Zwak-zinnig kaarsje

Weet je waar ik me altijd over verbaas?

Dat als je een waxinelichtje aansteekt, het eerst altijd lijkt alsof ie het niet red voor dat er een echte, blijvende vlam komt.

Je steekt hem aan, met een zo'n groot mogelijke vlam. Vervolgens brandt de lont af en als je niet op past is het kaarsje zo weer uit. Echter, als je het op tijd ergens neer zet, en met rust laat, dan kan die vlam groeien. En zo heb je een waxinelichtje dat gewoon, een normale vlam geeft.

Iedereen weet dat. Je denkt er niet echt over na. Maar ik zag het vandaag anders. Je kan het zien als een vergelijking misschien. Wij zijn waxinelichtjes, en we willen allemaal een steady, mooie, grote vlam hebben. Met volle overgave stoppen we er een hoop energie in, een grote steekvlam kan je het noemen. Dat zal wel helpen. Daar krijg ik wel een mooie vlam van. Niet dus. Je lontje brandt alleen sneller af. Je ziet het gebeuren, het lichtje wordt zwakker. Als je als een kip zonder kop gaat heen en weer rennen zal de wind het vanzelf wel uitblazen ja. Zet je het in een rustige, veilige plek, dan komt het wel goed. Raar is dat eigenlijk. Voordat we een stabiel leven willen denken we dat het helpt om er tegen aan te trappen, het in vuur en vlam te laten staan. Vervolgens gaat het licht langzaam uit, want zo'n enorme vlam als aan het begin kwam alleen maar door de aansteker die je er bij hield. Nu die weg is, tja, blijft er weinig over.
Je moet daar soort van doorheen. Door die dunne, zwakke vlam. Stil blijven wachten op het moment dat het vanzelf wel weer komt, die gewone vlam. Die vlam waarvan je zeker weet dat ie wel een tijdje blijft.

Leuk he, dat waar we het liefst heel hard voor willen werken meestal vanzelf wel komt als we er maar op durven te wachten.

Lydia

D'r uit.

Ik ben er echt even uit. Want het zit ook niet zo lekker meer. Mn vel. Ik ben niet uit mn vel gesprongen hoor, het was meer een soort glippen. Ik ben uit mn vel geglipt, een beetje onopgemerkt, ook voor mezelf. Maar nu zit ik in de les en heb ik geen idee waar mn gedachtes zijn en denk ik terug aan gister en hoe achtelijk chaotisch ik ben en hoe dat zo vervelend aan het worden is. Zo vervelend zelfs dat ik niet door heb dat ik ondertussen uit mijn velletje glip.

En nu weet ik even niet meer wat ik moet doen. Hoe en wat. Voor mezelf gaan zorgen? Geen tijd voor, denk ik. Gewoon doorbikkelen? Zou kunnen, als ik mezelf wil breken.

Mama zei vannochtend : "zorg maar dat je alles weer een beetje op een rijtje krijgt. "

Ja, dat wil ik ook wel, maar wat moet ik dan precies op een rijtje krijgen?

Je bent 19 en je wilt wat...

Laat me.

Dit overkomt me nou elke keer!
Ik had nog zo gezegd..
Misschien is dat de rede waarom ik er niet gewoon mijn rust voor kan nemen, waarom het altijd zo gehaast gaat.

I'm hooked. Als een zielig visje die toevallig aan het rondzwemmen was in zijn mooie, schone vijvertje waar een visser op de kant zat met een hengel met een haakje. Alsof ik dat visje ben die puur toevallig, als een ongeluk bijna aan die haak ben komen vast te zitten met mijn lip. Alsof ik dat visje ben die er niets aan kan doen, maar het wel probeert, maar ondertussen toch maar ondergaan moet wat er gebeurt. I am hooked. Als ik de vis ben, is het boek de haak.

Elke keer als ik met een halve zucht van 'Naja, als ik dan echt niets beters te doen heb, dan ga ik maar op zoek naar een boek wat er leuk uit ziet, misschien doe ik daar wel wat mee dan' een boek uit een willekeurige kast trek, snel de achterkant lees, de laatste bladzij snel doorscan en dan maar gewoon begin met lezen, gebeurt er iets waar ik nooit ook maar iets over te zeggen heb, niets tegen in te brengen heb.

Het boek grijpt me vast. Zuigt me naar binnen. Bind me aan elke zin. Verlengt elk woord tot in het binnenste van mijn hoofd en nestelt zich dan diep in mijn brein. Ik ben gevangen. Elke keer weer. Het boek wordt een deel van mijn denken, ik MOET en ZAL het elk moment lezen WAAR en WANNEER ik maar kan, want als ik dat niet doe, wordt ik soort van gek. Ik kan niet mijn boek even aan de kant leggen, ik zal lezen. ik MOET lezen. Er is geen weg terug.

Ik lees de trilogie van Ted Dekker, Zwart, Rood en Wit. Ik had er het een en ander over gehoord, de achterkant klonk niet zo geweldig, maar toch heb ik het maar gedaan, meer omdat ik zoveel over had gehoord dan dat ik er ook echt geïnteresseerd in was.
Maar na heel snel al kon ik het boek niet meer loslaten. Het verhaal is zo krankzinnig, maar zo reeel. De zinnen zijn zo vlot leesbaar, maar ook zo diepgaand tegelijkertijd. De karakters zijn zo echt dat ik zweer dat het mensen zijn die ik echt ken. Ik heb het eerste boek nu uit, in 2 dagen. Het tweede deel SMACHT om aandacht.

Ik vraag me serieus af of mensen het vervelend vinden als ik op school tegen ze aan begin te praten over een boek waar ik helemaal in zit, waar ik alsmaar over denk, en waar ik echt in het verhaal zit dat zij niet kennen. Ik vraag het me af of het asosciaal is om in de pauze in een hoekje gefixeerd te zijn op een boek met rijen letters in plaats van klasgenoten met hun praatjes. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, maar ik wil het liever niet weten.

Ik wil gewoon lezen. En niet meer stoppen. En er daarna over praten. Met mensen die me snappen. Met mensen die ook in die wereld van dat boek terecht zijn gekomen en zichzelf er een beschouwend plekje in hebben gegeven.

Laat me lezen. En dromen.

Name it

typte perongeluk mijn naam in op Google.

Bovenste link:

Lydia- vrouw uit de bijbel.

Altijd goed te onthouden waar je naam vandaan komt.

Realiseer me ineens hoe blij ik met mn naam ben, en ook de rede er achter.

Ben jij blij met je naam?

Vanuit de Trein. Je hoeft het niet te lezen

Wie ben je?

Dat zijn drie woorden die zoveel meer zeggen dan andere zinnen van drie woorden, zoals Wil je eten? Of, Ben je moe? Of, ga je mee? Die vragen kan je beantwoorden met 1/3 van de zin zelf, met ja of met nee of met misschien. Maar wie ben je? Daar kan je niets mee, daar heb je veel meer woorden voor nodig. Je kan zeggen : ik ben mezelf, maar dat is niet echt een antwoord op de vraag ,want ik ben mezelf, dat weet toch iedereen? Hoe kan je nou iemand anders zijn dan jezelf? Je kan je voordoen als iemand volstrekt anders, maar dan ben je diegene nog niet. Wie ben je? Dat is niet dezelfde vraag als: wie doe je. Of, wat doe je, of wat probeer je te zijn, of wie ben je niet? Wie ben je? Kan je die vraag überhaupt over jezelf beantwoorden? Volgens mij vertellen andere mensen het meest over jezelf. Volgens mij kan je jezelf als totaal anders iemand zien dan dat anderen jou zien.

Wie ben ik?

Kijk, hier hebben we veel meer aan. Als ik aan een willekeurig persoon vraag : wie ben ik? Zullen ze over het algemeen veel raarder opkijken dan als je ze vraagt : wie ben jij? Maar is het niet belangrijker te weten wat het antwoord is op de vraag wie ben ik dan op de vraag wie ben jij? Of vind je dat een egoïstische gedachtegang? Je moet vooral weten wie iemand anders is. Je moet eerst weten wie je zelf bent. Maar waarom? Als je niet weet wie je zelf bent, wat heeft het dan voor zin te weten wie iemand anders is? Wat heb je daar dan aan? Ik wil je best vertellen wie ik ben, maar dan moet jij ook weten wie jij bent. Of, in ieder geval moet je een idee hebben wat van jou jezelf is en wat van jou wel van jou is maar niet bij je hoort.

Waar hoor je bij?

Ik ben een meeloper. Iedereen is een meeloper. Ik doe er niet moeilijk over. Ik probeer niet zo hard mogelijk te bewijzen dat ik geen meeloper wil zijn.

Ik voel me aangevallen. Ik heb zo’n hekel aan mensen. Mensen in het algemeen. Er zijn uitzonderingen, maar die moet je wel vinden. Mensen in de trein, die doen het meest pijn. Ze praten met elkaar en hebben de grootste lol maar begrijpen niet dat iedereen mee luistert en dat zij die vragen wie ben jij , wie ben ik, waar hoor je bij heel anders intrepeteren. Het doet pijn, ik weet dat het niet persoonlijk is, maar het doet wel pijn. Voor die oudere mensen die meeluisteren en zich afvragen wat er met de jeugd is gebeurd. Ik schaam me. Voor dat meisje. Zo moeten meisjes niet zijn. Niet zo luid. Niet zo grof. Niet zo, alsof ze zich wilt bewijzen.
sorry wereld. Sorry.

Alles tegelijk

Ik ga morgen op kamers. Naja, soort van dan ,want ik ga eigenlijk alleen mn spullen pakken en die daar neerzetten en dat dinsdag de sleutel halen,.. Maar het voelt in ieder geval wel alsof ik morgen al op kamers ga.

Ik ga morgen mijn spullen inpakken in mijn kamer.

Ik zag er zo naar uit afgelopen weken, maar nu het ineens zo dichtbij is, vind ik het toch wel.. dichtbij.

Ik ben me bewust dat morgen en overmorgen de dagen zijn dat mijn leven voorgoed zal veranderen. Niet meer Lydia in Ede, veilig bij papie en mamie, maar Lydia in Utrecht ( nog wel veilig bij haar grote nicht) die in eens overal zelf keuzes over mag maken ( YES, maar ook eng) en overal zelf verantwoordelijk voor is ( YES maar ook moeilijk) en zelf dingen moet doen ( YES, maar ook vervelend.

Ik zie het zo: ik kan vanaf deze week gewoon

1. Regels voor mezelf bepalen waar ik misschien wel mijn hele leven aan vast houdt.

2. Tradities beginnen die mij misschien wel altijd bij blijven.

3. Nieuwe talenten kan ontdekken ( koken, opruimen, huisvrouw zijn)

4. Heel veel dingen zelf beslissen ( hoe laat ga ik slapen, ga ik vandaag naar school?, zal ik daar heen gaan? dit is al mijn 3e stroopwafel, zal ik die laatste dan ook maar op maken?)

5. Principes kan vormen ( geen vlees doordeweeks, biologisch eten, geen gaskachel maar gewoon dikke truien, meteen afwassen nadat ik gegeten heb, elke donderdag zwemmen)

Best veel dingen dus waar ik over na moet denken ( nee, WIL denken) en best heel veel dingen die nu invloed hebben op wie ik later ben! WAAAAH. dat is best eng. Natuurlijk is elke dag er eentje die je vormt tot wie je later bent, maar die 5 dingen die ik heb opgenoemd zijn best 5 grote dingen en dat allemaal in 1 dag. Poeh. Ik hoop dat ik dat aankan.

En anders kom ik lekker uithuilen.

In Ede.

vroeger droomde ik..

Vaak droomde ik van groene velden vol met zonnebloemen en paardenbloemen en madeliefjes en van wolken in de vorm van schaapjes en bomen met takken die niet leken op te houden en appels eraan die van het paradijs afkomstig zouden kunnen zijn. Ik droomde vroeger vaak dat ik daar rondliep als een meisje met lange blonde vlechten en een lange witte jurk aan waar de wind mee speelde terwijl ik door het lange gras rende en mijn vingers langs de bloemen begeleide om de stelen niet te knakken. Dan rende ik naar de enorme boom met appels die van het paradijs afkomstig zouden kunnen zijn en naar die ene dikke tak waar een schommel aan hing. Ik ging naar voren en achter en mijn jurk deed mee en mijn tanden weerkaatste het licht van de zon en in die hele droom was er niets, maar dan ook niets wat verkeerd of lelijk of eng was.

Ik forceerde deze droom elke keer als er wel een enge, lelijke, verkeerde droom was. Als ik droomde dat ik achterna werd gezeten door een grote, enge, lelijke gorilla wilde ik wat anders dromen. Eerst droomde ik dat ik ging winkelen, maar elke keer zag ik die gorilla weer. In de etalage, in het pashokje, op straat. Misschien kon en andere droom er voor zorgen dat ik niet meer aan de gorilla dacht en dat ik niet bang hoefde te zijn. Ik heb aan van alles gedacht om te dromen. Hoe ik beroemd was en een optreden gaf voor heel veel mensen. Maar de gorilla stond tussen de mensen. Hoe ik in de kerk zat en gewoon luisterde. Maar de gorilla kwam over het gangpad naar de preekstoel gelopen.

Alleen als ik droomde van groene velden met zonnebloemen en paardenbloemen en madeliefjes waar ik door heen kon rennen met mijn blote voeten achtervolgde de gorilla me niet. Daar kon ik gewoon lekker slapen, zonder ergens last van te hebben, of bang voor te zijn.

Je zal het maar hebben...

[ Even mijn boek aan de kant. Muziekje aan en HOP, schrijven!]

Ik kwam een tijdje geleden met een klasgenootje in gesprek over onvoorwaardelijke liefde. We kwamen daarop toen hij zei: niets is gratis ( hoe we daar dan weer op kwamen is nog een veel langer verhaal). Ik dacht even na. Is niets dan gratis? Ik zei : liefde is gratis.

Toen kwam er een gesprek op gang over wanneer je mensen liefde geeft, dat je dat eigenlijk wel doet omdat je iets terug verwacht. Ik begon te praten over dat het wel kan, on-egoistisch liefde geven, wat jezelf terug verwacht totaal negeren. Ik kon niet op een normaal woord komen. Onvoorwaardelijke liefde zei hij. Ik knikte. Ik denk echt dat er mensen zijn die onvoorwaardelijke liefde hebben.

Ik ken er tenminste eentje die het had. Er is een boek over geschreven, wat ie met al die liefde deed. Best interessant, en ook inspirerend!

Je zal het maar hebben.. Onvoorwaardelijke liefde.

Lydia

The Call-

Dit lied heeft een ongelofelijk mooie betekenis, vooral als ik nadenk over hoe moeilijk het nu zelfs soms nog is om niet in Amerika te zijn. Dit lied laat zien dat het goed is om te zijn waar je bent, en dat je daar aan vast moet houden. Ik vind het niet makkelijk, want in Amerika voelde het ook zo ongelofelijk goed! En om te weten dat het goed is om terug te zijn, maar dat het wel pijn doet, dat is lastig.


It started out as a feeling
Which then grew into a hope
Which then turned into a quiet thought
Which then turned into a quiet word

And then that word grew louder and louder
'Til it was a battle cry

I'll come back
When you call me
No need to say goodbye

Just because everything's changing
Doesn't mean it's never
Been this way before

All you can do is try to know
Who your friends are
As you head off to the war

Pick a star on the dark horizon
And follow the light

You'll come back
When it's over
No need to say good bye

You'll come back
When it's over
No need to say good bye

Now we're back to the beginning
It's just a feeling and no one knows yet
But just because they can't feel it too
Doesn't mean that you have to forget

Let your memories grow stronger and stronger
'Til they're before your eyes

You'll come back
When they call you
No need to say good bye

You'll come back
When they call you
No need to say good bye

de foto

Mijn moeder heeft mijn blog gelezen, en dat betekend dat het tijd wordt voor weer een nieuw berichtje. Maar waarover? Het is niet dat ik niets beleef, ik ben de hele dag enorm druk. Het is dat ik graag foto's wil laten zien, want dat vind ik leuk, want ik vind foto's leuk. Maar tja. ehm, ja.

Ik laat deze foto zien. Het is een foto waar je eigenlijk niet zo veel aan kan zien. Ja, ik ben het, met een frons op mijn gezicht met een rugzak en twee wandelstokken, met een blauwe jas en enigszins nat haar.
Maar waar ben ik? Wat doe ik? Wat denk ik?

Ik zou kunnen zeggen dat ik in de bossen in Finland ben, dat ik daar al 3 dagen aan het lopen ben met mijn broer omdat we naar onze volgende stad moeten en dat ik denk dat ik me zorgen maak over de hoeveelheid eten die we nog hebben, die zeer klein is.

Ik ben benieuwd wat jullie denken.

Je mag het natuurlijk niet zeggen als je weet waar ik ook werkelijk ben en wat ik doe. Wat ik denk mag je nog steeds raden.

Lyd

Geen passende titel..

zal ik maar weer eens dan? ( op een of andere manier faal ik er een beetje in om dingen op te schrijven de laatste tijd, zo ook in mijn dagboek, GROTE stilte.)

Ik had afgelopen week vakantie. Maar dat is niet zo bijster interessant.
de ND heeft een nieuwe format, de Berliner. Ik moet er aan wennen hoor en mis ineens dingen aan de oude format die ik anders niet eens had benoemd dat ze er waren. Terwijl ik liep te zeuren over het lettertype en de manier waarop de inleiding niet langer meer dikgedrukt is maar in vage Itallics met puntjes achtig iets, bedacht ik me ineens hoe het in het algemeen moeilijk is veranderingen meteen leuk te vinden. Ik weet zeker dat ik over een tijdje niet eens meer door heb wat er wel allemaal niet veranderd is aan de krant ( en jongens, waar gaat het eigenlijk ook over), maar toch moet ik het even kwijt. Ik zeur er even over, weet dat mensen het of met me eens zijn of niet, of dat ze vinden dat ik zeur. Ik zeg niet : was het maar zoals vroeger, want dat hoeft nu ook weer niet. Net zoals toen Facebook veranderde. Je bent zo gewend aan een bepaalde manier, een bepaalde look, dat als het nieuwe wordt het sowieso niet leuk is. Inmiddels weet ik niet eens meer hoe de oude lay-out van Facebook eruit ziet. Ik heb dus ook goede hoop voor het ND.
Ik denk meteen weer verder, aan het leven enzo. Daar is het ook niet makkelijk, nieuwe dingen. Het is een proces, accepteren. Dat gebeurt niet in een keer denk ik, dat duurt even. Aan het begin zie je vooral nog de goede, oude tijd en kan je je niet indenken hoe je ooit aan dit nieuwe kan wennen. Na je een tijdje verzet te hebben, ga je je steeds meer overgeven en zijn de herinneringen niet zo sterk meer. je mist het minder. En dat gaat door, totdat je daar ben waar je niet eens meer weet hoe het oude was.

Wat een krant wel niet allemaal in je op roept.
Lyd

I wish

Als je een vallende ster ziet, wat wens doe je dan?

Als je tussen twee jongens zit ( als meisje) of tussen twee meisjes ( als jongen) wat wens je dan?

Als de tijd 11.11 of 12.34 of 22.22 is, wat wens je dan?

Wens jij altijd hetzelfde? Of hangt dat een beetje af van hoe je bent op dat moment?

En als je die wens verteld, komt ie dan echt niet uit?

Er valt niets te wensen. Of nou ja, dat misschien wel, maar wat schiet je er nu uiteindelijk mee op, ik bedoel, wensen laten je dromen en verder denken dan realiteit en dus is het eigenlijk onzin en maak je voor jezelf een onmogelijk doel wat je heel graag wilt maar waarvan je weet dat het maar een wens is en dus niet reeël.

Vind je niet?

Dubbel Voordeel

Ik wil lang haar.

Dan kan ik het in vlechtjes doen en er mee spelen in de les en als het waait dat het dan zo om me heen waait en dat lang haar dan om mn hele gezicht heen zit.

Ik wil lang haar.

Maar groeien duurt zo lang. En ik ben ongeduldig. En ik vind kort haar zo fijn. En het is zo leuk.

Maar ik wil lang haar.

Echt waar.

Dus, wat is er gebeurt? Ik heb een gouden middenweg genomen. De ene kant kort, de andere kant lang. Dan kan ik het korte deel kort blijven knippen en het lange deel laten groeien. En zo komt er dan misschien toch ooit nog eens haar dat ik in een vlecht kan doen en wat door de wind kan spelen.

Doetje?

Vandaag kwam ik in gesprek met een klasgenootje over uitgaan.

Hij en ik waren het tegenovergestelde. Hij houdt van uitgaan, liefst de hele week, de hele nacht, zonder te slapen en dan de volgende morgen weer op school zijn. Hij houdt van de Drum&Bass en de Techno. Ik vind het leuk om op vrijdag in de Jug ( mijn stamkroegje om het zo maar te noemen) te zitten, maar zeker niet de hele nacht. En Zaterdagavond dan ook niet. En op donderdag ook niet. Ik houd van Mumford en Sons en folk. Zie je de contrasten?
In ons gesprek kon ik maar moeilijk geloven wat er leuk is aan een hele nacht doorgaan en hij kon maar moeilijk begrijpen wat er leuk aan is om de hele nacht in je eentje in een bed te liggen. Ik legde uit dat slapen best wel mijn hobby is en dat ik niet van de nacht kan genieten als ik eenmaal berekend heb hoeveel slaap ik gemist heb en hoeveel ik nog maar kan halen.
Ik snapte best wel dat ik als een watje, als een doetje overkwam. Wie vind het nu niet leuk om de hele avond door te gaan? Gek doen, wild zijn, los gaan. Ik vind dat best leuk, ik kan dat ook best. Maar dan op mijn eigen manier. En dat is denk ik niet de manier zoals een 'standaart student' dat bedenkt. Het maakt me niet uit, maar ergens natuurlijk ook wel.

Stel je eens voor, dat ik wel echt wat mis in die kostbare uurtjes van de vroege, stille nacht?

Is dat het waard? Echt?

Wie ben ik?

Een klein stukje van mijn portfolio Hoofdstuk 1 : wie ben ik.

Veel spel/stijl fouten??

Ik vergelijk mijn leven wel eens met een boek dat nog geschreven wordt. Je kan best een idee hebben over hoe het afloopt, maar je moet alsnog elk woord schrijven voordat je bij het eind komt. En als je er te snel doorheen gaat kloppen de zinnen niet en is het geen mooi geheel, maar als je te lang stil staat bij de woorden en de betekenissen ervan kan het saai worden en te gecontroleerd. Ik zie mijn leven als een spannend boek. Ik typ de letters, maar God, mijn Vader in de hemel, fluistert me vaak in hoe ik woorden moet spellen, of hoe ik een zin beter kan schrijven. Zo wordt het een mooi boek. Ik ben nog niet zo ver, maar ik heb goede hoop voor de toekomst. De eerste 19 hoofdstukken vind ik al geweldig. Ik kan niet goed wachten op hoe het verder gaat, maar er zit niets anders op dan te wachten en soms weg te dromen bij de beelden die ik voor me zie. Ik ben een ongeduldig persoon, maar ik kom wel wel.

Hokjes vakjes

Er zijn veel mensen op de wereld.

Te veel om ze allemaal appart te plaatsen.
Dus maken we maar hokken, waar we ze allemaal instoppen. Soms zijn dat grote hokken, soms klein.

Je kan je soms stom voelen over dat iemand je automatisch al in een hokje stopt. Want dat klinkt zo negatief. Maar je kan het ook zo zien. Niet iedereen stopt jou in hetzelfde hokje. Ik zie het zo. Iedereen stopt mensen in hokjes. Maar niemand bepaalt voor jou wat de grenzen van die hokken zijn. Ik denk dat er veel mensen zijn die wel ongeveer dezelfde grenzen hebben in hokken, of dezelfde opstelling, of indeling, maar ik denk dat het bij niemand hetzelfde is. Ik denk dat ik bij iedereen in een hokje wordt gestopt, maar dat dat hokje bij iedereen anders is. Dat ik voor iedereen in een uniek hokje zit. Misschien zitten er nog wel meer mensen in dat hokje, maar dat is niet erg. Want die zitten dan op een andere plek dan ik. Er is in ieders brein een plekje speciaal voor mij waar ik in pas. Of dat nu positief of negatief is, ik pas er in. En hoe meer ik mensen om ga, hoe beter ik snap waarom ik nu precies in dat hokje gestopt wordt. EN als ik dat weet, dan ja.

wat dan?

Lydia

oude wijven uit de sloot halen is vies.

Ik voel me een oud wijf.
Ik ben de hele tijd moe.
Ik heb de hele dag rugpijn. Ik kan niet meer bukken zonder mn hand op mn heup te laten rusten en een zuur gezicht te trekken en in een awkward positie te gaan staan.
Ik voel me een soort van zinloos.
Mn haar doet raar.
En ik moest vannochtend onder een koude douche.

Het zit wel allemaal lekker mee hoor, zo vlak voor het nieuwe begin van mijn bruisende leven als kersverse toegepaste Biologie studente. Ik ga maandag op Velwerkweek, naar een ontzettend spannend plekje. Misschien wel dat ene plekje waar ik gewoon eigenlijk helemaal niet wil zijn : HOEKELUM. Voor de mensen die niet weten waar ik woon, en waar hoekelum is. Als mijn huis mijn neus is, en Utrecht is het puntje van mijn grote teen, dan is Hoekelum de neushaar die NET uit mijn neus te voorschijn komt. Ik ken Hoekelum op mn duimpje, nee, op mn Mulan bedoel ik, want ik rijd daar elke week rond om mijn nobel ros. Gelukkig gaan we ook naar de Ginkelse Hei, waar ik maar een keer per maand kom op de mooie zondag. Ik ben benieuwd of ik deze week nog iets ga zien wat ik niet wist. Dat zal ongetwijfeld wel lukken, want ik moet een Loep meenemen, en ik ben nog nooit rondom de kaasboerderij geweest MET een loep in mijn handen.

Het leven zit lekker mee.
Gelukkig regent het niet de HELE dag, want dat had ik niet aangekunt.

He, let niet op mij, ik ben gewoon moe. Ik ben niet echt verdrietig hoor, een beetje maar.
Nou, tot volgende week. Dan zal ik overigens weer een STUK blijer zijn, Echt. en ook een stuk minder moe, en ik hoop ook dat mn rug niet zo zeer doet, en dat mn haar weer normaal is en dat het is opgehouden met regenen.

LIEFS

still living

Het is 11.18 en het regent buiten.
bummer, want ik had het plan om naar Crystal te fietsen om te kijken of daar winkels zijn die Allstars hebben voor niet 45 dollar zoals bij de famous footwear. Ik had dit plan gister gemaakt en was er helemaal excited voor. Maar nu het regent vind ik het ook wel prima om uit te slapen tot half 11, in mijn pyama wat cereal naar binnen te werken endan eens rustig te kijken hoe het met Facebook gaat. EN ach, dan heb ik ook best tijd voor een stukje blog.

Ik heb de afgelopen weken VET VEEL gedaan, wat ik absoluut aan iedereen wil vertellen, maar waar ik niet zo veel zin in heb , is om dat allemaal op te schrijven.
Ik heb mijn dagboek uit mijn tas gepakt, en ik ga gewoon eens bladeren en kijken wat voor quotes ik kan delen met de wereld waar jullie ook iets aan hebben.

July 26th.
Toen,.. Je zult het niet geloven heb ik naar huis gereden! ik heb echt auto gereden met echte stopseinen en rechitngaanwijzer en stoplichten en bochten. het was awesome en zo spannend.

Donderdag 29 july,
ik moest om 10 uur at the fallout zijn. Ik ben van brooklyn center naar Parkview Blvd gelopen ( 4 miles) ( omdat ik in bloorlyn center was en jessica moest werken en de fiets die ik nodig had was at the kyles die wonen aan parkview blvd dus.).Dat was verder dan ik dacht, 1,5 uur lopen ongeveer! ik vond het heerlijk. Ik realisseerde me ineens dat ik moederziel alleen in Amerika ben. van alles kan gebeuren, het is Amerika! Het voelde ook heerlijk en ultiem vrij en goed. Ja, het was best slopen. .. .. Ik nam Pauls bike. Ik wist nog precies waar ik heen moest en het fietsen was werkelijk heerlijk. ik was er in notime.

2 augustus, zondag,
oke, er is een update required i guess. Substance was totally awesome and it just felt really really great to be there. O felt slightly different and i could hear and observe the words with a little bit more nederlandse nuchterheid en that made it verygood. Worship was awesome. Paster Peter haas' talk was too. He talked about generosity, not only moneywise, but lso being generous in time and emotional and spiritual. I really felt I could do a lot more about that and I felt my heart grow when I prayed to God. It was a good time close to the lord. THat morning I biked to Jessica's caribou. We figured out some scedule things and I read the bible and had some devotional time and wrote lyrics and made some puzzles. it was a really nice time, all together.

After this day I realized somethings:
- Get muscles. I really want nice arms when you can see the muscle. Go find a place to do that.
- Brush my teeht at least 2 times a day. I've been lacking that. And i like brushing my teeth!
- In stead of buying a nose piercing, I should spend money on a good devotional book that will help me to become closer with God. I realizedthis on sunday.

5 Augustus, donderdag.
Na het paardrijden Sam ontmoet in St Paul en nadat we in Mac wat gegeten hadden zijn we Jimmy op gaan zoeken om met hem uit te hangen in de Rosedale Mall. Dat was UBER leuk. Ik de gitaar winkel hebben Jimmy en ik amen gezongen en dat was heerlijk. Met sam en jimmy is het gewoon ongeloofelijk leuk, ze zijn als broer en tweelingbroer ( Jimmy is mijn tweelingbroer, voor de gene die dat nog niet wisten). IN applebee's gechild ( soort van restaurant, maar dan anders) , gegeten en bingo gedaan. Wat een heerlijke avond was dat, ik voelde me te koning te rijd met die twee!
Toen ik deze avond in bed lag dacht ik aan hoe ik deze week doorbracht --> in allerlei verschillende huizen bij vet veel verschillende mensen. Heel ingewikkeld, om alles te regelen waar en wie en wat enzo. Al helemaal als ik geen car or phone heb. mar ik heb het geflikt.

6 augustus, vrijdag.
Vandaag heb ik een heel eind gefietst. de weg naar Tim en Dana was net wat verder dan de Fallout. En natuurlijk was GoogleMaps me niet hulpzaam. Richard was dat wel. Hij hield me de weg zoeken en we hebben een tijdje gekletst. Een vriendelijke, oudere man. Nog even met Tim en Dana gekletst en dat was gezellig.
De weg terug ging veel sneller en ik heb zelfs Mount Zenith beklommen ( dat is een weg ( zenith Ave) die heel steil omhoog helemaal aan het eind van de trip. normaal neem ik een route er omheen, omdat ik meestal geen puf meer heb).! ik voelde me goed. Ik besefde me hoe heerlijk het is om in de natuur te zijn en bij mn eentje. ik word dan zo blij van binnen dat, dat is iets wat ik niet kan omschrijven. ik voelde me alsof de Heer als het waren met me mee fietst. EN dat ik beter dan met wie dan ook. Ook echt.


Er zijn natuurlijk nog miljoen ander dingen opgeschreven, maar daar kom je maar naar vragen hoor.
ik kom zaterdag ochtend weer thuis, en tot die tijd ga ik nog ultiem genieten van deze vakantie die beter is dan welke vakantie dan ook ooit .
Lydia

Laatste berichtje

Ik kan het niet laten om toch nog een keer te schrijven.

Het is rustig hier. Mijn koffer is ingepakt. Het lijstje is afgestreept en ( bijna) alles zit er in. Ik heb telefoonnummers genoteerd van mensen die ik wel wil zien ( en dus bellen) en ik heb nog wat mailtjes de deur uit gedaan om dingen te regelen.

Ondertussen is het een chaos in mijn hoofd. Ik bedenk me dat ik misschien voor school nog wel wat dingen inleveren moet, en dat ik dat het beste nu kan doen ,want om het in Amerika te doen zonder pappie erbij lijkt me niet zo handig ( Ja, ik gebruik mijn papa voor officiele dingen regelaar. Heel handig, efficient en leuk).



Misschien moet ik dat soort dingen eerst doen voordat ik mijn berichtje verder typ. Maar ik kan niet stoppen. Het gaat maar door. Ik wil eigenlijk nu al slapen, want dan is het sneller morgen ( vroeger vertelde mijn moeder dat altijd en ik geloof er nog steeds in) en dan kan ik sneller weg en ben ik sneller in Amerika.

Er zijn zoveel dingen waar ik naar uit zie!

Ten eerste Jessica. Zij, mijn lieve, geweldige supergoede vriendin die ik al een jaar niet meer gezien heb, maar waar ik wel het hele jaar continu brieven mee geschreven heb. Om haar weer te omarmen, dat wordt geweldig. Om gewoon weer met haar te kunnen praten, haar lag te horen en om weer te dansen in de auto of in bed. Om snachts nog wat te kanen en dan stiekem toch nog even naar buiten om frisse lucht te halen. Om overal heen te gaan waar de auto ons brengt en om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik heb er Zo verschrikkelijk veel zin in. De afgelopen week ben ik bij de gedachte aan dit alles al in tranen geschoten, en ik denk dat als ik me eenmaal in dat vliegtuig begeef, dat het dan ook wel nat zal worden op mijn wangen. Ik heb nog nooit iemand zo erg gemist.


En niet alleen Jessica, maar ook VELE anderen zal ik zien. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe het zal zijn, hoe heerlijk, en hoe hard het weer zal worden om weg te gaan. Daar ga ik overigens nu nog niet aan denken, dat mag niet.

Er zijn al aardig wat leuke plannen, en ik ga jullie ( natuurlijk) proberen op de hoogte te houden van het alles. Lees het maar als je het leuk vind

Dit is de foto van mijn visum, grappig he. Het leek me wel leuk om een foto van Amerika te laten zien, maar die staan allemaal op de laptop. Dan deze maar.
Leuk he, hoe alles is verandert...

Lydia

Weer/Again

Dus.

Ik ga weer weg.

Naar Amerika.

Maar het voelt niet als weg gaan.

Het voelt als thuiskomen.

Na al die tijd ja.

Nog steeds.

En weer dat rare gevoel van binnen.

Zo anders als vorige keer,

Maar toch ook zo herkenbaar.

Een spanning,

Een blijdschap,

Een angst en een verlangen.

Weer weet ik het niet.

Welk gevoel overheerst.

Het ene moment de blijdschap,

Het ander moment de angst.

So.

I'm leaving again.

To America.

But it doesn't feel like leaving.

It feels like coming home.

After all that time yes.

Still.

And again that weird feeling inside.

So different from the last time,

but also so identifiable.

A tension,

A cheerfulness,

A fear and a desire.

But once more, I don't know.

What feeling dominates me.

One moment it is cheerfulness,

the other moment it's fear.

Wat nu?

Now what?

Blijven ademen. En wegvliegen naar huis.

Keep breathing. And fly away home.

Lydia