ik probeer het zo vaak:
Afpraken maken met mezelf.
Nu ga je dit doen Lydia, nu dat een keer niet, en probeer daar nu eens aan te denken verdikkeme!
Maar nee, Lydia moet een klein meisje blijven die alles vergeet zodra ze er neit meer overna denkt.
Ik weet dit al langer, dat vergeet ik steeds niet, maar in de toetsweek is het nogal vervelend. Sommige mensen noemen het studieontwijkend gedrag.. Ik noem het een foutje in mijn DNA..
Zodra ik iets belangrijks moet doen, vergeet ik dat, en doe ik al mijn "achterstallig werk" in plaats daarvan. Het domme is dan, dat geeft me ook nog eens een hartstikke goed gevoel.
Zo, zeg ik dan tegen mezelf. Je hebt 2 wassen gedraaid, je kamer opgeruimd, die mailtjes de deur uit gedaan en zowaar die sokken gekocht wat ik al zo lang wilde doen. Niet nadenkend dat ik eigenlijk beter tentames had kunnen leren. Maar die dreun komt meestal later.
Zoals nu, want ik was om 11.15 thuis, en nu, 14.15 heb ik eigenlijk nog niets nuttigs gedaan. 3 uur van vermaak, terwijl dat helemaal niet de bedoeling is.
Lydia. geen blog meer voor jou deze week.
En deze keer ECHT niet.
Lydia
poeh.
Even bijkomen hoor.
Van een weekend vol bekende, met hetzelfde geloof, vaak dezelfde grapjes, verschillende meningen, dezelfde glimlachen.
maar voor bijkomen heb ik niet echt tijd, want ik moet aan de bak.
Leren heet dat geloof ik.
Even kijken of ik dat nog wel kan hoor.
En anders kom ik nog even verder lekker bij.
Want van bijkomen kan je ook heel goed leren.
Lydia
I've always loved to dry flowers, but I never really got to do it.
But now I do!
See it as _I don't-want-to-study-so-i-find-something-else-to-do-instead.
Studieontwijkend gedrag..
22.44 Het is ECHT tijd om naar bed te gaan.
Maar ik wil niet. Ik heb een nare steek in de rechter kant van mijn buik, Ik heb eigenlijk nog wel trek in wat te drinken en te eten en de computer is altijd zo'n aantrekkingskracht die ik nooit los wil laten.
Maar eigenlijk wil ik nog niet naar bed omdat ik nog zoveel gedachten heb. Dat heb jij vast ook wel. Dat je maar blijft nadenken. Ik heb zo wel 4 onderwerpen waarik over blijf nadenken, de hele tijd, achter elkaar door. Vaak heb ik een 'gevoel' waar ik over na denk, maar niet een 'gebeurtenis' of ee 'probleem'. Ik kan dan ook uren voor me uit staren, te denken aan het feit dat ik al zo lang aan het staren ben en niet echt iets anders doe dan staren en of dat dan raar is of niet.
Zo ook deze avond. Ik heb geen zin om alles in mijn dagboek op te schrijven, het herhalen van gedachtes heb ik nooit zo goed gekunt. Dat hoeft ook niet vind ik.
Daarom laat ik dit berichtje maar gewoon staan als een avond gedachte zonder reden. Dat mag ook wel eens.
Dit gebed hangt bij ons in de wc.. Elke keer wil ik het meenemen om hier op tezetten, maar dat vergeet ik dan steeds.. Nu dan maar
It would be easier to pray if i were clear.
O Eternal One,
It would be easier for me to pray
if I were clear
and of a single mind and a pure heart;
if I could be done hiding from myself
and from you, even in my Prayers.
But, I am who I am
mixture of mitive and excusus,
blur of memories,
quiver of hopes,
knot of fear,
tangle of confusion,
and restless with love,
for love.
I wander somewhere between gratitude and grievance,
wonder and routine,
high resolve and undone dreams,
generous impusles and unpaid bills.
Come, find me, Lord.
Be with me exactly as I am.
Help me find me, Lord.
Help me accept what I am,
so I can begin to be Yours.
Make me something small enough to snuggle,
young enough to question,
simple enough to giggle,
old enough to forget,
foolish enough to act for peace,
skeptical enough to doubt,
the sufficiency of anything but you,
and attentive enough to listen
as you call me out of the tomb of my timidity
into the chancy glory of my possibilities
and the power of your presence.
Ted Loder, Guerrilas of Grace, LuraMedia, 1984
I see myslef in a lot of places in this prayer.. Especially the sentence,
Help me accept what I am,
so I can begin to be Yours.
That's it, right there..
Can't describe it, but that kind of sound like my lifepurpose...
Lydia
live life to the fullest..
It's something I experienced, something I hold on to, something I wish everyone did.
But this week, now I'm free from school, and have these ideas and plans I want and need to do, something is missing. I catch myself staring at the wall while I am suppose to study for a test. I disappoint myself when I spend too much time on things I should not do..
Today, when I was trying to warm myslef up under the shower, I was talking to my self, trying to discover why I did not feel amazing, why I did not enjoy the day. I made a weird conclusion I soon forgot, and I concentrated on shaving my legs. I made a whole theory about how shaving legs could change your thinking, and improve your attitude ( It was quite interesting, maybe I'll tell you once) And then.. out of the blue I realized :
I am not living life to the fullest! Where was I trying to make the best out of every day? In what kind of way was I positive about what I did, nomatter what that was?
I am not enjoying the day, because I am not trying to make it a good one. I am not concentrating on the things I can, and like, but only on the things I have to, the things I don't and the things I waiste my time on! It's not a sursprise then I don't feel comfort! I am only taking myslef down by my own thoughts! How stupid is that..
Now I have this conclusion, what should I do?
Of Course, Pray, and then LIVE.
And not trying to live as though I like it, Just Live, and then Like it.
it's just a matter of..
realization and acceptation..
Something like that.
I wish you all the best with your day.
Lydia
