Stuck

Ik zit vast.

Het gaat niet meer.

Ik denk na over het geen wat ik moet doen, maar zelfs dat is zwaar.

Ik kom niet meer uit mijn stoel.

Hij zit zo lekker.

En diep en lui.

En het is laat en ik heb de hele avond door de stad gelopen en liedjes gezongen en ik had al heel de dag op school rondgelopen en nagedacht weer na hele lange tijd en met mensen gepraat die ik lange tijd niet of wel gezien had en met moeilijke dingen weer en ik had al lang gereisd en nu moest ik ook nog terug fietsen naar mijn huis en dan plof ik neer op de stoel en pas toen kwam ik er achter hoe moe ik eigenlijk ben en nu zit ik dus vast.

Familiedag.

Hebt u dat ook, Familiedagen? Vast wel, want iedereen heeft nou eenmaal familie en die moet je af en toe zien.

Ik had vandaag familiedag, van mijn moederskant, waar zij de jongste is van 7, en mijn ooms dus opa van me zouden kunnen zijn en mijn nichten en neven al getrouwd zijn en 3 kinderen onder de 10 hebben.

Hebt u dat ook, dat u sommige mensen vaak ziet, en andere mensen eigenlijk nooit, maar dat u tijdens zo'n familiedag toch praat met de mensen die je wel wat beter kent? Ik denk dat ik weet hoe dat komt. Namelijk, mensen die jou al kennen hoef je niet het hele verhaal over je studie en over je hele afgelopen levensjaar te vertellen en u hebt aan uw kant weer wat meer dingen over de ander waar u naar kunt vragen. Een update krijgen is per slot van rekening leuker dan een heel verhaal opnieuw te moeten vertellen.

In de auto hadden we ( mijn broer+aanhang, moeder en vader) het er al even over. Jaarlijkse familiedagen, waar je dan die standaart vragen, die saaie antwoorden, en awkward gesprekken hebt zonder dat je het nu ook echt heel leuk vind, maar omdat je elkaar nooit vaker ziet kan je nooit echt verder met elkaar leren kennen, want dan is het al weer zo lang geleden. Daarom bedachten we allemaal hele rare, genante vragen die we dan aan mensen konden stellen zodat wij tenminste niet saaie verhalen hoeven te houden die we zelf al zo vaak verteld hadden. Vragen als : Hoe zit dat nou, met de overgang? Of, wie van uw broers heeft U het meest lief? Maar ook kwam ik op vragen als : Wat is er het moeilijkst aan uw huwelijk? Of, Wat betekend de Heilige Geest voor u? Of: Wat denkt U over de toekomst? Ik heb ze niet allemaal gesteld, het voelt ook wel heel raar om zomaar dit soort vragen te stellen.

Toch, het was een heel andere dag geweest als ik het wel gedaan had, dat kan ik je zo ook vertellen.

Fred

Ik dacht dat ik na Florida wel enig idee had hoe je een beetje met dakloze, rare mensen kon praten, maar na vanmiddag snap ik er helemaal niets meer van.

Ik was in Utrecht en had alle tijd. Er komt een man op me af gelopen. Lang wit, warrig haar, zwart petje op, vermoeide blik in zijn ogen. "Ik denk dat ik bijna hyperventileer." zegt hij. Ik weet meteen niet meer wat ik moet zeggen. Gelukkig praat hij verder. "Meisje, ik heb de hele nacht gefeest en niet geslapen en ik ben zo moe dat ik bijna flauw val, wat moet ik doen?". Ehm, zeg ik. Misschien moet u even gaan zitten. Hij loopt al weer verder en praat verder. "meisje, ik moet kijken of ik nog geld heb voor eten, heeft u iets, ik moet eten." Ik heb een mars achtig iets en ik denk : chocola geeft energie, suiker, dat moet ie hebben, dus ik loop naar hem toe om het hem te geven. Bij de bankautomaat staat hij nu en zijn saldo zegt 0.06 euro. Ik bied hem de mars aan "nee, meisje, ik ben geen bedelaar, ik hoef je eten niet." Ik ben enigszins verbaasd,want als je bijna flauwvalt en je hebt geen geld, dan neem je toch alles wel aan? "nee, meisje, ik zeg je dus, ik woon in Utrecht oost, weet je waar dat is? En ik moet daar dus heen, maar ik val bijna om. en ik heb dus geen geld. MIjn vakantiegeld zouden ze vandaag storten, maar toch blijkbaar niet." Hij rateld nog wat door over weet ik veel wat ( hij herhaalt vooral heel veel) en zegt dan. "ik moet op krachten komen, bijsterken. Ik heb gewoon een broodje en melk nodig". Nou, zeg ik, dan gaan we naar de AH en koop ik wat eten voor je en dan moet je daarna maar rustig aan doen. Hij lacht , al zijn onderste tanden zijn weg en het ziet er echt heel smerig uit. Ik loop al naar de AH, maar dan zegt hij: "ik zou eigenlijk liever een broodje vis willen hebben en wat drinken, bij de Mac Donald, dat zou ik echt willen.". Dus wij naar de Mac Donalds, aan de overkant van de straat. Hij lacht naar me. "ik weet niet eens hoe je heet."Hij stelt zich voor als Fred en ik zeg dat ik Lydia heet. Hij vraagt waar ik vandaan kom. Ik bestel hem wat te eten en te drinken en hij gaat ergens zitten. Op dat moment heb ik een keus. Ik kan hem het eten geven en verder gaan met niets doen, of er gewoon bij gaan zitten. In Amerika heb ik geleerd dat daklozen ( hoewel Fred zich geen dakloze vond, was hij toch behoorlijk de weg kwijt) gewoon iemand nodig hebben om te praten), dus ik bleef. Naast Fred zit een omaatje met haar kleindochter. Ik ga tegenover Fred zitten. Hij blijft dingen herhalen. Ik vraag hem wat voor werk hij doet. Dat wilt hij niet zeggen. Hij vraagt aan mij wat ik doe, ik leg hem wat uit. het vrouwtje naast mij knipoogt af en toe naar me, met een bezorgdheid waar ik kriebelig van wordt. Fred blijft onnuttige dingen zeggen, ik probeer het gesprek enigsins te veranderen waardoor hij andere dingen gaat zeggen, maar dat doet hij niet. Hij eet van zijn brood en zegt : voor ditzelfde geld had ik ook gewoon naar de AH kunnen gaan en eten halen voor de week. ik lach. Dat klopt, maar u wilde graag dit, dus heb ik dat gedaan. "ja meisje, dat is waar, dit is ook veel verser.". De vrouw naast me maakt aanstalte weg te gaan. Fred vraagt mij : Ben je christen? ik zeg ja. Hij lacht. de vrouw naast me zegt: daarom heeft ze u ook te eten gegeven. Fred zegt: had dat meteen gezegd, dan hadden we ook kunnen bidden. Ik zeg, dat kunnen we nu ook nog doen hoor. De vrouw gaat nu echt weg en fluistert mij in mijn oor : je moet hem niets meer geven hoor. Fred zegt : ik hoor u wel hoor mevrouw. Ik ben iets trillerig, want ik weet dat Fred meer geld van me wilt, maar ik wil met hem praten, en de vrouw is nu weg, die mij even in de gaten hield. Fred zegt: Ik wil eigenlijk 5 euro van u, dan kan ik wat simpele dingen kopen. Ik heb weer een keus die ik moet maken. ALs ik nu ja zeg, rooft ie me leeg. Er flitsen woorden door mijn hoofd. "je geeft ze een vinger, ze nemen de hele hand" en "Hij heeft zn zaakjes niet op orde, ik ben niet degene die hem daar bij moet helpen"en "het ismaar 5 euro..". Maar ik kies voor het veilige, ik durf het niet. Ik zeg tegen Fred: "Fred, ik ga je geen geld geven".

ineens wordt hij boos! Hij schuift zijn burger weg, gaat recht op zitten, met zijn armen over elkaar. "Nou, dan hoef ik dit ook niet meer." Ik ben verbaasd, boos, bang en verdrietig tegelijk. "Wat krijgen we nou? Ik geef u te eten, u kon kiezen, u koos dit. en nu wilt u het niet meer eten omdat ik u niet NOG meer geef? Wat moet ik nog meer doen om iets goed te doen?"het was zo verwarrend, want 2 minuten geleden zij hij nog dat nog nooit iemand met hem naar de mac donalds was gegaan en dat hij mij zo dankbaar was en nu was hij zo boos op mij! ik kon wel janken, ik voelde me zo slecht! Hij werd bozer en begon te vloeken. Hij stond op, ik ook, hij keek boos en ik vond het eng. de mensen in de mac konden het zien. "Doe ik iets goeds, is het nog niet genoeg, nou bekijk het dan maar'" zeg ik tegen Fred en loop zo hard mogelijk de mac uit. Ik moet mezelf inhouden niet in huilen uit te barsten.
Ik had zo graag gewild dat Fred had kunnen genieten van zijn eten en van ons gesprek. Dat hij uitgerust zou zijn.. Nu voel ik me weer de boeman omdat ik hem niet alles gegeven heb wat hij vroeg. Wat dat de bedoeling? Ik was er voor hem, ik gaf hem tijd, maar hij gaf alleen maar om geld. Toch wel. Ik snap het niet. En ik geloof dat Fred mij ook niet helemaal snapte..

Ben benieuwd of ie nog thuis komt vandaag.

Vakantie dag 2

Alweer een dag vakantie. Het voelt toch niet zo .. geweldig ofzo. Ik begin er gewend aan te raken. Afgelopen week had ik ook maar 3 dagen school en daarvoor had ik ook al 2 weken vrij. Laat mij mn hersenen maar gebruiken, daar hebben ze nu wel weer zin in!

Hoe het komt dat ik weet dat ik niet echt in een vakantie state of mind ben, is door het feit dat ik om half 10 de wekker zet, dan om 11 uur mijn bed uit kom en daar niet echt blij van word en dan tot half 3 niets doe en dan naar Jeltsje ga om haar te helpen verhuizen. Dat vond ik heel leuk, want ik deed wat, ontmoette nieuwe mensen, praatte, zag Amstelveen/Amsterdam vanuit de metro ( of was het de tram?) en eet Wok sinds jaren. Dat zijn leuke dingen om te doen. Thuis zitten vond ik niet zo leuk. Laat mij maar dingen doen. Laat mij maar druk zijn, t liefst een beetje chaotisch, dan voelt mn dag veel .. nuttiger en zinvoller.

Ik kan natuurlijk enorme chaos in mijn hoofd creëren zonder reden, maar dat is niet hetzelfde. Dat is zelfs een beetje raar en overbodig.

Nu ga ik Marocco thee drinken en Eckhardt luisteren en Spelletjes op internet spelen en wat eetbaars in dit huis zoeken want ik heb geen boodschappen gedaan.

je stelt me de leur

Weet je wat de grootste teleurstelling is van teleurgesteld worden? Dat je er helemaal niets aan kan doen en dat er niets is wat die teleurstelling minder maakt. De teleurstelling wordt groter als er iets was om naar uit te kijken. Ik zal het je uitleggen hoe ik hier ineens achter gekomen ben.

Jan Mulder, wie kent hem niet. Hij zou spreken bij een bijeenkomst van Student en Talent, over sociale media ofzo. Jan Mulder, die ene van de ING reclame! Vet! Daar ga ik heen. In een enorme zaal. Eerst was er een inleidend praatje, en toen de woorden kwamen : Dan wil ik nu graag Jan Mulder op het podium uitnodigen ging ik recht op zitten! Een heel uur luisteren naar Jan Mulder, met zijn brompotten stem en zijn warrige haar. Hoe lang zal hij zijn, zal hij over voetbal praten, enorm leuke grappen maken? ik had er zin in. Hij stond op.

Wat heeft hij weinig haar! Wat is ie dik!

maar. oo. wacht even. nee. dit is . hu?

" Ik ben Jan Mulder". er ging een geroezemoes door de zaal. " jaa. jullie hadden natuurlijk de echte jan mulder verwacht, maar ik ben ook jan mulder hoor. alleen niet die jullie verwachtte' .

ik kon even niet nadenken. Bestaan er uberhaubt nog meer Jan Mulders? ( heb even op facebook gekeken, meer dan 50 Jan mulders). waarom hebben ze niet verteld dat het niet DE Jan Mulder is? je kan begrijpen dat ik de eerste 5 minuten van de andere Jan Mulder niet gehoord heb, maar alleen verward om me heen keek. " is dit een grap? laat nu de ECHTE jan Mulder nu maar komen". Hij kwam niet, jan mulder praatte door. Hij was natuurlijk ook een Echte Jan mulder, maar dat hielp niet. ik vond het niet leuk meer. ik dacht aan andere dingen. aan de teleurstelling en hoe groter die wordt wanneer de teleurstelling onverwacht komt.

Vanuit de Trein. Je hoeft het niet te lezen

Wie ben je?

Dat zijn drie woorden die zoveel meer zeggen dan andere zinnen van drie woorden, zoals Wil je eten? Of, Ben je moe? Of, ga je mee? Die vragen kan je beantwoorden met 1/3 van de zin zelf, met ja of met nee of met misschien. Maar wie ben je? Daar kan je niets mee, daar heb je veel meer woorden voor nodig. Je kan zeggen : ik ben mezelf, maar dat is niet echt een antwoord op de vraag ,want ik ben mezelf, dat weet toch iedereen? Hoe kan je nou iemand anders zijn dan jezelf? Je kan je voordoen als iemand volstrekt anders, maar dan ben je diegene nog niet. Wie ben je? Dat is niet dezelfde vraag als: wie doe je. Of, wat doe je, of wat probeer je te zijn, of wie ben je niet? Wie ben je? Kan je die vraag überhaupt over jezelf beantwoorden? Volgens mij vertellen andere mensen het meest over jezelf. Volgens mij kan je jezelf als totaal anders iemand zien dan dat anderen jou zien.

Wie ben ik?

Kijk, hier hebben we veel meer aan. Als ik aan een willekeurig persoon vraag : wie ben ik? Zullen ze over het algemeen veel raarder opkijken dan als je ze vraagt : wie ben jij? Maar is het niet belangrijker te weten wat het antwoord is op de vraag wie ben ik dan op de vraag wie ben jij? Of vind je dat een egoïstische gedachtegang? Je moet vooral weten wie iemand anders is. Je moet eerst weten wie je zelf bent. Maar waarom? Als je niet weet wie je zelf bent, wat heeft het dan voor zin te weten wie iemand anders is? Wat heb je daar dan aan? Ik wil je best vertellen wie ik ben, maar dan moet jij ook weten wie jij bent. Of, in ieder geval moet je een idee hebben wat van jou jezelf is en wat van jou wel van jou is maar niet bij je hoort.

Waar hoor je bij?

Ik ben een meeloper. Iedereen is een meeloper. Ik doe er niet moeilijk over. Ik probeer niet zo hard mogelijk te bewijzen dat ik geen meeloper wil zijn.

Ik voel me aangevallen. Ik heb zo’n hekel aan mensen. Mensen in het algemeen. Er zijn uitzonderingen, maar die moet je wel vinden. Mensen in de trein, die doen het meest pijn. Ze praten met elkaar en hebben de grootste lol maar begrijpen niet dat iedereen mee luistert en dat zij die vragen wie ben jij , wie ben ik, waar hoor je bij heel anders intrepeteren. Het doet pijn, ik weet dat het niet persoonlijk is, maar het doet wel pijn. Voor die oudere mensen die meeluisteren en zich afvragen wat er met de jeugd is gebeurd. Ik schaam me. Voor dat meisje. Zo moeten meisjes niet zijn. Niet zo luid. Niet zo grof. Niet zo, alsof ze zich wilt bewijzen.
sorry wereld. Sorry.

I was a big thing...

Ik heb nog liever dat ik ongelijk heb, dan dat we allebei een beetje gelijk hebben.

Daar kwam ik gister achter.

En dat door een pollepel.

de foto

Mijn moeder heeft mijn blog gelezen, en dat betekend dat het tijd wordt voor weer een nieuw berichtje. Maar waarover? Het is niet dat ik niets beleef, ik ben de hele dag enorm druk. Het is dat ik graag foto's wil laten zien, want dat vind ik leuk, want ik vind foto's leuk. Maar tja. ehm, ja.

Ik laat deze foto zien. Het is een foto waar je eigenlijk niet zo veel aan kan zien. Ja, ik ben het, met een frons op mijn gezicht met een rugzak en twee wandelstokken, met een blauwe jas en enigszins nat haar.
Maar waar ben ik? Wat doe ik? Wat denk ik?

Ik zou kunnen zeggen dat ik in de bossen in Finland ben, dat ik daar al 3 dagen aan het lopen ben met mijn broer omdat we naar onze volgende stad moeten en dat ik denk dat ik me zorgen maak over de hoeveelheid eten die we nog hebben, die zeer klein is.

Ik ben benieuwd wat jullie denken.

Je mag het natuurlijk niet zeggen als je weet waar ik ook werkelijk ben en wat ik doe. Wat ik denk mag je nog steeds raden.

Lyd

(2)Lief Tijdschema,

Het was vannochtend wel even schrikken he, toen ik ineens om 6.20 wakker schrok!
Ik heb er alles over gedaan om op tijd te komen voor de trein. Dei van 6.41 ja, dat hadden we gezamelijk afgesproken, omdat zo de kans dat ik ondanks de vertragingen toch nog op tijd zou komen aanzienlijk zou verhogen. En dat heeft het gedaan.
Ik wil nog even zeggen dat ik het fijn vind dat je zo soepel omgaat met de treinen, dat je me dat toelaat. Dank daarvoor.

Liefs,
Lydia
Ps. Het was wel even lachen he, vanmiddag toen mijn trein te laat aan kwam om die naar Ede te pakken, maar dat die 20 minuten vertraging had zodat ik hem toch nog net gehaald heb. Leuk dat dat voor ons zo goed werkte, terwijl er andere zijn die nu fikse ruzie met hun tijdschema hebben. Fijn dat wij het zo goed hebben.

Lief Tijdschema,

Het spijt me heel erg dat ik je zo in de war heb gebracht vandaag en dat ik de macht niet had om dicht bij je te blijven. Ik kan alles uitleggen, maar dat neemt niet weg hoe jij je wel niet zult voelen en ik zal het ook zeker niet proberen goed te praten, dat je het weet.

Het begon vanochtend al, toen ik om 6.49 wakker werd gebeld door klasgenoot E. die mij vertelde dat er wat problemen waren met treinen. Iets met wissel-storing of iets - ik werd wakker gebeld, dan ben ik nog niet in zo'n staat dat ik ook kan onthouden wat er tegen me gezegd word- tussen Driebergen-Zeist en Utrecht. Toen ik schor terug praatte realiseerde hij zich waarschijnlijk dat ik niet het eerste uur op school hoefde te zijn. Ik weet niet meer wat ik zei en wat hij zei, maar het kwam er op neer dat ik toch enigszins bezorgd weer terugviel in een lichte slaap. Ik werd voor mijn wekker wakker en lief tijdschema, jij weet dan heel goed dat dat niet veel goeds voorspelt.

Het spijt me dat ik die douche nam die ik eigenlijk niet ingecalculeerd had in het schema, maar ik voelde dat het een zware dag zou worden en dat ik beter zou functioneren als ik wel een douche zou nemen. Ik deed het heel snel, en naar mijn weten heeft dat niet verder het schema beïnvloedt.

Op het station aangekomen schrok ik hevig van alle mensen die er ineens waren en ik wist toen ook meteen al dat ik je zou moeten teleurstellen met het houden van het tijdschema. om 8.27 kwam er geen trein. om 8.45 kwam er geen trein. om 8.53 kwam er een trein, maar die zat ZO vol dat de helft van de mensen op het perron er maar in konden ( het waren zeker wel honderden mensen). Vriendin E. kon er wel in komen, ik bleef steken op het trapje en moest verbouwereerd achterblijven.

Lief Tijdschema, tegen die tijd wisten wij allebei dat er niets meer van ons schema over zou blijven, dat de NS het helemaal kapot gemaakt heeft en dat er niemand zou opstaan waar ik tegen aan zou mogen trappen. OP dat moment wisten we allebei dat die inspanning van het optijd komen voor niets was geweest en dat die toets die in het schema stond waarschijnlijk op een ander moment zou plaatsnemen. We baalden allebei. En toen - en daar kan je van alles over zeggen, maar ik vind dat het de goede beslissing is geweest - heb ik het er maar bij neergegooid. Ik weet het, ik heb je niet letterlijk op de grond gegooid en dat zou ik ook nooit doen, maar ik kan het wel begrijpen dat je je enigszins beledigd voelt voor het gebaar wat ik maakte. Maar weet je, als ik me had vastgeklampt aan jou was het niet goed gekomen. Dan was ik vriendin M. niet tegen gekomen en dan had ik ook niet de vrijheid genomen om met haar lekker in de eerste-klas-stoelen te gaan zitten 'omdat de trein vol is en conducteurs nu toch nooit komen controleren' en dan had ik ook niet zo luchtig en melig gereageerd op die man die boos werd op ons omdat we ons niet realiseerde dat we in een stilte- coupé terecht gekomen waren en dan had ik ook niet zo kunnen genieten van het leuke mannetje wat tegenover ons zat en mee aan het lachen was elke keer wanneer wij dat deden. Als ik op dat moment had vastgehouden aan de ergernis dat de NS stom is en jouw helemaal door de war schopt, dan had ik ook niet hardop ( jaaa, hardop in de stilte-coupé) gelachen toen de omroeper zei : "Dames en heren, we moeten nog even wachten; Utrecht is vol."

Nu heb je mijn kant van het verhaal gehoord. Ik ben blij dat ik je los heb kunnen laten voor dit moment. Het is niet altijd goed om dat te doen, en ik maak mezelf schuldig aan het feit dat ik soms iets té losjes met je omga ( zoals nu bijvoorbeeld. Ik zei tegen mezelf : "je kamer is een hok met een enorme biodiversiteit aan kleren, rommel,boeken en nog te determineren dingen. Doe er iets aan. Maar in plaats daarvan schrijf ik je nu een brief), maar ik weet dat het op een dag zal zijn dat ik niet meer anders kan dan je OF helemaal loslaten OF helemaal vastbinden. Het is de kunst van het loslaten dat me doet lachen en de ernst van het vastbinden dat mijn wenkbrauwen doet fronsen.

Ik weet dat ik heel eerlijk ben en dat kan soms hard aankomen.

Toch vraag ik je, blijf dicht bij me, zorg voor me. Dan zal ik beloven vaker aan je te denken. Als de treinen tenminste morgen wel optijd rijden.

Van je Liefhebbende Lydia

Geen passende titel..

zal ik maar weer eens dan? ( op een of andere manier faal ik er een beetje in om dingen op te schrijven de laatste tijd, zo ook in mijn dagboek, GROTE stilte.)

Ik had afgelopen week vakantie. Maar dat is niet zo bijster interessant.
de ND heeft een nieuwe format, de Berliner. Ik moet er aan wennen hoor en mis ineens dingen aan de oude format die ik anders niet eens had benoemd dat ze er waren. Terwijl ik liep te zeuren over het lettertype en de manier waarop de inleiding niet langer meer dikgedrukt is maar in vage Itallics met puntjes achtig iets, bedacht ik me ineens hoe het in het algemeen moeilijk is veranderingen meteen leuk te vinden. Ik weet zeker dat ik over een tijdje niet eens meer door heb wat er wel allemaal niet veranderd is aan de krant ( en jongens, waar gaat het eigenlijk ook over), maar toch moet ik het even kwijt. Ik zeur er even over, weet dat mensen het of met me eens zijn of niet, of dat ze vinden dat ik zeur. Ik zeg niet : was het maar zoals vroeger, want dat hoeft nu ook weer niet. Net zoals toen Facebook veranderde. Je bent zo gewend aan een bepaalde manier, een bepaalde look, dat als het nieuwe wordt het sowieso niet leuk is. Inmiddels weet ik niet eens meer hoe de oude lay-out van Facebook eruit ziet. Ik heb dus ook goede hoop voor het ND.
Ik denk meteen weer verder, aan het leven enzo. Daar is het ook niet makkelijk, nieuwe dingen. Het is een proces, accepteren. Dat gebeurt niet in een keer denk ik, dat duurt even. Aan het begin zie je vooral nog de goede, oude tijd en kan je je niet indenken hoe je ooit aan dit nieuwe kan wennen. Na je een tijdje verzet te hebben, ga je je steeds meer overgeven en zijn de herinneringen niet zo sterk meer. je mist het minder. En dat gaat door, totdat je daar ben waar je niet eens meer weet hoe het oude was.

Wat een krant wel niet allemaal in je op roept.
Lyd

I wish

Als je een vallende ster ziet, wat wens doe je dan?

Als je tussen twee jongens zit ( als meisje) of tussen twee meisjes ( als jongen) wat wens je dan?

Als de tijd 11.11 of 12.34 of 22.22 is, wat wens je dan?

Wens jij altijd hetzelfde? Of hangt dat een beetje af van hoe je bent op dat moment?

En als je die wens verteld, komt ie dan echt niet uit?

Er valt niets te wensen. Of nou ja, dat misschien wel, maar wat schiet je er nu uiteindelijk mee op, ik bedoel, wensen laten je dromen en verder denken dan realiteit en dus is het eigenlijk onzin en maak je voor jezelf een onmogelijk doel wat je heel graag wilt maar waarvan je weet dat het maar een wens is en dus niet reeël.

Vind je niet?

studie 1.2

Samenwerken is een symfonie.
Dat staat er op de muur van het klaslokaal waar ik nu in zit.
Ik ben benieuwd wat meneer R er over gaat zeggen. Ik hoop niet zo'n cliche als : het is als samenwerken net als een symfonie, je moet allemaal je eigen ding doen, maar tegelijkertijd moet te wel rekening houden met de rest van het orkest, want anders klinkt het niet. Maar als je alleen maar op de rest let, vergeet je wat je zelf moet doen.

Nu vind ik het een mooie vergelijking, maar ik vraag me af waarom ik dat zou moeten weten als toekomstig bioloog. Vertel me liever hoe ik beter voor m'n plantjes kan zorgen zodat ze minder snel dood gaan.

We gaan even luisteren, kijken wat ie te zeggen heeft!
Het gaat nu over mannen en vrouwen in conflict. Daar is ook het een en ander over te zeggen. Maar dat ga ik niet doen, want dat duurt zo lang.
Laten we het er bij houden dat het leuker is om ruzie te maken met een man dan een vrouw.

Lyd

Analoog

Ik had gister een gesprek met mijn oom Tamme:

"Ik ben vandaag in Almere, Utrecht, Den Bosch en Arhnem geweest."

"Hoezo dat dan?"

"ik stapte op Utrecht in de verkeerde trein. Maar het was niet zo erg, ik heb gelukkig mn tijd goed besteed. heb wat aan school gewerkt en wat brieven geschreven"

"Ooo.. dus je had wel genoeg batterij?"

Ik kijk hem even aan alsof ik het niet begrijp

"mijn pen had genoeg vulling ja"

"O! Een analoge brief dus!"

Analoog! Wow

"Ja, nou wat kost dat een tijd zeg, dat je dat nog doet"

Eelco mengt zich in het gesprek

E:"Ja, dan ga je hem straks zeker inscannen"

T: "Ja, en dan mailen dat je een brief doorgstuurd hebt, die ze dan mag uitprinten"

Ik word een beetje boos en verdrietig tegelijk
"nee, Ik stuur hem op! met een postzegel"

T: Maar dat kost vet veel geld! Anders mail je dat het 95 eurocent koste, dan weet zij meteen dat het een cadeautje is

L: NEE! Doe normaal zeg! Wat is er nu mooier dan 1,5 uur aan een brief werken met blauwe pen en je eigen handschrift en en..

T : Je kan zeggen dat ze het in het blauw moet uitprinten

E: Ja, en je kan je handschrift in de computer zetten, du dan is eht net echt

IK: NEE, stommerts!

En zo ging het nog wel even door.

Een analoge brief..

Het moet niet gekker worden.

wereld..

Het is bijna 11 uur. Waar kan je dan nog over schrijven?

Het enige wat in me opkomt is onvrede en worldpeace.

Want dat is waar we uiteindelijk allemaal stiekem over na denken als we een lange dag gehad hebben van vroeg opstaan, lang in de trein zitten, mossen onder microscopen bekijken, presentaties over octopussen doen en shoppen totdat je rug het niet meer houdt. Toch?

Hokjes vakjes

Er zijn veel mensen op de wereld.

Te veel om ze allemaal appart te plaatsen.
Dus maken we maar hokken, waar we ze allemaal instoppen. Soms zijn dat grote hokken, soms klein.

Je kan je soms stom voelen over dat iemand je automatisch al in een hokje stopt. Want dat klinkt zo negatief. Maar je kan het ook zo zien. Niet iedereen stopt jou in hetzelfde hokje. Ik zie het zo. Iedereen stopt mensen in hokjes. Maar niemand bepaalt voor jou wat de grenzen van die hokken zijn. Ik denk dat er veel mensen zijn die wel ongeveer dezelfde grenzen hebben in hokken, of dezelfde opstelling, of indeling, maar ik denk dat het bij niemand hetzelfde is. Ik denk dat ik bij iedereen in een hokje wordt gestopt, maar dat dat hokje bij iedereen anders is. Dat ik voor iedereen in een uniek hokje zit. Misschien zitten er nog wel meer mensen in dat hokje, maar dat is niet erg. Want die zitten dan op een andere plek dan ik. Er is in ieders brein een plekje speciaal voor mij waar ik in pas. Of dat nu positief of negatief is, ik pas er in. En hoe meer ik mensen om ga, hoe beter ik snap waarom ik nu precies in dat hokje gestopt wordt. EN als ik dat weet, dan ja.

wat dan?

Lydia

Close up.

Als SOG toch maar een blogje.
Deze keer wel HEEL dicht bij.
Dit is Teun de Pompoen

En dit is Herman. Ook een pompoen.


En ik ben in verwachting.. Van deze, en nog 7 andere Bonen en 2 Pompoenen!


Dit is een dode bij

En dit een dode vlieg

En nu zijn ze samen dood.

Dit is mijn scheikunde examen dat ik aan het oefenen ben ( behalve nu dan en de tijd die ik besteed heb in het maken van foto's )

En dit is mijn rekenmachine die me er bij zou moeten helpen ( maar het vaker toch moeilijker voor me maakt dan dat ik denk)

En dit is mijn oog die alle dingen ziet op een eigen manier. En niemand zal daar ooit achter komen en ik zelf zal ook het verschil niet weten met andere is dat niet raar?

En dit vogeltje zag ik met mijn oog. Een doodgewone mus, maar ZOO mooi!

En nu ga ik weer verder met leren.

Lydia

Bij de Coba. CobaRitzema

Ik doe mijn twee-wekelijkse rondje post. Bij de Coba-Ritzemastraat aangekomen, fietst er een meisje rond op haar mooie paars-roze fiets. Ik heb muziek op en heb dus ( Hoe associaal) niet door dat ze tegen me praat. Zodra ze voor me staat en haar mond beweegt wat op praten lijkt, ruk ik de oortjes uit mijn oren; kinderen zijn altijd leuk om mee te praten.

* Heeft U nog post voor nummer 16?

^O, even kijken, Ja. Wil je het hebben?

* JA ( En ze kijkt zo heerlijk hebberig zoals kinderen kunnen doen)

^Geef je het dan wel aan je papa en mama? ( Want ja, ik ben nog steeds verantwoordelijk voor de post en stel je voor dat ze het op haar kamer bewaart als geheime schat ofzo!)

* JA. Weet je, ik ben bijna jarig. 7 Juni

^Wat leuk, hoe oud wordt je dan?

* Zes. Hoe oud wordt jij als je jarig bent?

^19. Dat is best wat he.

* Ja, mijn broertje wordt 5 en mijn moeder 9en.. 9 en.. 39 en mijn papa 33

^wat weet je dat goed zeg.

* JA en weetje. Ik heb een oom en die. en die is Zo groot.. Zo groot dat ie niet eens meer jarig kan worden.. en ook niet meer kan groeien!@

^Zo, dat is wel heel bijzonder..

En ik loop rustig naar het nummer 41 om de post er in te doen en het meisje brengt de post naar haar huis. Wat zou ze bedoelt hebben, haha. Kinderen zijn zo leuk joh,

Lydia

SOG 1

Ik zou moeten leren.

Maar ja, dat noemt met SOGGEN. Studie Ontwijkend Gedrag. Ik geef mezelf maar over.

Heb vandaag al 2,25 uur geleerd, nog 2,75 te gaan en ik heb mijn doel gehaald. Over een half uur begint mijn les weer, dus ik ga nog even aan de gang.

Ik zal jullie mijn bonenplanten laten zien. Die heb ik geplant en ik houd van ze en ik ben er trots op EN het is ook weer een goed excuus om die op te zoeken elke dag en ze te voeren en te vertroetelen enzo.

Hier zijn ze. ( de onderste is aarbeiplant)

LYDIA

Dutch lesson no 1

Dutch Lesson number one:


This is called:
Gigantisch grote blauwe plek.

It is my leg.
I run into a metal chain. Not on purpose. I tried to jump over it. Didn't work.
I'm blue dabadiedabeda,be da be die da be da da be die da be da...
something like that.