op plak zei Anna. Zij had nog veel stof over. In een mum van tijd was mijn kamer een enorme bende aan verf, stof, dubbelzijdig tape, koekjes, spijkers en heel veel gezelligheid. Inmiddels hangen er ongeveer 7 kleine kunstwerkjes aan mijn plafond. Ook heb ik de spiegel al opgehangen, het schilderij van Jessica en het kruisje wat ik van moeders gekregen had toen ik " officieel" uit huis ging. Het is mooi. Wat ik nu nog wil, in mooie, sierlijke, donkerbruine letters, is het woord ' BELOVED' op mijn muur, boven mijn bed. En ik wil een plant. Voor in mijn studeer kamertje. Een plantenbakje, met een lief motiefje.

Mijn bed was scheef, maar nu heb ik het weer recht gezet, met wat overige stukken laminaat. Hopelijk helpt het.

Morgen ga ik weer naar huis,. huis huis. papa-mamahuis. Ede.

Big

I'm a big, big Girl in a big, big world.
Dat was de zin van het eerste singeltje wat ik kocht ( wat mama en ik hoorde toen we samen frietjes aten in een snackbar)

23.22. 1 Februari 2011.

Daar zit ik dan aan de eettafel van mijn eerste echt gedeelde huiskamer terwijl Mindy Smith met haar gitaartje wat wegzingt vanuit de speakers van Peer. Naast me liggen twee sleutelbossen. Ik heb net de huissleutel die ik zal gebruiken van de grote bos gehaald en aan mijn fietssleutelbos gedaan, want met twee sleutelbossen om gaan, dat gaat me toch nooit lukken.

Ik fietste met B9329 ( mijn fiets) door de straten, die nu nog onbekend zijn. Mijn loodzware tas ploft op de grond van de gang. Ik adem in. Ik heb het gered. Dat ging makkelijk. Wat nu? Eerst maar mijn bed opmaken.

O, er is geen deken. Naaja, dan maar de slaapzak die ik meegenomen had. Geen kussens? Ik vind er wel wat op. Kleertjes in de kast, jurkjes aan de hangertjes. Schilderijtje aan de muur, kruisje aan een haakje, dagboek op mijn nachtkastje, boeken in de kast, cdspeler op het bureau.

Kopje thee, krantje erbij, wat chocolade, slofjes aan, Peer die muziek maakt.

Dit wordt wel wat.

Anna thuis, gezellig! Eten maken, kaarsjes aan, kletsen, lachen, Wallander aan, kopje thee, monchoutaart, spanning met Peer, kletsen en leren kennen.

Nog even op Peer. Hoe laat moet ik morgen ook al weer weg? gelukkig had mama me Mister Crumble meegegeven, kan ik morgen eten.

Zal mijn kamer al iets warm zijn, ik heb het minikacheltje een half uur geleden aangezet, ik heb 3 dekens.

IK hoop dat ik morgen de weg naar het station nog weet. Ach, hoe moeilijk kan het zijn?

Alles tegelijk

Ik ga morgen op kamers. Naja, soort van dan ,want ik ga eigenlijk alleen mn spullen pakken en die daar neerzetten en dat dinsdag de sleutel halen,.. Maar het voelt in ieder geval wel alsof ik morgen al op kamers ga.

Ik ga morgen mijn spullen inpakken in mijn kamer.

Ik zag er zo naar uit afgelopen weken, maar nu het ineens zo dichtbij is, vind ik het toch wel.. dichtbij.

Ik ben me bewust dat morgen en overmorgen de dagen zijn dat mijn leven voorgoed zal veranderen. Niet meer Lydia in Ede, veilig bij papie en mamie, maar Lydia in Utrecht ( nog wel veilig bij haar grote nicht) die in eens overal zelf keuzes over mag maken ( YES, maar ook eng) en overal zelf verantwoordelijk voor is ( YES maar ook moeilijk) en zelf dingen moet doen ( YES, maar ook vervelend.

Ik zie het zo: ik kan vanaf deze week gewoon

1. Regels voor mezelf bepalen waar ik misschien wel mijn hele leven aan vast houdt.

2. Tradities beginnen die mij misschien wel altijd bij blijven.

3. Nieuwe talenten kan ontdekken ( koken, opruimen, huisvrouw zijn)

4. Heel veel dingen zelf beslissen ( hoe laat ga ik slapen, ga ik vandaag naar school?, zal ik daar heen gaan? dit is al mijn 3e stroopwafel, zal ik die laatste dan ook maar op maken?)

5. Principes kan vormen ( geen vlees doordeweeks, biologisch eten, geen gaskachel maar gewoon dikke truien, meteen afwassen nadat ik gegeten heb, elke donderdag zwemmen)

Best veel dingen dus waar ik over na moet denken ( nee, WIL denken) en best heel veel dingen die nu invloed hebben op wie ik later ben! WAAAAH. dat is best eng. Natuurlijk is elke dag er eentje die je vormt tot wie je later bent, maar die 5 dingen die ik heb opgenoemd zijn best 5 grote dingen en dat allemaal in 1 dag. Poeh. Ik hoop dat ik dat aankan.

En anders kom ik lekker uithuilen.

In Ede.

Ik vertrek..

Is het raar dat ik ineens niet baal dat ik de afwas doe als ik alleen thuis ben, maar zodra er familie is, dan wil ik het niet meer doen ( maar ben natuurlijk wel zo volwassen het met tegenzin te doen).

Is het raar dat ik als ik alleen thuis ben alle lichtjes leuk aan wil doen, met kaarsjes, en een zacht, rustig muziekje zodat ik helemaal van het moment kan genieten van het alleen zijn?

Als ik dit zo bekijk, komt het dus wel goed met me. Over een maandje ongeveer mag ik het voor het echie proberen. Lydia gaat op kamers. Ik had er nooit echt over na gedacht hoor, was niet vurig op zoek naar iets. Ik heb het wel goed hier thuis. mn aansluiting is best, en mijn mama en papa zijn ook nog best heel lief. Toch hoefde ik eigenlijk niet na te denken toen ik het aanbod kreeg om bij mijn nicht A. te gaan wonen voor 3 maanden in Utrecht. Natuurlijk doe je dat dan! Wat een kans, wat een oppertunity. Mijn mama was er natuurlijk niet helemaal fan van, maar ze went er wel aan.

Nu ik een paar daagjes alleen thuis ben, kan ik me intens verheugen om op mijn kamertje te zitten, met lekkere dikke trui en deken ( er zit alleen enkel glas in het huisje, oei!) een goed kop thee en kaarsjes aan. Ik weet het, het klinkt zo ideaal, maar waarom ook niet?