Lydia en het leven

Weten is minder zweten

2012-01-24T13:13:00.000-08:00

Sommige dingen liggen me nu eenmaal beter dan andere.

Rennen is zeg maar echt niet mijn ding, maar fietsen vind ik de bom.

Fluisteren doe ik echt zelden, en dat kost me moeite, terwijl schreeuwen eigenlijk vanzelf gaat.

Afwassen doe ik automatisch maar voor afdrogen moet ik mezelf echt stimuleren.

Water drinken denk ik nooit over na, bier drinken denk ik niet bij na.

En leren is zo vervelend, maar het maken van een presentatie vind ik heerlijk.

Ik kan er echt in op gaan. Wat wil ik vertellen, en hoe en in welke volgorde. Ik maak het visueel voor mezelf, heb er plezier in en ga er echt voor.
Vandaag heb ik twee presentaties gemaakt. Eén met de verkeerde inhoud en één met de goede inhoud. Dat was wel vervelend ja, dat je achteraf er achter komt dat de inhoud van je presentatie niet goed is. Balen, en opnieuw beginnen dan maar. Wordweb maken, afstrepen wat overbodig is en gaan!

Het is heerlijk om door te hebben van jezelf wat je leuk vind en wat je goed kan. Het is alleen jammer als je dat niet heel de tijd kan doen.

Een kind kan de was doen?

2012-01-17T08:37:00.000-08:00

Één ding wist ik heel zeker toen ik deze middag thuis kwam. Ik zou er niet nog een week onder uit kunnen, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik mag echt niet nog een week er tegen aan staren, bijna tot actie over gaan, maar dan toch niet doen en vervolgens weer vergeten. Vandaag moest het echt, anders komt het er deze week ook niet meer van:

De was. Die grote, dreigende tas in het hoekje van mijn kamer, zodat ik hem het minst zie of tegen kom staat al een tijdje naar me te schreeuwen. De collectie kleren die nog in mijn kast zitten of aan mijn rek hangen wordt met de week kleiner. Ik merk dat ik steeds vaker kleren aan doe die ik eigenlijk nooit aan doe, maar als er verder niets over blijft moet het wel.

Waarom ik zo'n hekel heb aan de was? Gedeeltelijk omdat het lang duurt. Ik bedoel, het is niet even kleren uitzoeken, inde wasmachine en klaar. Je moet ze er uit halen, ophangen, laten drogen, opvouwen, strijken soms. Het is een heel proces, en het vervelendste is: het stopt nooit! Altijd als ik blij ben met verse kleren zie ik al weer een hoop nieuwe! Iedere keer als ik een stapel strijkwerk heb weg gewerkt dreigt de volgende er al weer aan te komen! En zo is het dat als ik kijk naar de ronddraaiende was door het ruitje van de machine dat ik eigenlijk een deel van mijn eigen lot zie.

Oh Meisje- Esther Groenenberg

2012-01-10T01:59:00.001-08:00

Ruimte en Rust

2012-01-09T11:52:00.000-08:00

Nog even staar ik voor me uit. Een lange weg, berken aan beide kanten, een grimmige hemel en een verrassend helder contrast aan kleuren. Ruimte en rust, die woorden zouden bij iedereen te binnen schieten. Het is het beeld van de afgelopen twee weken, waar ruimte en rust aan bod kwamen, en stress en drukte achter me lagen. Het is best een kunst om echt vakantie te vieren, er is altijd wel wat. Toch had ik het deze keer goed te pakken en kon ik echt helemaal tot rust komen.

Nu is helaas de tijd weer aangebroken waarbij ik alleen nog vlak voor het opstaan nog even in mijn warme bedje lig en terug denk aan die lange laan met berkenbomen, en waar ik nog even kan doen alsof er niets is waar ik aan hoef te denken. Meteen daarna begint het leven weer, en deze keer ook hard. Zo hard dat ik haast zou wensen dat ik toch wel iets gedaan had in de vakantie. Maar dan stel ik me een bos laan voor met een watertje er naast, maar overal rotzooi en vervuilde dingen er om heen, en dan bedenk ik me dat het lang niet zo mooi is als de natuur die ik gezien had toen ik ECHT ruimte had.

Dus wat mij nu rest te doen, is door alle drukte heen kijken naar een lichtpuntje. Presteren onder druk gaat mij goed af. Het is een soort van watertrappelen. Je weet dat je niet kan stoppen omdat je dan zinkt. En als je er over na denkt valt het altijd ook wel weer mee, als je maar weet dat je ooit ook nog uit dat bad mag.

Vandaag de dag. Nu

2012-01-01T05:06:00.001-08:00

Dit ben ik. 2012 begin ik zo.
Het is maar 1 cijfertje dat veranderde gister, maar in dag die in de andere overvloeit. Toch is het een dag om iets meer op te letten, iets wat beter na te denken over afgelopen jaar, net wat harder denken aan een heel jaar in het verschiet. Zou je dat niet elke dag even kunnen doen? Of zou dat vervelen? Je moet ook wel gewoon in de dag leven waar je bent op dat moment. Constant terug kijken of vooruit blikken, dan vergeet je misschien wel dat je nog gewoon ook een nu hebt.

Leef dus maar gewoon in het nu, zoals je 2012 begint, in de hoop dat het ook weer ergens eindigt. Kijk even in de spiegel en onthoud jezelf voor vandaag.

Inspiratie, oud jaar en het nieuwe leven.

2011-12-30T09:24:00.000-08:00

Vanaf 1 Januari ga ik dit stukje internet weer leven inblazen. Het is niet een goed voornemen, ik ga het gewoon doen.

Ik zat op de fiets en probeerde tot me door te laten dringen dat het einde van het jaar er al weer is, en dat ik daar iets over moet vinden, of in ieder geval een gedachte bij moet hebben. De laatste tijd heb ik wel meer last van, dat dingen niet echt tot me doordringen. Dat was ook nu weer het geval en daarom dwong ik mezelf er bij stil te staan en een emotie te verzinnen die er bij past. Maar het wilde niet vlotten. Er dringt nog vrij weinig bij mij door.

Herkent u dat? Het gevoel dat de tijd gewoon langs je heen glipt zonder dat je het bewust beleefd hebt?

Ik ging nadenken, want een nieuw jaar is wel een goed begin. En ik bedacht me dat mijn blog al een hele tijd op non- actief stond, ook in mijn hoofd. Waarom was dat? Omdat ik niet heel veel inspiratie heb behalve mijn eigen leven? Is dat niet goed genoeg?
En toen kwam er iets binnen in mijn hoofd : Mijn leven kan gewoon een inspiratie zijn voor andere. Mijn verhalen over mijn leven en gedachten kan een inspiratiebron voor andere zijn. Op manieren die ik zelf waarschijnlijk helemaal niet snap of zie, maar wie weet.
En die gedachte was voor mij genoeg om gewoon weer te beginnen met typen. Er zijn ook best veel dingen waar ik over schrijven kan! En schrijven is altijd een goed iets om te doen, ik leer er zelf ook door!

Ik snap waarom ik even gestopt was, maar ik snap nu ook waarom ik er weer met volle moed tegenaan ga. Ik vind het leuk. Mensen mogen dit lezen. Kom maar op met de inspiratie wereld, Ik ga over het leven schrijven!

Zwak-zinnig kaarsje

2011-11-06T13:04:00.000-08:00

Weet je waar ik me altijd over verbaas?

Dat als je een waxinelichtje aansteekt, het eerst altijd lijkt alsof ie het niet red voor dat er een echte, blijvende vlam komt.

Je steekt hem aan, met een zo'n groot mogelijke vlam. Vervolgens brandt de lont af en als je niet op past is het kaarsje zo weer uit. Echter, als je het op tijd ergens neer zet, en met rust laat, dan kan die vlam groeien. En zo heb je een waxinelichtje dat gewoon, een normale vlam geeft.

Iedereen weet dat. Je denkt er niet echt over na. Maar ik zag het vandaag anders. Je kan het zien als een vergelijking misschien. Wij zijn waxinelichtjes, en we willen allemaal een steady, mooie, grote vlam hebben. Met volle overgave stoppen we er een hoop energie in, een grote steekvlam kan je het noemen. Dat zal wel helpen. Daar krijg ik wel een mooie vlam van. Niet dus. Je lontje brandt alleen sneller af. Je ziet het gebeuren, het lichtje wordt zwakker. Als je als een kip zonder kop gaat heen en weer rennen zal de wind het vanzelf wel uitblazen ja. Zet je het in een rustige, veilige plek, dan komt het wel goed. Raar is dat eigenlijk. Voordat we een stabiel leven willen denken we dat het helpt om er tegen aan te trappen, het in vuur en vlam te laten staan. Vervolgens gaat het licht langzaam uit, want zo'n enorme vlam als aan het begin kwam alleen maar door de aansteker die je er bij hield. Nu die weg is, tja, blijft er weinig over.
Je moet daar soort van doorheen. Door die dunne, zwakke vlam. Stil blijven wachten op het moment dat het vanzelf wel weer komt, die gewone vlam. Die vlam waarvan je zeker weet dat ie wel een tijdje blijft.

Leuk he, dat waar we het liefst heel hard voor willen werken meestal vanzelf wel komt als we er maar op durven te wachten.

Lydia

Stuck

2011-09-12T13:41:00.001-07:00

Ik zit vast.

Het gaat niet meer.

Ik denk na over het geen wat ik moet doen, maar zelfs dat is zwaar.

Ik kom niet meer uit mijn stoel.

Hij zit zo lekker.

En diep en lui.

En het is laat en ik heb de hele avond door de stad gelopen en liedjes gezongen en ik had al heel de dag op school rondgelopen en nagedacht weer na hele lange tijd en met mensen gepraat die ik lange tijd niet of wel gezien had en met moeilijke dingen weer en ik had al lang gereisd en nu moest ik ook nog terug fietsen naar mijn huis en dan plof ik neer op de stoel en pas toen kwam ik er achter hoe moe ik eigenlijk ben en nu zit ik dus vast.

Vakantie -1 FLEVO

2011-09-04T06:06:00.000-07:00

Flevo is al 7 jaar een Traditie en het is het leukste wat er is tijdens mijn vakantie.
Ook dit jaar was ik een medewerker en dat betekend 11 dagen Flevo in plaats van 4. Het houdt in heel hard werken met een super team en genieten van de kracht die in je zit en in de plezier van elkaar en God's zegen elke dag.

Een paar foto's

Dit is het team. die twee vooraan zijn de bazen, en zij zorgden voor ons.

Dit zijn mijn lieve vriendinnetjes, die ook stellagebouw waren! Het is echt zo heerlijk om met hen te werken, en heel de dag bezig te zijn!

Klimmen in stellages, tuigje om, hem op je kop, hamer aan je zij, DAT is nu Flevo voor mij. Elke dag werden we gezegend, en dat voelde ik, als een soort extra tuigje. God was erbij en dat maakte het heerlijk. Je hoeft niet met je handen omhoog in een kerk te staan om God te aanbidden en dicht bij hem te zijn. Je kan ook Flevo-medewerker zijn.

Van het festival zelf heb ik ook echt genoten. Het was heerlijk om echt niets te doen, en naar muziek te gaan, en rond te lopen met vriendinnen en met mensen praten over dingen die in je hart zitten.

En iedere keer als het afgelopen is, doet het even pijn. Maar tegelijkertijd komt er een rust, en dan kijk ik gewoon weer uit naar volgend jaar.

daar zijn we weer!

2011-09-02T04:26:00.000-07:00

Het is altijd lastig om weer te beginnen na een lange tijd. Je kan de woorden niet vinden, bang dat je niet genoeg zegt, of juist te veel. Het is lastig kiezen begin je bij het begin, of bij het laatste wat je wilde vertellen en ga je zo terug in de tijd om er achter te komen dat het verhaal uiteindelijk TOCH te lang wordt. Of maak je er gewoon een onlogisch verhaal van met foto's en stukjes tekst en dingen zodat uiteindelijk niemand echt snapt hoe je vakantie precies is geweest?

Alles wat ik nu kan zeggen,beste lezer, als u af en toe nog langskomt hier, is dat er veel gebeurt is en dat ik niet kan wachten dat te vertellen. niet dat veel van jullie die dit lezen het niet al weten ( over mijn werk, en Flevo, en verhuizen, en het liften, enzo), maar het doet me zelf ook altijd goed om gebeurtenissen op te schrijven, zodat ik ze zelf ook beter kan herinneren. ik ga deze week nog beginnen. Met foto's. en verhaaltjes.

Volgende week.

Echt

Time goes by..

2011-07-11T13:57:00.000-07:00

De tijd gaat veel sneller dan ik denk.
Afgelopen week zat ik nog in Aalten op zomerkamp met de scouting waar ik in Arabische kleren, dochter zijnde van de Sjeik 28 welpen vermaakte met Arabisch vertier en spanning.

Gister was ik weer in Ede, om al mijn kleren in de was te doen ( lang leve moeders!) en naar mijn huisje in Utrecht te gaan ( lang leve auto's en moeders!).
En daar zat ik dan, want ik had het gehad, en alles wat kwijt, en ik zag op tegen de week, maar tijd heb je niet om na te denken of om stil te staan, dus ging ik maar gewoon verder.

Vandaag ben ik begonnen met mijn mini-stage-snuffel idee bij de Hogeschool Utrecht, of nee, Universiteit Utrecht is het denk ik, waar ik mee help bij een kippen-gedrags-studie! Het was vandaag de eerste keer dus, en ik was van te voren wel een beetje zenuwachtig, want kippen zijn zeg maar niet echt mijn ding. Gelukkig zijn die beestjes heel zacht en handelbaar, en zo hebben ik en mijn stagebegeleider ze kunnen wegen, verven ( ze hebben spots op zich, zodat wij zien welke kip het is, moet voor het bijhouden) en we hebben de hokken verschoond. Heel leuk eigenlijk, t had nog niets met het onderzoek te maken, maar dat komt volgende week wel.

Morgen begin ik met mijn zomerbaantje, Thuiszorg! Erg populair onder jongeren, but that is yet to be discovered! Ik heb het vrouwtje gebeld waar ik heen ga, en ik denk dat het goed gaat komen, ze klonk lief en we gaan eerst koffie drinken. Waar praat je met ouderen over behalve het weer!? Tips zijn meer dan welkom!

Het is goed om verder te gaan, maar het is belangrijk te zien waar je even stil kan staan en om je heen kan kijken. Dat deed ik vandaag bij de eendjes, die mijn beschimmelde brood maar al te graag lustten. En weet je wat ik ook zag! Een heeeeeeele, dikke, vette, bruine rat! Ja, echt, niet een lief klein muisje, maar een smerige rat, die ook wel een hapje brood lustte! Ik moest er om giechelen en schreeuwde hem toe hoe groot en vies ie wel niet was, en dat 100 meter bij mijn huis vandaan! Ik kon het delen met de eenden, en alles was goed.

Morgen komt goed. Wilt er nog iemand komen eten? Dan ga ik namelijk koken, doe ik dat ook nog is!

Blind vertrouwen

2011-06-28T11:49:00.000-07:00

Het was weer ongewoon warm en benauwd in de trein en ik baalde als een stekker, want door het weer reden er geen treinen meer van Almere naar Utrecht en dus moest ik omrijden via Weesp en ik had helemaal geen zin in dat gedoe. Ik had ook geen zin om een plekje te zoeken tussen de mensen die ook allemaal klef en warm waren, dus ik ging bij de ingang zitten, waar je wel eens 4 plaatsjes hebt. Er zat een blinde vrouw tegenover mij. Een tijd lang zeiden we niets, maar toen vroeg ze of ik ook naar Utrecht moest. Ze vroeg me of ik dan met haar mee wilde, zodat ik haar kon helpen. Dat leek me wel wat, want het is best interessant!

Ik begeleide haar over station Weesp en ik zocht een plekje voor ons tweeen in de trein naar Utrecht. Daar begonnen we een gesprekje. Eerst de wat formele dingen, maar toen ze vertelde dat ze in haar vrije tijd beeldhouwer was, moest ik toch doorvragen. Hoe kan dat nu als je blind bent? Dan moet je alles op de voel doen, maar kan je dan wel dingen maken die voor ziende mensen begrijpbaar is, herkenbaar als een iets?

Ze maakt dieren, die ze nog kan herinneren van vroeger. Ze was blind geworden al vroeg, maar blijkbaar kon ze nog veel herinneren. Ze had boekjes bij zich, met daarin haar prachtige kunstwerken. Uil, Kat, Olifant, voormalelijk dieren maakt ze. Ik vond het heel mooi.

Ik vroeg nog verder, hoe het dan was om met openbaar vervoer te reizen.

"ja" zei ze. "Ik moet er maar gewoon op vertrouwen dat de mensen me in de goede trein zetten"

Ik glimlachte. Blind vertrouwen, dat is echt. Het werd me ineens heel duidelijk, omdat er voor mij zo'n zelfverzekerde vrouw zat die wel haar hele leven helemaal afhankelijk is van wat andere mensen zien. In haar zelfvertrouwen moest ze vertrouwen op andere. mooi is dat.

Een verhaal in mijn hoofd wat jullie nu lezen kunnen.

2011-06-16T13:58:00.000-07:00

De tweestrijd in haar hoofd werd nu pas echt duidelijk. Ze had de woorden in haar hoofd al meerdere keren herhaald en het lag op het puntje van haar tong. Terwijl ze stond te wachten kon ze de woorden als het ware al uit haar mond zien komen, alsof ze geschreven waren en alsof zij de printer was, die gewoon maar haar taak deed. Ze zag de woorden al vliegen naar de man achter de balie, die de zin in hem op nam, zonder er echt naar te luisteren, want het was toch al zo’n normale vraag.
Dat was ook het rare. De zin, die nu als een dolle haar hele hoofd rood liet aanlopen, was zo normaal voor zoveel mensen, dat ze het haast vervelend vond dat ze er al zo lang over na aan het denken was. Ze had het ook al genoeg gehoord om het gewoon over haar lippen te laten dansen zodat niemand ooit zou verwachten dat het de eerste keer was dat ze die zin zou zeggen.
Ze had lang getwijfeld. Ze had geen idee hoe ze aan het idee gekomen was, maar ze kon er ook niet meer vanaf komen. Het was het enige wat haar nog bezig hield, en stiekem genoot ze van de stilte in haar hoofd, omdat ze nu nog maar één dilemma hoefde uit te zoeken in plaats van al die andere die nog op haar te wachten stonden. Deze ene was genoeg. Ze had het plan al bedacht, en het was waterdicht. Het uitvoeren daarentegen liet op zich wachten. Elke dag, iedere kans die ze niet aangreep maakte het alleen nog maar duidelijker.

“Eén velletje postzegels graag.” Ze schrok op uit haar eigen gedachtewereld door het gepraat van de vrouw die voor haar stond . Ze staarde met lusteloze ogen voor haar uit, maar in haar hoofd tolde het als een orkaan op zijn sterkst. Dit was het moment, ze had geen andere rede om in deze rij te staan dan waarvoor ze gekomen was. Nu moest ze het doen, ze moest ze kopen, ze kon altijd nog terug, of het weg gooien. De vrouw voor haar werd geholpen en nu was er geen weg terug. “Ik wil graag dat pakje.” En ze wees naar de Lucky Strike verpakking, de rode, niet de blauwe. “Die, ja.” Zei ze toen de man achter de balie de goede aanwees. “En die aansteker, die ook.” De man keek wazig door zijn ogen, haalde zijn schouders op en zuchtte nog eens diep. Zonder verder te luisteren naar wat de jonge vrouw voor hem zei pakte hij een willekeurige aansteker, tikte de prijzen in, mompelde een bedrag en wachtte met zijn uitgestrekte hand totdat het geld hem had bereikt.
Ze had het gedaan. De woorden waren vloeiend, als een klassiek muziekstuk, over haar lippen gekomen, en niemand om haar heen leek het raar te vinden. Natuurlijk, het was ook normaal, dat wist ze ook wel. Maar zij wisten niet dat ze nog nooit een pakje sigaretten gekocht had, laat staan ooit een sigaret gerookt had! Maar nu, met het pakje in haar hand en de aansteker in haar zak, voelde het griezelig fijn. Ze had het iedereen al zo vaak zien doen dat ze er verbaasd van was dat ze het zelf ook niet zo raar vond.
Ze vond een plekje in het park. Onder een grote, oude boom, tegenover de vijver, langs het pad. Het pakje bevond zich nog steeds onuitgepakt in haar hand, de aansteker had ze al een paar keer aan en uit gedaan. Nog even staarde ze voor zich uit. Dit is wat ze wilde. Dit is hoe ze het in haar hoofd verzonnen had, zo kon ze er voor zorgen dat het haar één keer plezier zou brengen en verderf tegelijkertijd, zodat ze er daarna nooit meer over na hoefde te denken. Dit is hoe ze er voor wilde zorgen dat ze wist waar iedereen het over had, dat ze wist hoe het is, maar dat het haar niet te pakken kreeg. Dit is het.
Met een ruk scheurde ze het pakje open, pakte een eerste sigaret, stak hem op en ademde zo diep in als maar kon. Hoesten. Nog een haal. Uitademen. Hoesten. Nog dieper inademen. Aftikken. Uitademen. Hoesten. Uitdrukken. Zonder aarzelen pakte ze nog een sigaret, rookte hem helemaal op, drukte hem uit en pakte haar derde sigaret. En daarna haar vierde en vijfde en zesde en zevende. In één keer rookte ze het hele pakje leeg. Zonder na te denken. Zonder adem te halen. Zonder te genieten. Zonder zich ergens schuldig over te voelen. De laatste drukte ze uit. Ze gooide haar pakje weg, met al haar peuken en haar aansteker. Ze zou hier nooit meer terug komen.

( nee, de jonge vrouw in het verhaal ben ik niet, maar ik heb het verhaal wel verzonnen, en eerlijk gezegd klinkt het idee niet heel verkeerd)

Familiedag.

2011-06-13T14:28:00.000-07:00

Hebt u dat ook, Familiedagen? Vast wel, want iedereen heeft nou eenmaal familie en die moet je af en toe zien.

Ik had vandaag familiedag, van mijn moederskant, waar zij de jongste is van 7, en mijn ooms dus opa van me zouden kunnen zijn en mijn nichten en neven al getrouwd zijn en 3 kinderen onder de 10 hebben.

Hebt u dat ook, dat u sommige mensen vaak ziet, en andere mensen eigenlijk nooit, maar dat u tijdens zo'n familiedag toch praat met de mensen die je wel wat beter kent? Ik denk dat ik weet hoe dat komt. Namelijk, mensen die jou al kennen hoef je niet het hele verhaal over je studie en over je hele afgelopen levensjaar te vertellen en u hebt aan uw kant weer wat meer dingen over de ander waar u naar kunt vragen. Een update krijgen is per slot van rekening leuker dan een heel verhaal opnieuw te moeten vertellen.

In de auto hadden we ( mijn broer+aanhang, moeder en vader) het er al even over. Jaarlijkse familiedagen, waar je dan die standaart vragen, die saaie antwoorden, en awkward gesprekken hebt zonder dat je het nu ook echt heel leuk vind, maar omdat je elkaar nooit vaker ziet kan je nooit echt verder met elkaar leren kennen, want dan is het al weer zo lang geleden. Daarom bedachten we allemaal hele rare, genante vragen die we dan aan mensen konden stellen zodat wij tenminste niet saaie verhalen hoeven te houden die we zelf al zo vaak verteld hadden. Vragen als : Hoe zit dat nou, met de overgang? Of, wie van uw broers heeft U het meest lief? Maar ook kwam ik op vragen als : Wat is er het moeilijkst aan uw huwelijk? Of, Wat betekend de Heilige Geest voor u? Of: Wat denkt U over de toekomst? Ik heb ze niet allemaal gesteld, het voelt ook wel heel raar om zomaar dit soort vragen te stellen.

Toch, het was een heel andere dag geweest als ik het wel gedaan had, dat kan ik je zo ook vertellen.

You got the music.. Right?

2011-06-09T07:48:00.000-07:00

Oke Fred, je hebt nu wel lang genoeg boven aan gestaan.

Af en toe vragen mensen mij : enne, schrijf je nog liedjes? Doe je nog wat met je muziek? Ik geef dan een antwoord als.. eeehm.. ja, nou.. ik heb wel wat liggen, maar... Altijd die grote maar. Ik heb het druk en voor muziek schrijven heb ik tijd en rust en ruimte nodig.
Ik heb wel een lied, waar ik alleen de tekst nog maar van heb, en een beetje een idee hoe het moet klinken. Maar om het echt af te maken, daar heb ik tijd voor nodig.

Ik ga wat nieuws proberen. Wie wilt er een lied met mij maken? Ik heb een klein stukje tekst en een idee, en samen schrijven we een hele tekst en maken we een mooi/ leuk/ontroerend/grappig/stoer lied.

Ik geef je een opzet.
Tonight, I want to see the stars

Because they remind me of you.

Tonight, I want to feel the rain

touching my head, touching my skin, touching my soul.

I know your blessing comes every morning

like a wave of mercy and light.

It's like a butterfly, with all it's bright colours

it's like a dolphin in the big, blue sea

it's like a tree growing in the shadow of a mountain

its like a bird soaring through the sky.

Grace teachs us how to be free

freedom allows us to look at the sky and see

love is shown in every piece of nature

just open your eyes, breath in the air and live.

As you can see... het is nog steeds een zooitje ongeregeld.

Zie jij het lied in je? Hoor je de melodie? Kom dan een avond met mij muziek maken, en dan maken we er iets moois van!

Lyd

Fred

2011-05-31T06:49:00.000-07:00

Ik dacht dat ik na Florida wel enig idee had hoe je een beetje met dakloze, rare mensen kon praten, maar na vanmiddag snap ik er helemaal niets meer van.

Ik was in Utrecht en had alle tijd. Er komt een man op me af gelopen. Lang wit, warrig haar, zwart petje op, vermoeide blik in zijn ogen. "Ik denk dat ik bijna hyperventileer." zegt hij. Ik weet meteen niet meer wat ik moet zeggen. Gelukkig praat hij verder. "Meisje, ik heb de hele nacht gefeest en niet geslapen en ik ben zo moe dat ik bijna flauw val, wat moet ik doen?". Ehm, zeg ik. Misschien moet u even gaan zitten. Hij loopt al weer verder en praat verder. "meisje, ik moet kijken of ik nog geld heb voor eten, heeft u iets, ik moet eten." Ik heb een mars achtig iets en ik denk : chocola geeft energie, suiker, dat moet ie hebben, dus ik loop naar hem toe om het hem te geven. Bij de bankautomaat staat hij nu en zijn saldo zegt 0.06 euro. Ik bied hem de mars aan "nee, meisje, ik ben geen bedelaar, ik hoef je eten niet." Ik ben enigszins verbaasd,want als je bijna flauwvalt en je hebt geen geld, dan neem je toch alles wel aan? "nee, meisje, ik zeg je dus, ik woon in Utrecht oost, weet je waar dat is? En ik moet daar dus heen, maar ik val bijna om. en ik heb dus geen geld. MIjn vakantiegeld zouden ze vandaag storten, maar toch blijkbaar niet." Hij rateld nog wat door over weet ik veel wat ( hij herhaalt vooral heel veel) en zegt dan. "ik moet op krachten komen, bijsterken. Ik heb gewoon een broodje en melk nodig". Nou, zeg ik, dan gaan we naar de AH en koop ik wat eten voor je en dan moet je daarna maar rustig aan doen. Hij lacht , al zijn onderste tanden zijn weg en het ziet er echt heel smerig uit. Ik loop al naar de AH, maar dan zegt hij: "ik zou eigenlijk liever een broodje vis willen hebben en wat drinken, bij de Mac Donald, dat zou ik echt willen.". Dus wij naar de Mac Donalds, aan de overkant van de straat. Hij lacht naar me. "ik weet niet eens hoe je heet."Hij stelt zich voor als Fred en ik zeg dat ik Lydia heet. Hij vraagt waar ik vandaan kom. Ik bestel hem wat te eten en te drinken en hij gaat ergens zitten. Op dat moment heb ik een keus. Ik kan hem het eten geven en verder gaan met niets doen, of er gewoon bij gaan zitten. In Amerika heb ik geleerd dat daklozen ( hoewel Fred zich geen dakloze vond, was hij toch behoorlijk de weg kwijt) gewoon iemand nodig hebben om te praten), dus ik bleef. Naast Fred zit een omaatje met haar kleindochter. Ik ga tegenover Fred zitten. Hij blijft dingen herhalen. Ik vraag hem wat voor werk hij doet. Dat wilt hij niet zeggen. Hij vraagt aan mij wat ik doe, ik leg hem wat uit. het vrouwtje naast mij knipoogt af en toe naar me, met een bezorgdheid waar ik kriebelig van wordt. Fred blijft onnuttige dingen zeggen, ik probeer het gesprek enigsins te veranderen waardoor hij andere dingen gaat zeggen, maar dat doet hij niet. Hij eet van zijn brood en zegt : voor ditzelfde geld had ik ook gewoon naar de AH kunnen gaan en eten halen voor de week. ik lach. Dat klopt, maar u wilde graag dit, dus heb ik dat gedaan. "ja meisje, dat is waar, dit is ook veel verser.". De vrouw naast me maakt aanstalte weg te gaan. Fred vraagt mij : Ben je christen? ik zeg ja. Hij lacht. de vrouw naast me zegt: daarom heeft ze u ook te eten gegeven. Fred zegt: had dat meteen gezegd, dan hadden we ook kunnen bidden. Ik zeg, dat kunnen we nu ook nog doen hoor. De vrouw gaat nu echt weg en fluistert mij in mijn oor : je moet hem niets meer geven hoor. Fred zegt : ik hoor u wel hoor mevrouw. Ik ben iets trillerig, want ik weet dat Fred meer geld van me wilt, maar ik wil met hem praten, en de vrouw is nu weg, die mij even in de gaten hield. Fred zegt: Ik wil eigenlijk 5 euro van u, dan kan ik wat simpele dingen kopen. Ik heb weer een keus die ik moet maken. ALs ik nu ja zeg, rooft ie me leeg. Er flitsen woorden door mijn hoofd. "je geeft ze een vinger, ze nemen de hele hand" en "Hij heeft zn zaakjes niet op orde, ik ben niet degene die hem daar bij moet helpen"en "het ismaar 5 euro..". Maar ik kies voor het veilige, ik durf het niet. Ik zeg tegen Fred: "Fred, ik ga je geen geld geven".

ineens wordt hij boos! Hij schuift zijn burger weg, gaat recht op zitten, met zijn armen over elkaar. "Nou, dan hoef ik dit ook niet meer." Ik ben verbaasd, boos, bang en verdrietig tegelijk. "Wat krijgen we nou? Ik geef u te eten, u kon kiezen, u koos dit. en nu wilt u het niet meer eten omdat ik u niet NOG meer geef? Wat moet ik nog meer doen om iets goed te doen?"het was zo verwarrend, want 2 minuten geleden zij hij nog dat nog nooit iemand met hem naar de mac donalds was gegaan en dat hij mij zo dankbaar was en nu was hij zo boos op mij! ik kon wel janken, ik voelde me zo slecht! Hij werd bozer en begon te vloeken. Hij stond op, ik ook, hij keek boos en ik vond het eng. de mensen in de mac konden het zien. "Doe ik iets goeds, is het nog niet genoeg, nou bekijk het dan maar'" zeg ik tegen Fred en loop zo hard mogelijk de mac uit. Ik moet mezelf inhouden niet in huilen uit te barsten.
Ik had zo graag gewild dat Fred had kunnen genieten van zijn eten en van ons gesprek. Dat hij uitgerust zou zijn.. Nu voel ik me weer de boeman omdat ik hem niet alles gegeven heb wat hij vroeg. Wat dat de bedoeling? Ik was er voor hem, ik gaf hem tijd, maar hij gaf alleen maar om geld. Toch wel. Ik snap het niet. En ik geloof dat Fred mij ook niet helemaal snapte..

Ben benieuwd of ie nog thuis komt vandaag.

read it

2011-05-30T10:58:00.000-07:00

Voor school moet ik ook af en toe dingen doen. Ik heb het vak engels en dat slaat eigenlijk nergens op, maar toch krijg ik er punten voor, dus ja, dan moet je wat. Ik moet allerlei dingen inleveren en maken en doen enzo, en dit stuk hieronder is een voorbeeld. Het heeft me 20 minuutjes gekost, maar het resultaat is denk ik voor iedereen wel leuk om te lezen, want het geeft een goed beeld van wat ik nou eigenlijk doe en wil!

Enjoy.

More than just a four-year study. – Lydia de Leur

I can remember saying to myself I would never start studying, I have learned enough of the last 7 years of high school. Frankly, that did not really come true. Because here I am, almost done with my first year of a very special study, all the way in Almere. Not many people know about it, and even less really know what is means, or what to do with it. Curious? Read all about it

Studying applied Biologie is nothing like any other study. It is a combination of many different aspects , all supporting the subject biology, to make it into something more useful.

Just look at it, what is the point of knowing how a flower exactly grows, but not using that knowledge to change things in an ecosystem so that they can grow better? Applied biology is all about making combinations between knowledge and wisdom.

Before I started, I did not really know what it was all about. I had read the information about it and just the idea that nature and city can come together in one study made it so interesting for me. Because the study was all new, there were no examples of lessons, and they could not say what kind of things we would learn. So, the first day at school, I really found out what this study was for me. Now, almost a year ahead, I see this was just the right choice for me. I love to learn about plants, and you know why? Because when I learn something in the morning, I can go outside in the afternoon and see what I learned. I learn about what I see around me, and because of that, I see more and more things in nature that amazes me. And because of that, I want to learn more and more about it. It’s a circle that goes on and on and I’ll never stop learning.

Now, at this age, you have to start thinking about future. My school and study both encourages me to think about my future, and how they can impart with that. There are two different futures I think about. First of all, my own future. Who do I want to become, what do I want with my life? Second, is the future of this world and how I can be a part of that. I believe this world we live in today is slowly turning into one big mess. We spoil ourselves, taking the world for granted. It gives us everything we need, but people care about money more than they care about their own lives, or the ones of others. When I think about the second future, I hope me and my study can change a lot. I am not very optimistic when it comes to all these new technologies and improvements. I think my task is to make people see the problem. To make them see we are the problem of our own trouble. My study can provide a lot of knowledge about what is wrong with the world and how it effect all different kinds of ecosystems. I also think it helps me to gain a lot of wisdom when it comes to searching for solutions.

I hope this study will help me to find a good way to express my passion to others, and to let them see how important nature is, not only for me, but for all human kind.

D'r uit.

2011-05-24T00:56:00.000-07:00

Ik ben er echt even uit. Want het zit ook niet zo lekker meer. Mn vel. Ik ben niet uit mn vel gesprongen hoor, het was meer een soort glippen. Ik ben uit mn vel geglipt, een beetje onopgemerkt, ook voor mezelf. Maar nu zit ik in de les en heb ik geen idee waar mn gedachtes zijn en denk ik terug aan gister en hoe achtelijk chaotisch ik ben en hoe dat zo vervelend aan het worden is. Zo vervelend zelfs dat ik niet door heb dat ik ondertussen uit mijn velletje glip.

En nu weet ik even niet meer wat ik moet doen. Hoe en wat. Voor mezelf gaan zorgen? Geen tijd voor, denk ik. Gewoon doorbikkelen? Zou kunnen, als ik mezelf wil breken.

Mama zei vannochtend : "zorg maar dat je alles weer een beetje op een rijtje krijgt. "

Ja, dat wil ik ook wel, maar wat moet ik dan precies op een rijtje krijgen?

Je bent 19 en je wilt wat...

School en Creativiteit!

2011-05-10T14:33:00.001-07:00

Voor mijn presentatie DOnderdag

Get away

2011-05-08T11:02:00.000-07:00

Even 4 dagen relaxen in Rostrevor, Northern Ireland.

typ je stressweg-blog

2011-04-27T12:06:00.000-07:00

De sperzieboontjes smaakten goed. Ik had nog nooit sperziebonen bereid, maar ik dacht dat het net zo simpel moest zijn als broccoli: in een laagje water laten koken totdat het lekker is. Nou dat ging best hel goed. Samen met aardappelpuree-poeier ( dank de vrouw die dat uitgevonden heeft ( ik weet zeker dat een vrouw dat uitgevonden heeft, want die hebben namelijk niet de tijd en kracht om echt aardappels te lopen stampen met melk erbij en boter enzo)) en wat zout smaakte me het heel prima!

Maar toch he..

Ik raak elke keer zo in de stress, ik stress eigenlijk heel de tijd als ik na denk over dit alleen leven als student.. Ik vind het helemaal niet makkelijk, echt niet! Zo had ik vanmorgen helemaal geen eten meer in huis, alleen 1 bolletje, en 2 knackerdingen , die ik maar in mn tas stopte om als lunch op te eten. De melk ( al de drie pakken die in de koelkast stonden) waren minstens 3 dagen over datum, de uien en courgette lagen nu al zeker 2 weken te vergaan en de schimmel stond er al op. Ook op de kruigenkaas was een randje schimmel te vinden ( rood schimmel, zeer interessant, als ik de tijd had, was ik het uit gaan zoeken) en de kaas is zo goed als op. Ja, het klinkt echt vies he! Maar ik vind het niet persee heel vies, ik vind het vooral heel stom! Want als ik eten in huis heb gebruik ik het niet, en als ik het wil gebruiken is het niet meer te eten en heb ik mn geld weg gegooid dus, lekker stom!

Ik heb nu dus weer de hoogst nodige dingen gekocht: aardappelpuree, 2 ons groente ( niet meer, want dan leg ik het in mn koelkast en eet ik het dus niet meer op) 1 brood ( tegenwoordig doe ik dat in de vriezer en haal ik het er in de avond uit wat ik voor de volgende dag nodig heb) gerapste kaas ( altijd nodig!)en melk( en nu wil ik het op hebben VOORDAT het over datum is).

Hier moet ik toch even mee door komen.

Dan de rest van de stress. ( van je af schrijven helpt, dus daar komt ie)

Donderdagmiddag sleutel ophalen nieuwe huisje.

Vrijdag ochtend komt mijn huurder thuis, dan moet ik dus mn spullen ergens opgeslagen hebben, want ik ga pas zaterdagmiddag verhuizen.

Dan heb ik zondag en maandag om heel hard voor school te werken en dan ga ik Dinsdag naar Ierland voor 5 dagen.

Ja, hier is spontane stressvorming.

Nu ga ik mijn kamer opruimen, wat vast zooi inpakken, want ik geloof dat ik donderdagavond vette, ontspannen dingen ga doen!

fjieuww....

Walk with me

2011-04-20T07:47:00.000-07:00

Omdat ik nieuwe bergschoenen heb die ik moet inlopen voor aanstaand weekend heb ik vanmiddag een poosje met mezelf en mijn muziek gewandeld. + mn nieuwe bergschoenen dus, waar het allemaal om ging.

Ik ben langs de vecht gaan lopen, richting oud zuilen, dus niet richting het centrum. En WO! Ik was echt, ECHT verbaasd over de schoonheid! Ten eerste het water wat waanzinnig mooi was. Ten tweede de soorten huizen. Heel erg luxe, hippe, enorme, designers huizen met enorm vette tuinen en een stuk verder op de heel erg schattige, knullige, mooie, oude huisjes, dicht op elkaar gepropt met tuinen vol wilde bloemen en steigers met vet mooie boten!

De natuur is betoverend! Weiland met daarin paarden, schapen en groepen ganzen. Kronkelende wegjes langs de vecht, met oevers met mooie waterplanten en schattige brugjes er over heen. Mensen op de fiets, in de auto, of net zo gestoord als ik met bergschoenen, zonnebril, makkelijke kleren en een tasje met alleen de nodige dingen : geld, muziek en water.

Ik wil het IEDEREEN laten zien! 2 uur wandelen was het. Maar uitzicht voor 5, en relaxtheid ten top! Kom met me wandelen!

Sint!

2011-04-18T07:58:00.000-07:00

Als je wilt weten wat ik zaterdag gedaan heb:

kijk dan HIERO.

daaag!

Over het leven

2011-04-15T08:08:00.000-07:00

De kat van de buren staart me aan, tegenover de straat. De zon schijnt naar binnen en laat een mooie glans op mijn huid achter. Buiten spelen kinderen en voetballen wat jongens. Af en toe komt er een man met een hond voorbij lopen.
Ik ben nog iets rozig van de warmte van de zon die me gezelschap hield toen ik net aan het lezen was, buiten, gewoon naast de voordeur op de stoep. We hebben we een tuintje, maar die is de schaduw van het huis meestal. En op een dag als deze wil ik wel de zon hebben, dus dan maar zo! Het is heerlijk, en ik zucht diep. Ik denk, tussen de regels van mijn boek door, aan de afgelopen week en al die beslissingen die ik gemaakt heb en moet maken.

Mijn leven bestaat niet langer meer uit een aantal keuzes, er zijn er ZOVEEL bijgekomen! Veel verplichte dingen waar ik keuzes over moet maken. Even snel een zicht in mijn hoofd, voor de trouwe lezer!

- Ik moet in Mei uit mijn kamer ( SNIK!) maar ik heb nu een kamer gevonden, in onderhuur weliswaar, maar beter iets dan terug naar Ede ( zo slecht is het daar niet, maar ik ben gewoon nog lang niet klaar met Utrecht). Ik mag er tot Oktober in zitten, maar ja, dan moet ik meteen weer nadenken over de zomer. Ik wil namelijk een baantje in de zomer, maar als die in Ede is en ik moet heen en weer reizen en OV geld niet tussen 16 jul en 16 augustus, moet ik weer heel veel betalen en daar komt bij dat ik dan misschien in september ( waarschijnlijk) geen nieuwe kamer meer vind.. DUs ja,wat doe je dan? Want in Utrecht zijn is leuk, maar op dit moment is alles nog een beetje in Ede, dus dan ben ik alleen in Utrecht, of moet ik steeds betalen om naar Ede te komen...

- Ik wil meer dingen kopen. Ik heb dus meer geld nodig. Ik moet dus werken. Het is ook al een tijd geleden dat ik gewerkt heb, dus dat lijkt me ook wel wat. Ik hoorde viavia dat ze bij de AHXL in Overvecht altijd wel mensen nodig hebben, en ik heb altijd al gezegd dat ik kassiere een leuke titel lijkt. Maar ja, dat gaat me wel tijd kosten, en kan school dat wel hebben, en dan moet ik weer vrij vragen voor allerlei dingen en dan kan ik dat niet afzeggen voor een andere ( betere) zomerbaan, dus dan moet ik dat er tussen passen en misschien vind ik het toch niet zo leuk en dan ben ik dus altijd in Utrecht. Maar ja. Ik wil toch dingen.

Het is dus kiezen. Ga ik me meer en meer in Utrecht inmetselen, of blijf ik nog een beetje zweven tussen de twee net zolang totdat het echt niet meer gaat? Vandaag hoorde ik in de les dat het wetenschappelijk bewezen is dat vrouwen ( maar dag geld vast ook voor mannen, maar dit onderzoek was op vrouwen gericht) meer spijt hebben van dingen die ze NIET gedaan hebben dan van dingen die ze achteraf anders hadden gedaan. Misschien moet ik dan maar gewoon nu Utrecht gaan beminnen en er helemaal voor gaan. Het lijkt me superspannend en leuk. Maar waarom twijfel ik dan nog? Ik ben gewoon bang denk ik alleen te zijn, mn leventje in mn eentje moeten verbouwen om het zo maar te noemen. Het is niet makkelijk, keuzes maken terwijl je daar nog niet helemaal klaar voor bent.

Maar dingen van je af schrijven helpt.

Ik twijfel nu weer. zal ik gewoon een sollicitatieformulier invullen, of toch nog eerst even de reactie van mijn wijze ouders af wachten?

ach en wee

kommer en kwel.

Het komt goed, oke

Ik denk echt van wel.

Maar geef toe

dat is geen pies of keek

bij alles wat ik doe

evrie tjois i meek.

Lyd

Laat me.

2011-04-05T14:04:00.000-07:00

Dit overkomt me nou elke keer!
Ik had nog zo gezegd..
Misschien is dat de rede waarom ik er niet gewoon mijn rust voor kan nemen, waarom het altijd zo gehaast gaat.

I'm hooked. Als een zielig visje die toevallig aan het rondzwemmen was in zijn mooie, schone vijvertje waar een visser op de kant zat met een hengel met een haakje. Alsof ik dat visje ben die puur toevallig, als een ongeluk bijna aan die haak ben komen vast te zitten met mijn lip. Alsof ik dat visje ben die er niets aan kan doen, maar het wel probeert, maar ondertussen toch maar ondergaan moet wat er gebeurt. I am hooked. Als ik de vis ben, is het boek de haak.

Elke keer als ik met een halve zucht van 'Naja, als ik dan echt niets beters te doen heb, dan ga ik maar op zoek naar een boek wat er leuk uit ziet, misschien doe ik daar wel wat mee dan' een boek uit een willekeurige kast trek, snel de achterkant lees, de laatste bladzij snel doorscan en dan maar gewoon begin met lezen, gebeurt er iets waar ik nooit ook maar iets over te zeggen heb, niets tegen in te brengen heb.

Het boek grijpt me vast. Zuigt me naar binnen. Bind me aan elke zin. Verlengt elk woord tot in het binnenste van mijn hoofd en nestelt zich dan diep in mijn brein. Ik ben gevangen. Elke keer weer. Het boek wordt een deel van mijn denken, ik MOET en ZAL het elk moment lezen WAAR en WANNEER ik maar kan, want als ik dat niet doe, wordt ik soort van gek. Ik kan niet mijn boek even aan de kant leggen, ik zal lezen. ik MOET lezen. Er is geen weg terug.

Ik lees de trilogie van Ted Dekker, Zwart, Rood en Wit. Ik had er het een en ander over gehoord, de achterkant klonk niet zo geweldig, maar toch heb ik het maar gedaan, meer omdat ik zoveel over had gehoord dan dat ik er ook echt geïnteresseerd in was.
Maar na heel snel al kon ik het boek niet meer loslaten. Het verhaal is zo krankzinnig, maar zo reeel. De zinnen zijn zo vlot leesbaar, maar ook zo diepgaand tegelijkertijd. De karakters zijn zo echt dat ik zweer dat het mensen zijn die ik echt ken. Ik heb het eerste boek nu uit, in 2 dagen. Het tweede deel SMACHT om aandacht.

Ik vraag me serieus af of mensen het vervelend vinden als ik op school tegen ze aan begin te praten over een boek waar ik helemaal in zit, waar ik alsmaar over denk, en waar ik echt in het verhaal zit dat zij niet kennen. Ik vraag het me af of het asosciaal is om in de pauze in een hoekje gefixeerd te zijn op een boek met rijen letters in plaats van klasgenoten met hun praatjes. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, maar ik wil het liever niet weten.

Ik wil gewoon lezen. En niet meer stoppen. En er daarna over praten. Met mensen die me snappen. Met mensen die ook in die wereld van dat boek terecht zijn gekomen en zichzelf er een beschouwend plekje in hebben gegeven.

Laat me lezen. En dromen.

muziek, fijn!

2011-03-29T03:51:00.000-07:00

Vorige week dinsdag speelde ik in de Sub in Ede 2 liedjes op een Singer-Songwriteravond van NSE. Ik had gekozen mijn eigen liedjes te spelen, ondanks dat ik het best eng vond, want als ze een cover niet zo mooi vinden is dat niet zo erg, maar als je eigen liedjes niet in de smaak vallen, dan is het toch wel jammer!

Het was een hele leuke avond en ik merkte hoe leuk ik het vind om in de lichten te staan en te zingen voor een microfoon! Ik heb dus ook maar besloten iets meer zelf-PR te doen, in de hoop dat er ooit is iemand aanklopt die zegt : he jij, ik wil met jou muziek maken want onze stijlen matchen precies en ik ken nog wel wat maten die het ook allemaal leuk vinden en zullen we dan een band vormen en dan noemen we onszelf SUNDAY en maken hele lieve, mooie, stoere liedjes en dan maken we een cdtje en spelen op kleine festivals in nederland of gewoon random op straat., en dan zeg ik ja en dan loop ik rond in jurken en maken we tshirts en schrijven we mooie liedjes die over liefde en leed gaan.

Bekijk de video

Leur maakt ook wat

2011-03-27T09:37:00.000-07:00

Ik weet heel goed hoe het moet, technisch gezien. Maar het in de praktijk uitvoeren was altijd een probleem. Tot gister.
Toen heb ik namelijk vuur gemaakt.

Dat zoiets kleins kan uitgroeien tot zoiets groots en warms en moois.

DAAAAAAAAR IS IE DAN

2011-03-21T12:39:00.000-07:00

Wat voor betere dag is er om de zon zo hard te zien schijnen als een dag als deze? De lente is begonnen, en met vele zonnestralen, verse bloempjes en zelfs al wat bloesem werd dit heerlijke seizoen binnengehaalt en verwelkomt.
Ook ik heb de lente verwelkomt, met een glimlach en een diepe zucht uit tevredenheid. Ik heb er naar uit gekeken, want de lente betekend een nieuwe kans om buiten te zijn en te zien. En nu mijn studie me zoveel leert over de natuur, is dat nog zoveel meer interessant.

Thuis in Utrecht doen we ( anna en ik) er ook alles aan om de lente op haar gemak te laten voelen, en we gebruiken de lente als excuus voor leuke dingen ( ik wel in ieder geval). Er groeien hyacinten, er staan tulpen in de vaas, we bakken een appeltaart met custard en we spelen en spelletje terwijl de paarse kaarsjes branden. ( ik had eerst mooie kaarsen geschreven, maar toen zei anna: neee, mooie kaarsen, dat klinkt als kerst, je moet zeggen, paarse kaarsen, paars van het lijden, dan kan je meteen een mooie link leggen tussen pasen en lente)

Lente, WELKOM

Name it

2011-03-17T03:55:00.000-07:00

typte perongeluk mijn naam in op Google.

Bovenste link:

Lydia- vrouw uit de bijbel.

Altijd goed te onthouden waar je naam vandaan komt.

Realiseer me ineens hoe blij ik met mn naam ben, en ook de rede er achter.

Ben jij blij met je naam?

Inbreuk

2011-03-15T13:09:00.001-07:00

Ze hebben een baksteen naar binnen gegooid door het keukenraampje. Het bierkrat buiten hebben ze op de kant gezet en zo is er eentje naar binnen gekropen. De tandpasta die op het randje stond is gevallen, maar het bekertje waar de tandenborstels in staan is nog heel. Ze hebben elk laatje opengetrokken in de woonkamer. Er lag een spoor van sap door de kamer, de koelkast had open gestaan. In de hal lag een bende aan kleine dingetjes, pennen, prullaria, doosjes.

Anna kon de deur niet in, hij zat op de knip. Ze zag de bende, ze vond het veel te raar.

Toen ik eenmaal thuis was, was de politie al weer weg. Boven lagen mijn brieven verspreid op mijn bed, mijn doos met knutseldingetjes lag op de overloop. Anna haar kamer lag helemaal vol met alles wat er in de doosjes en laatjes en bakjes lag.

Ze hebben Peer meegenomen. Mijn laptop is gekidnapt en ik denk niet dat ik hem nog terug krijg. De gitaar is weg en de printers.

Het is zo raar te bedenken dat er mensen in je huis zijn geweest die je niet kent, terwijl je er niet bent, terwijl het niet wilt. Ze hebben de tijd genomen, neem dat maar van mij aan. Er was een feestje op het pleintje, niemand heeft ze gehoord, ze hadden de lamp aangezet, ze hadden alle tijd. Ik word een beetje boos en verdrietig tegelijk toen ik mijn brieven zag liggen. Iemand heeft daar aan gezeten! Wat een schoften! Ik was zo blij dat daar niets aan kapot was. Dat het niet zulke hufters waren dat ze ook voor de lol gewoon dingen kapot gemaakt hebben.

Ik ben verzekerd via de studentenhuisvesting, gelukkig. Peer was nog veel geld waard, het komt vast wel goed. Ik kan er nu toch niets meer aan doen.

Maar het blijft naar, dat er ingebroken is in je huis en dat ze je laptop hebben meegenomen en dat het een zooi was.

Dapper

2011-03-09T14:28:00.001-08:00

Woensdag 9 maart. 23.28. Dag 1.

Dag 1 is zo goed als overleefd. Dag 1 van de 40 dagen die ik zonder facebook ga leven. Waarom? 40? Waarom nu?

40 dagen voordat Jezus opstond uit zijn graf begon voor hem de lijdenstijd. Hij zwierf voor 40 dagen rond in de woestijn. Hij wist wat er zou gebeuren. Hij wist waar hij doorheen moest. Moet je je voorstellen hoe Hij zich gevoeld zal hebben, op de eerste dag, vooruitkijkend naar wat er komen gaat. Hij moet de pijn al gevoeld hebben van de spijkers in zijn handen, de telleurstelling gevoeld hebben van Zijn vrienden, Zijn dicipelen die hem stuk voor stuk verlaten en achter laten, de strijd in hemzelf van het niet willen maar wel doen...
Hij deed dat alles voor jou, voor mij, voor een ieder. Hoe kan ik hem daar ooit de dank voor geven die Hij verdient? Hoe kan ik ooit begrijpen wat het is om je leven te geven voor degene waar je van houdt, hoe kan ik ooit die liefde voelen? Hoe kan ik weten hoe het is om het zo verschrikkelijk moeilijk te hebben terwijl je dat doet uit liefde, uit pure, zoete, harde liefde.

dat kan ik niet. dat kan geen mens. Ik kan maar een heel, heel, miniscuul beetje van Zijn lijden begrijpen, laat staan zelf meemaken. Maar toch ga ik vasten. Ik vast op de 40 dagen voor pasen, om een heel, heel klein minuscuul beetje de moeite te ervaren die Jezus voor ons doorstond. Om de tijd die ik niet met facebook bezig ben aan Hem te geven, me dichter naar Hem toe te laten buigen door iets op te geven wat me dichter naar de wereld trekt. Om mijn hoofd meer te laten voelen van Jezus zijn Liefde in zijn Lijden voor mij, nu mijn hoofd niet langer meer gevuld is met Facebook.

Deze dag ben ik me bewust van hoe dapper Jezus was. Wat een verschrikkelijk dappere man was Jezus. Er was een moment dat hij de woestijn in liep en nog even achterom keek en zich besefde dat de moeilijkste tijd van zijn leven zojuist aangebroken was. En dat was zijn keuze. wat dapper, wat sterk. Dag 1, het lijkt een makkie, wie wil er op dag 1 al opgeven. Ik zie het zo: dat dag 1 aanbreekt. Dat je daarvoor de stap durft te zetten, dat je dat doet, dat is dapper. Dan is dag 1 jusit heel moeilijk, want je beseft je ineens hoe het zit.

En in alle eerlijkheid, zo erg is Facebook opgeven niet, dat weet iedereen. Ik heb het in het stukje hierboven over Jezus, en zijn vasten en lijden. maar op dag 1 alleen al besef ik iets heel nieuws.

Jezus was verschrikkelijk dapper op dag 1.

1 maand

2011-03-02T10:54:00.000-08:00

Het eerste wat ik doe als ik thuis kom is lekker de kachel omhoog doen, het water opzetten voor thee, wat lichtjes aan en altijd wel een kaarsje. Dan leg ik mijn schoenen waar ze horen, gooi mn tas ergens in het midden van de kamer en kijk dan tevreden om me heen. Dit is mijn huisje. Voor een maand nu al. Wat gaat dat wennen eigenlijk snel en langzaam tegelijk. Snel omdat ik de weg nu weet naar mijn huis en de volgorde van de winkeltjes al een beetje uit mijn hoofd weet. Snel omdat ik eigen maniertjes heb gekregen, zoals deze boven beschreven, en een chille manier om snel eten te hebben. Het gaat ook langzaam, want ik vind het nog lastig hoe dat nou zit met geld, en de dingen die Anna en ik delen en hoe dat zit en ik moet constant nadenken van, hoe ga ik dit doen, wanneer kan ik dat doen, als ik nu eerst daarlangs ga, ik heb dat nog nodig. Het gaat langzaam, want boodschappen doen is nog steeds ongelofelijk leuk, zelfs op een avond als deze waar ik pas om 7 uur thuis was en nu net 10 minuten terug ben van boodschappen doen. Het voelt zo goed om mijn Ah-bonuskaart langs de blieper te horen en mijn Lidl-tas vol te stouwen met eten waar ik van genieten ga. Vervolgens zet ik dat allemaal in een Excel bestand, voor zover ik het niet vergeet. Het is allemaal nog zo leuk. Dat kan vast niet voor lang blijven, eht gaat vast snel vervelen.

Al een maand op kamers en al 6 maanden aan het studeren. Dan denk ik maar aan 1 ding:

Leven.

en dingen groeien.

2011-02-27T04:11:00.000-08:00

Vakantie dag (verassing)3

2011-02-23T14:44:00.000-08:00

En weer een dag van door je wekker heen slapen gewoon omdat het kan en in bussen zitten en op fietsen fietsen en met mensen lopen en eten en lachen.

Deze dag begon heel vroeg, toen ik om kwart voor 1 nog niet in slaap kon komen. Ik heb gedaan wat ik kon, gewoon omdat het kan. Ik heb een pizza in de magnetron gestopt ( bah, dat was niet zo lekker) en een best rare film gekeken ( my sassy girl) tot drie uur in de nacht. Gelukkig viel ik daarna wel snel in slaap.

Misschien ook door dit bovengenoemde spectacel dat ik besloot toch maar niet om 8.45 mn bed uit te komen om lekker ontbijt te kopen en andere burgelijke huishouddingen te doen. Ik bleef liggen,heb me gedouched, at cereals, zong lady Gaga, en ging op mn dooie gemakkie naar t station om daar M. op te halen. We hebben samen door de stad gelopen, heerlijk. Jurk gekocht, filtstiften gekocht, punaises ook. Toen kwam M en gingen we eten. ik M en M. Lekker was dat. M ging naar huis en ik bleef over met M. Wij hebben toen gelopen en gepraat en gelachen en naar de Domkerk geweest en er in en over kerkdingen gepraat en geloven en dingen en meer. Dat was leuk. Thuis heb ik met punaises de doeken weer aan het plafond genageld die er na 1 nacht alweer afgevallen waren en nu blijven ze goed hangen. ( thanks to A, goed idee).

Vanavond was ik bij veel mensen die ik lange tijd niet gezien had, of heel lange tijd niet gezien had. Het was leuk en goed en nieuw en ik moet er nog langer over na denken voordat ik nog meer er over kan schrijven.

Morgen weer een dag. dan ga ik echt mn lijstje afwerken. Koelkast schoonmaken, ontbijtje kopen, en eten kopen en koken voor D. en M. die komen eten.

Vakantie dag 2

2011-02-22T12:05:00.000-08:00

Alweer een dag vakantie. Het voelt toch niet zo .. geweldig ofzo. Ik begin er gewend aan te raken. Afgelopen week had ik ook maar 3 dagen school en daarvoor had ik ook al 2 weken vrij. Laat mij mn hersenen maar gebruiken, daar hebben ze nu wel weer zin in!

Hoe het komt dat ik weet dat ik niet echt in een vakantie state of mind ben, is door het feit dat ik om half 10 de wekker zet, dan om 11 uur mijn bed uit kom en daar niet echt blij van word en dan tot half 3 niets doe en dan naar Jeltsje ga om haar te helpen verhuizen. Dat vond ik heel leuk, want ik deed wat, ontmoette nieuwe mensen, praatte, zag Amstelveen/Amsterdam vanuit de metro ( of was het de tram?) en eet Wok sinds jaren. Dat zijn leuke dingen om te doen. Thuis zitten vond ik niet zo leuk. Laat mij maar dingen doen. Laat mij maar druk zijn, t liefst een beetje chaotisch, dan voelt mn dag veel .. nuttiger en zinvoller.

Ik kan natuurlijk enorme chaos in mijn hoofd creëren zonder reden, maar dat is niet hetzelfde. Dat is zelfs een beetje raar en overbodig.

Nu ga ik Marocco thee drinken en Eckhardt luisteren en Spelletjes op internet spelen en wat eetbaars in dit huis zoeken want ik heb geen boodschappen gedaan.

Vakantie dag 1

2011-02-21T06:00:00.000-08:00

Ik doe ook wel is wat zinnigs hoor, maar daar typ ik gewoon niet zo graag over.
Vandaag heb ik alweer ( ja, echt Alweeer) vakantie en dus besloot ik maar dingen te doen.
1 skaten. verassend vermoeiend, ik heb geen conditie meer. MIjn roze, groene, orajne, paarse, felgekleurde trui hield me gelukkig wel warm
2. schilderen. Ik vertelde Martijn dat ik ging schilderen, zegt ie : moet je fotos van maken en op je blog zetten. de klant is koning, dus here they come. t is misschien niet wat je verwacht, maar ik vind dit gewoon simpelweg heerlijk therapeutisch verantwoord en ik hoef gelukkig niet na te denken WAT ik ga schilderen, alleen maar of ik binnen de lijntjes blijf en welke kleur het krijgt doet er toe.

deze hieronder heb ik al eerder is gemaakt, met filtstift. ook heel leuk.

En zo simpel is het leven dus.

Lydia

good words to fall asleep with

2011-02-20T15:03:00.000-08:00

true religion will not let us fall asleep in the comfort of our freedom.

love our neighbor is not a piece of advise, it is a command.

Bono, U2.

je stelt me de leur

2011-02-17T08:46:00.000-08:00

Weet je wat de grootste teleurstelling is van teleurgesteld worden? Dat je er helemaal niets aan kan doen en dat er niets is wat die teleurstelling minder maakt. De teleurstelling wordt groter als er iets was om naar uit te kijken. Ik zal het je uitleggen hoe ik hier ineens achter gekomen ben.

Jan Mulder, wie kent hem niet. Hij zou spreken bij een bijeenkomst van Student en Talent, over sociale media ofzo. Jan Mulder, die ene van de ING reclame! Vet! Daar ga ik heen. In een enorme zaal. Eerst was er een inleidend praatje, en toen de woorden kwamen : Dan wil ik nu graag Jan Mulder op het podium uitnodigen ging ik recht op zitten! Een heel uur luisteren naar Jan Mulder, met zijn brompotten stem en zijn warrige haar. Hoe lang zal hij zijn, zal hij over voetbal praten, enorm leuke grappen maken? ik had er zin in. Hij stond op.

Wat heeft hij weinig haar! Wat is ie dik!

maar. oo. wacht even. nee. dit is . hu?

" Ik ben Jan Mulder". er ging een geroezemoes door de zaal. " jaa. jullie hadden natuurlijk de echte jan mulder verwacht, maar ik ben ook jan mulder hoor. alleen niet die jullie verwachtte' .

ik kon even niet nadenken. Bestaan er uberhaubt nog meer Jan Mulders? ( heb even op facebook gekeken, meer dan 50 Jan mulders). waarom hebben ze niet verteld dat het niet DE Jan Mulder is? je kan begrijpen dat ik de eerste 5 minuten van de andere Jan Mulder niet gehoord heb, maar alleen verward om me heen keek. " is dit een grap? laat nu de ECHTE jan Mulder nu maar komen". Hij kwam niet, jan mulder praatte door. Hij was natuurlijk ook een Echte Jan mulder, maar dat hielp niet. ik vond het niet leuk meer. ik dacht aan andere dingen. aan de teleurstelling en hoe groter die wordt wanneer de teleurstelling onverwacht komt.

Vanuit de Trein. Je hoeft het niet te lezen

2011-02-11T09:04:00.000-08:00

Wie ben je?

Dat zijn drie woorden die zoveel meer zeggen dan andere zinnen van drie woorden, zoals Wil je eten? Of, Ben je moe? Of, ga je mee? Die vragen kan je beantwoorden met 1/3 van de zin zelf, met ja of met nee of met misschien. Maar wie ben je? Daar kan je niets mee, daar heb je veel meer woorden voor nodig. Je kan zeggen : ik ben mezelf, maar dat is niet echt een antwoord op de vraag ,want ik ben mezelf, dat weet toch iedereen? Hoe kan je nou iemand anders zijn dan jezelf? Je kan je voordoen als iemand volstrekt anders, maar dan ben je diegene nog niet. Wie ben je? Dat is niet dezelfde vraag als: wie doe je. Of, wat doe je, of wat probeer je te zijn, of wie ben je niet? Wie ben je? Kan je die vraag überhaupt over jezelf beantwoorden? Volgens mij vertellen andere mensen het meest over jezelf. Volgens mij kan je jezelf als totaal anders iemand zien dan dat anderen jou zien.

Wie ben ik?

Kijk, hier hebben we veel meer aan. Als ik aan een willekeurig persoon vraag : wie ben ik? Zullen ze over het algemeen veel raarder opkijken dan als je ze vraagt : wie ben jij? Maar is het niet belangrijker te weten wat het antwoord is op de vraag wie ben ik dan op de vraag wie ben jij? Of vind je dat een egoïstische gedachtegang? Je moet vooral weten wie iemand anders is. Je moet eerst weten wie je zelf bent. Maar waarom? Als je niet weet wie je zelf bent, wat heeft het dan voor zin te weten wie iemand anders is? Wat heb je daar dan aan? Ik wil je best vertellen wie ik ben, maar dan moet jij ook weten wie jij bent. Of, in ieder geval moet je een idee hebben wat van jou jezelf is en wat van jou wel van jou is maar niet bij je hoort.

Waar hoor je bij?

Ik ben een meeloper. Iedereen is een meeloper. Ik doe er niet moeilijk over. Ik probeer niet zo hard mogelijk te bewijzen dat ik geen meeloper wil zijn.

Ik voel me aangevallen. Ik heb zo’n hekel aan mensen. Mensen in het algemeen. Er zijn uitzonderingen, maar die moet je wel vinden. Mensen in de trein, die doen het meest pijn. Ze praten met elkaar en hebben de grootste lol maar begrijpen niet dat iedereen mee luistert en dat zij die vragen wie ben jij , wie ben ik, waar hoor je bij heel anders intrepeteren. Het doet pijn, ik weet dat het niet persoonlijk is, maar het doet wel pijn. Voor die oudere mensen die meeluisteren en zich afvragen wat er met de jeugd is gebeurd. Ik schaam me. Voor dat meisje. Zo moeten meisjes niet zijn. Niet zo luid. Niet zo grof. Niet zo, alsof ze zich wilt bewijzen.
sorry wereld. Sorry.

volgende periode

2011-02-08T03:06:00.001-08:00

Het vorige semester heb ik afgesloten met 23 studiepunten, waar ik toch behoorlijk blij mee ben. Het was een tijd vol stress en werken en ergeren, maar nu begint er weer een nieuwe periode en kan ik weer vol aan de bak. Afgelopen week vrij gehad, en ook deze week zeer beperkt school.
Dit nieuwe semester heeft alles te maken met grond en bodemanalyse. We duiken dus meer in de scheikunde en aardrijkskunde en daar heb ik best veel zin in! Er staan weer veel praktische lessen op het programma en ook excursies.
Zondag ben ik met Liedeke naar de Hei gegaan om grondmonsters te nemen, wat moest van school, want dat gaan we onderzoeken. De Hei is een super mooi stukje grond, en daarom zijn we daar helemaal heen gefietst (en het waaide ECHT wel hard)! Als echte bioloog in opleiding en geneeskundige-hopelijk-in-de-toekomst gingen we aan de slag.

er moesten 40 gaten in de grond gemaakt worden en dan de mooie grond eruit halen om die in een emmer te stoppen. dit was voor het gemende monster. 40 gaten is best veel. bij 12 vond ik het wel genoeg, de grond wordt toch niet gemengder dan dat ie al was.

ik was vet trots om het ongestoorde monster ( die je moest vangen door hem soort van uit te graven en met water bij elkaar te houden) zo goed in het potje te hebben.

vliegeren op die winderige zondag was natuurlijk superleuk!

Gister ook nog op excursie geweest, harstikke interessant, de grond bij kampen is ZO kleiig, dat het gewoon.. klei is! die je koopt! waar je potten mee maakt. zo uit de grond, zo kleiig. vet interessant. ook nog bij koetjes geweest, heel lief.

Ben benieuwd wat er nog meer gaat gebeuren dit semester.

Goede dingen dag

2011-02-03T13:44:00.001-08:00

Wat ga ik van mijn ochtenden genieten in dit huis. Het is muisstil, alleen de gaskachel hoor ik zijn werk (goed) doen. Ik zet een bak koffie en pak mijn boek erbij wat ik hier gevonden heb. Het was van de buitenkant roze en het begon als een vreselijk cliche verhaal, maar nu ik op bladzijde 80 ben kan ik niet meer ophouden met lezen. Heerlijk alleen drink ik koffie en lees ik uit mijn boek. Ik heb goede plannen voor vandaag.

Om 12 uur stap ik op mijn fiets met mooie hangslot om met mijn tas met brieven, een portomonnee, een opschrijfboekje en nog wat zooi naar het gemeentehuis te gaan om me in te schrijven. Dit moest ik doen, want zo behoud je je stufie. Prima. Ik fiets over de Amsterdamsestraatweg en ik ben werkelijke verbaasd! Ik fiets met een brede grijns als een toerist alles in mij op te nemen, elke naam van iedere winkel zeg ik zachtjes op en knik ik bedenkelijk om het op te slaan in mijn hoofd. Wat een geweldige straat! Zoveel mensen en winkeltjes en kleuren en verschillende letters en culturen. Het voelt helemaal niet stom om zo verbaasd en enthousiast te zijn over een straat in Utrecht, ik was zelfs even trots. Dit is mijn Utrecht. Dit wordt Mijn stad. Mijn weg vervolgde zich langs grote rotondes en kruisingen waar ik nu al handig langs de auto's manoeuvreer om maar niet voor het rode stoplicht te hoeven wachten. Ik fietste voorbij het station. Ineens kwamen er overal oude gebouwen in mijn gezichtsveld, en er was een kanaal met een strook groen en ik zag mensen naar elkaar lachen en honden achter elkaar aan rennen. Weer die grijns. Hier wil ik een keer wandelen. Weer mooie gebouwen. Ik wil meer ontdekken, wat heeft Utrecht al die tijd voor me achter gehouden? Als ik niet vastberaden was geweest boodschappen te doen en brieven te schrijven had ik mezelf wel willen laten verdwalen in de kleine straatjes om zo al het moois te bewonderen. Maar dat kon niet. Ik ging naar de AH.

Thuis aangekomen deed ik alles netjes in de koelkast, zette mn schoentjes waar ze hoorde. Heerlijk.

De middag heb ik doorgebracht met mailen, internetten, brieven schrijven, zingen, mijmeren, denken, dromen en vooral rust en stilte. Wat een genot.

Anna vond mijn eten lekker. Ik had maar wat gedaan eigenlijk in de hoop dat het enigszins ergens naar zou smaken, maar ik geef toe dat het lekker was. Ik had maar iets te veel macaroni. Note to self : volgende keer minder water in de pan. Ook waren er veel groente over . Note to self : 1 paprika is genoeg, een halve prei en 1 courgette en 1 uit.

De avond zouden we gaan zwemmen, maar het was zo ver fietsen en dat was lastig.

We kunnen ook wat creatiefs doen, opperde Anna. JA! daar was ik voor te porren. Ik had namelijk deze ochtend een briljant idee voor mijn kamer gekregen. Het plafond van mijn kamer bestaat uit een aantal vierkanten, soort van tegels maar dan aan het plafond. Ik dacht, wat nu als ik random wat van die tegels schilder. Of er stof op plak zei Anna. Zij had nog veel stof over. In een mum van tijd was mijn kamer een enorme bende aan verf, stof, dubbelzijdig tape, koekjes, spijkers en heel veel gezelligheid. Inmiddels hangen er ongeveer 7 kleine kunstwerkjes aan mijn plafond. Ook heb ik de spiegel al opgehangen, het schilderij van Jessica en het kruisje wat ik van moeders gekregen had toen ik " officieel" uit huis ging. Het is mooi. Wat ik nu nog wil, in mooie, sierlijke, donkerbruine letters, is het woord ' BELOVED' op mijn muur, boven mijn bed. En ik wil een plant. Voor in mijn studeer kamertje. Een plantenbakje, met een lief motiefje.

Mijn bed was scheef, maar nu heb ik het weer recht gezet, met wat overige stukken laminaat. Hopelijk helpt het.

Morgen ga ik weer naar huis,. huis huis. papa-mamahuis. Ede.

Big

2011-02-01T14:20:00.000-08:00

I'm a big, big Girl in a big, big world.
Dat was de zin van het eerste singeltje wat ik kocht ( wat mama en ik hoorde toen we samen frietjes aten in een snackbar)

23.22. 1 Februari 2011.

Daar zit ik dan aan de eettafel van mijn eerste echt gedeelde huiskamer terwijl Mindy Smith met haar gitaartje wat wegzingt vanuit de speakers van Peer. Naast me liggen twee sleutelbossen. Ik heb net de huissleutel die ik zal gebruiken van de grote bos gehaald en aan mijn fietssleutelbos gedaan, want met twee sleutelbossen om gaan, dat gaat me toch nooit lukken.

Ik fietste met B9329 ( mijn fiets) door de straten, die nu nog onbekend zijn. Mijn loodzware tas ploft op de grond van de gang. Ik adem in. Ik heb het gered. Dat ging makkelijk. Wat nu? Eerst maar mijn bed opmaken.

O, er is geen deken. Naaja, dan maar de slaapzak die ik meegenomen had. Geen kussens? Ik vind er wel wat op. Kleertjes in de kast, jurkjes aan de hangertjes. Schilderijtje aan de muur, kruisje aan een haakje, dagboek op mijn nachtkastje, boeken in de kast, cdspeler op het bureau.

Kopje thee, krantje erbij, wat chocolade, slofjes aan, Peer die muziek maakt.

Dit wordt wel wat.

Anna thuis, gezellig! Eten maken, kaarsjes aan, kletsen, lachen, Wallander aan, kopje thee, monchoutaart, spanning met Peer, kletsen en leren kennen.

Nog even op Peer. Hoe laat moet ik morgen ook al weer weg? gelukkig had mama me Mister Crumble meegegeven, kan ik morgen eten.

Zal mijn kamer al iets warm zijn, ik heb het minikacheltje een half uur geleden aangezet, ik heb 3 dekens.

IK hoop dat ik morgen de weg naar het station nog weet. Ach, hoe moeilijk kan het zijn?

Alles tegelijk

2011-01-30T16:09:00.000-08:00

Ik ga morgen op kamers. Naja, soort van dan ,want ik ga eigenlijk alleen mn spullen pakken en die daar neerzetten en dat dinsdag de sleutel halen,.. Maar het voelt in ieder geval wel alsof ik morgen al op kamers ga.

Ik ga morgen mijn spullen inpakken in mijn kamer.

Ik zag er zo naar uit afgelopen weken, maar nu het ineens zo dichtbij is, vind ik het toch wel.. dichtbij.

Ik ben me bewust dat morgen en overmorgen de dagen zijn dat mijn leven voorgoed zal veranderen. Niet meer Lydia in Ede, veilig bij papie en mamie, maar Lydia in Utrecht ( nog wel veilig bij haar grote nicht) die in eens overal zelf keuzes over mag maken ( YES, maar ook eng) en overal zelf verantwoordelijk voor is ( YES maar ook moeilijk) en zelf dingen moet doen ( YES, maar ook vervelend.

Ik zie het zo: ik kan vanaf deze week gewoon

1. Regels voor mezelf bepalen waar ik misschien wel mijn hele leven aan vast houdt.

2. Tradities beginnen die mij misschien wel altijd bij blijven.

3. Nieuwe talenten kan ontdekken ( koken, opruimen, huisvrouw zijn)

4. Heel veel dingen zelf beslissen ( hoe laat ga ik slapen, ga ik vandaag naar school?, zal ik daar heen gaan? dit is al mijn 3e stroopwafel, zal ik die laatste dan ook maar op maken?)

5. Principes kan vormen ( geen vlees doordeweeks, biologisch eten, geen gaskachel maar gewoon dikke truien, meteen afwassen nadat ik gegeten heb, elke donderdag zwemmen)

Best veel dingen dus waar ik over na moet denken ( nee, WIL denken) en best heel veel dingen die nu invloed hebben op wie ik later ben! WAAAAH. dat is best eng. Natuurlijk is elke dag er eentje die je vormt tot wie je later bent, maar die 5 dingen die ik heb opgenoemd zijn best 5 grote dingen en dat allemaal in 1 dag. Poeh. Ik hoop dat ik dat aankan.

En anders kom ik lekker uithuilen.

In Ede.

vroeger droomde ik..

2011-01-18T12:06:00.000-08:00

Vaak droomde ik van groene velden vol met zonnebloemen en paardenbloemen en madeliefjes en van wolken in de vorm van schaapjes en bomen met takken die niet leken op te houden en appels eraan die van het paradijs afkomstig zouden kunnen zijn. Ik droomde vroeger vaak dat ik daar rondliep als een meisje met lange blonde vlechten en een lange witte jurk aan waar de wind mee speelde terwijl ik door het lange gras rende en mijn vingers langs de bloemen begeleide om de stelen niet te knakken. Dan rende ik naar de enorme boom met appels die van het paradijs afkomstig zouden kunnen zijn en naar die ene dikke tak waar een schommel aan hing. Ik ging naar voren en achter en mijn jurk deed mee en mijn tanden weerkaatste het licht van de zon en in die hele droom was er niets, maar dan ook niets wat verkeerd of lelijk of eng was.

Ik forceerde deze droom elke keer als er wel een enge, lelijke, verkeerde droom was. Als ik droomde dat ik achterna werd gezeten door een grote, enge, lelijke gorilla wilde ik wat anders dromen. Eerst droomde ik dat ik ging winkelen, maar elke keer zag ik die gorilla weer. In de etalage, in het pashokje, op straat. Misschien kon en andere droom er voor zorgen dat ik niet meer aan de gorilla dacht en dat ik niet bang hoefde te zijn. Ik heb aan van alles gedacht om te dromen. Hoe ik beroemd was en een optreden gaf voor heel veel mensen. Maar de gorilla stond tussen de mensen. Hoe ik in de kerk zat en gewoon luisterde. Maar de gorilla kwam over het gangpad naar de preekstoel gelopen.

Alleen als ik droomde van groene velden met zonnebloemen en paardenbloemen en madeliefjes waar ik door heen kon rennen met mijn blote voeten achtervolgde de gorilla me niet. Daar kon ik gewoon lekker slapen, zonder ergens last van te hebben, of bang voor te zijn.

I was a big thing...

2011-01-10T04:11:00.000-08:00

Ik heb nog liever dat ik ongelijk heb, dan dat we allebei een beetje gelijk hebben.

Daar kwam ik gister achter.

En dat door een pollepel.

Ik ben er nog

2011-01-06T06:27:00.000-08:00

Het is nog donker wanneer de trein stopt op Station Naarden-Bussum. Tussen mijn papieren door kijk ik naar buiten, waar mensen op het perron wat heen en weer lopen. Ze zullen vast ergens heen gaan, maar vanuit mijn plekje ziet het er meer uit alsof ze gewoon maar wat heen en weer lopen.
Ik bedenk me hoe raar het toch altijd weer is als je je inbeeldt dat al die mensen ook een leven hebben, en plannen, en een agenda. Ik denk dat ik er wel wat op mijn blog over kan zeggen, het wordt wel weer is tijd.

Dan valt me een reclamebord op. Een grauwe foto van een terneergeslagen man die naar beneden kijkt. Je krijgt er een akelig gevoel bij. Er onder staan de woorden:

IK BEN ER NOG ( .nl)

Bam, zie zit. Ineens verdwijnen al die filosofische gedachten over het zijn van de individu in de maatschappij. Ineens zie ik die rondlopende mensen die allemaal onderweg zijn naar ergens niet meer. Hoeveel mensen zijn er wel niet die zich precies hetzelfde voelen als de man op de foto? Ik ben er nog. Jullie zijn me misschien vergeten, misschien geven jullie al lang niet meer om me, maar ik ben er nog. Verrot, kapot, moe en lam. Maar ik ben er. Nog wel.

Het doet me verdriet te weten dat er zoveel van die mensen zijn, misschien wel heel dicht bij me. Maar dan herinner ik me woorden die ik een paar dagen geleden las. Misschien vind je het te zoetsappig, ik vind het eerder rauw en eerlijk, en op een bepaalde manier net zo verdrietig als de woorden van de reclame.

Het zijn de woorden van Jezus die hij tegen zo'n terneergeslagen man zegt: Ik ken het.

Lydia

2010-2011

2010-12-31T01:57:00.000-08:00

Natuurlijk kan ik dit jaar niet afsluiten zonder er iets over gezegd te hebben op mijn eigen stukje internet. Ik ga niet het hele jaar hier vertellen, daar heb ik helemaal geen zin in, en dat heb ik al eens gedaan ( in mijn dagboek staat ongeveer wel het hele jaar beschreven)

Dit jaar heeft me veel nieuwe dingen gebracht.

Ik ben vorig jaar januari officieel scout geworden en daarmee ook welpenleiding. En dat is me wat hoor, daar moet je zeker niet te licht over denken. Ten eerste vind ik het geweldig leuk en is dat dus een enorme hobby geworden, maar ten tweede leer ik er ook zo verschrikkelijk veel van! Niet alleen hoe je met kids om gaat, maar ook hoe je programma maakt en dingen regelt. Superleuk! Ik ben zeker van plan dit jaar hier mee door te gaan!

Ik ben in dit jaar geslaagd voor mijn HAVO diploma ( met alleen maar 7en, 8en en een 9) en heb in de tussenliggende vakantie een studie gevonden war ik nu niet meer zonder wil( en kan). Dat is ook best iets! Ik wist helemaal niet wat ik wilde studeren toen ik mn examen eenmaal gehaald had. Heb een beetje gekeken bij communicatie, maar dat was me allemaal veel te algemeen en daar kon ik eigenlijk ook niets mee. Ik besloot iets te kiezen waar ik passie voor heb, waar ik me in interesseer! En dat was en is nog steeds natuur. En toen studeerde ik ineens Toegepaste Biologie in Almere. Dat is ook best heel wat! Door maar met 40 mensen op een school te zitten heb ik ook heel veel geleerd in hoe je met verschillende mensen om moet gaan, ookal zou je dat niet kiezen om te doen! Dan heb ik ook de grootste lol in leren van duizenden dingen. Ik heb tot nu toe al mn toetsen gehaald, dus daar mag ik blij om zijn. Voor volgend jaar wil ik graag mijn P halen, maar ook als dat niet lukt is het niet erg.

Ik ben dit jaar voor het eerst alleen op vakantie geweest, voor het eerst alleen gevlogen en voor het eerst in mijn eentje in Amerika geweest voor een maand. In de zomervakantie, direct na zomerkamp ben ik naar Amerika gevlogen, en heb me daar een maand zelf vermaakt. Dat was ook best wel een vet bijzondere ervaring, die echt wel bij dit jaar hoort! Het is nog steeds vaak in mijn gedachte, Amerika. Alles wat ik daar beleefd heb, het lijkt alsof het allemaal dit jaar gebeurde. Maar dat is heel niet zo, het is al 2 jaar geleden dat we weg gingen, en al een jaar dat ik terug ben. Toch kan ik niets anders dan ook dit in mijn samenvatting zetten... Het zit nog vaker in mijn hoofd dan je denkt hoor! IK praat nog steeds het liefst engels met mezelf, en vaak doe ik dingen, zie ik dingen of mensen die me heel erg aan Amerika doen denken. Het zal wel minder worden dit jaar, en dat is ook niet erg hoor.

Volgend jaar,.. nog maar 1 dag van me verwijdert. Wat zal het me brengen? Ik hoef het allemaal niet te weten, kom maar op!

Lydia

Ik vertrek..

2010-12-22T09:34:00.000-08:00

Is het raar dat ik ineens niet baal dat ik de afwas doe als ik alleen thuis ben, maar zodra er familie is, dan wil ik het niet meer doen ( maar ben natuurlijk wel zo volwassen het met tegenzin te doen).

Is het raar dat ik als ik alleen thuis ben alle lichtjes leuk aan wil doen, met kaarsjes, en een zacht, rustig muziekje zodat ik helemaal van het moment kan genieten van het alleen zijn?

Als ik dit zo bekijk, komt het dus wel goed met me. Over een maandje ongeveer mag ik het voor het echie proberen. Lydia gaat op kamers. Ik had er nooit echt over na gedacht hoor, was niet vurig op zoek naar iets. Ik heb het wel goed hier thuis. mn aansluiting is best, en mijn mama en papa zijn ook nog best heel lief. Toch hoefde ik eigenlijk niet na te denken toen ik het aanbod kreeg om bij mijn nicht A. te gaan wonen voor 3 maanden in Utrecht. Natuurlijk doe je dat dan! Wat een kans, wat een oppertunity. Mijn mama was er natuurlijk niet helemaal fan van, maar ze went er wel aan.

Nu ik een paar daagjes alleen thuis ben, kan ik me intens verheugen om op mijn kamertje te zitten, met lekkere dikke trui en deken ( er zit alleen enkel glas in het huisje, oei!) een goed kop thee en kaarsjes aan. Ik weet het, het klinkt zo ideaal, maar waarom ook niet?

vakantie

2010-12-20T02:10:00.000-08:00

Ik ga ultiem van mijn vakantie genieten.

Hem helemaal vol plannen met dingen, maar vooral met "niets doen tijd".

Ik ga weer beginnen in Jane Eyre ( engels boek) weer lekker breien, keihard post rondbrengen voor centjes, en ook heel veel vrienden ga ik zien die ik al lange tijd niet gezien heb.

Ik ga NIET aan school denken, tenzij het gaat om vrienden meeten die van school zijn.

Ik ga van de sneeuw genieten.

En van het donker.

En van muziek. Heel veel muziek.

Fijn!

Je zal het maar hebben...

2010-12-09T07:29:00.000-08:00

[ Even mijn boek aan de kant. Muziekje aan en HOP, schrijven!]

Ik kwam een tijdje geleden met een klasgenootje in gesprek over onvoorwaardelijke liefde. We kwamen daarop toen hij zei: niets is gratis ( hoe we daar dan weer op kwamen is nog een veel langer verhaal). Ik dacht even na. Is niets dan gratis? Ik zei : liefde is gratis.

Toen kwam er een gesprek op gang over wanneer je mensen liefde geeft, dat je dat eigenlijk wel doet omdat je iets terug verwacht. Ik begon te praten over dat het wel kan, on-egoistisch liefde geven, wat jezelf terug verwacht totaal negeren. Ik kon niet op een normaal woord komen. Onvoorwaardelijke liefde zei hij. Ik knikte. Ik denk echt dat er mensen zijn die onvoorwaardelijke liefde hebben.

Ik ken er tenminste eentje die het had. Er is een boek over geschreven, wat ie met al die liefde deed. Best interessant, en ook inspirerend!

Je zal het maar hebben.. Onvoorwaardelijke liefde.

Lydia

Hoog bezoek uit Engeland

2010-12-07T04:09:00.001-08:00

Groot feest vandaag, want Liedeke was even terug in Nederland en dat moest benut worden met een 1 euro ontbijtje bij de HEMA. Ongelofelijk leuk, en lekker ook!
met wat koffie, een croissant, en een baget met bacon en ei ( toch een beetje engels blijven he) hebben we heerlijk weer even gekletst zoals dat kan als je elkaar ziet. Over van alles en niets. Ik kwam er achter hoe veel ik dr gemist had joh! Nu is ze nog voor 3 weekjes in Engeland, maar daarna blijft ze lekker hier hoor!
Nou, bijzondere dingen verdienen een kiekje. of meerdere.

het ontbijtje en de wakkere lied!

2x lied, 2x gezellig, 2x net wakker

Nu, hop! verder met leren

What's cooler than being cool?

2010-12-04T03:22:00.000-08:00

Always thinking about Charlie, and all the laughters we had when he sang that song, how we all started dancing like crazy.
Good american nights..

Het is weer december...

2010-12-03T08:41:00.000-08:00

De kou is altijd beter te dragen als er sneeuw is. Dan heeft het nog een beetje zin voor mij, die kou. Gister ging ik weer langs Mulan en heb meteen maar wat kiekjes gemaakt, want wat is er schattiger dan paardjes in de sneeuw? Juist, het mannetje dat zijn oprit aan het vegen was, die was nog schattiger. Hij vertelde hoe leuk hij het vond dat de paardjes er nu staan.

Mulan. Hij ziet er een beetje simpel uit, maar dat is ie opzich ook wel. Behalve als ik er op zit en een andere mening heb dan hem. Dan gaat ie ineens moeilijk doen. Maar zo in de wei is ie een en al schattigheid en onschuld dus.

Leuk he, hoe de sneeuw gewoon blijft liggen op die ruggen! Betekend dus dat die temperatuur- regeling heel anders gaat dan bij ons mensen. interessant om is uit te zoeken

Ik weet wat die damp iets is, maar heeft een leuk effect.

Toen mijn tenen eenmaal toch al bevroren waren heb ik meteen ook maar wat andere foto's gemaakt.

Hét hek voor hoekelum, prachtig. Speciaal voor alle mensen die de Edese mooiheid niet kunnen zien, of nog niet waarderen. Nu kan je niet anders.

Fijne Sinterklaas-avonden.

The Call-

2010-11-29T01:57:00.000-08:00

Dit lied heeft een ongelofelijk mooie betekenis, vooral als ik nadenk over hoe moeilijk het nu zelfs soms nog is om niet in Amerika te zijn. Dit lied laat zien dat het goed is om te zijn waar je bent, en dat je daar aan vast moet houden. Ik vind het niet makkelijk, want in Amerika voelde het ook zo ongelofelijk goed! En om te weten dat het goed is om terug te zijn, maar dat het wel pijn doet, dat is lastig.

It started out as a feeling
Which then grew into a hope
Which then turned into a quiet thought
Which then turned into a quiet word

And then that word grew louder and louder
'Til it was a battle cry

I'll come back
When you call me
No need to say goodbye

Just because everything's changing
Doesn't mean it's never
Been this way before

All you can do is try to know
Who your friends are
As you head off to the war

Pick a star on the dark horizon
And follow the light

You'll come back
When it's over
No need to say good bye

You'll come back
When it's over
No need to say good bye

Now we're back to the beginning
It's just a feeling and no one knows yet
But just because they can't feel it too
Doesn't mean that you have to forget

Let your memories grow stronger and stronger
'Til they're before your eyes

You'll come back
When they call you
No need to say good bye

You'll come back
When they call you
No need to say good bye

op school

2010-11-25T07:44:00.000-08:00

Op school hebben we het over vreemde dingen.

Nagelbijten is het meest recente.

R. en ik leerde M. nagels bijten. Wij ( R. en ik) van de padvinders zijn experts in nagelbijten en hebben M. de feiten uitgelegd. Eerst met je hoektanden een beginnetje maken, dan openritsen en klaar is kees.

M. probeert en probeert, ook tijdens de les is M. zeer gedreven.

Halverwege de les vraag ik M. of het lukt.

"ja, nee, het lukt niet zo!' en M. laat zien wat hij tot nu toe heeft afgebeten. Ik lach, want het stelt niets voor, het is een ministukje afgebeten. Dan zegt M. verontwaardigd: maar mn nagels gaan er zo kapot van!"

Duidelijk, school gaat goed.

Plan van de week

2010-11-21T13:37:00.000-08:00

Ik realiseerde me afgelopen week dat het niet goed zou zijn om nog zo'n week te beleven. Te druk, Te koud,Te veel vertraging, Te veel teleurstelling, Te veel last van mijn hechtingen ( die zich EINDELIJK ontbonden) en bovendien ook Te veel zorgen om mijn tijdbesteding. Noem het stress, noem het angst, noem het slecht georganiseerd. noem het wat je wilt, het resultaat is een Lydia die niet zo zeer goed meer functioneert.

Nu ik op deze rustige zondagavond weer wat licht gevonden heb om naar toe te werken, bedacht ik me dat een planning mij uit mijn lijden zou verlossen. Dus ik heb het gewoon gedaan, een week-planning gemaakt. met school erin, reistijd, etenstijd, relax-tijd, huiswerk-tijd, slaap-tijd, douche-tijd, en een prioriteitenlijstje per dag.

Maandag wordt vooral school en huiswerk, dinsdag staat als prioriteit: DAG OVERLEVEN, VEEL DRINKEN. Lijkt me duidelijk.

Ik ga kijken of het werkt. Misschien is het wel veel te gestructureerd en verlies ik al m'n spontaniteit, creativiteit en levenslust. Misschien kan ik hierdoor juist genieten van de dingen die ik doe.

Misschien gaat het helemaal mis, maar hopelijk zie ik in dat dit heel goed werkt en dat ik het elke week wel zo zou kunnen doen, totdat ik niet meer dit nodig heb om geordend in m'n hoofd te blijven.

Begrijp me goed, niets mis met chaos. dat maakt het leven leuk. Maar voor mijn school en algemene gemoedstoestand is dit best fijn.

Op een goede, overzichtelijke week!

Lydia

( ps, ik heb geen tijd opgenomen in mijn schema om up te daten, maar he, op donderdag heb ik een uur om te eten, dus dat kan ik best inkorten en ff dit doen. soepel zijn is ook oke!)

de foto

2010-11-16T13:49:00.000-08:00

Mijn moeder heeft mijn blog gelezen, en dat betekend dat het tijd wordt voor weer een nieuw berichtje. Maar waarover? Het is niet dat ik niets beleef, ik ben de hele dag enorm druk. Het is dat ik graag foto's wil laten zien, want dat vind ik leuk, want ik vind foto's leuk. Maar tja. ehm, ja.

Ik laat deze foto zien. Het is een foto waar je eigenlijk niet zo veel aan kan zien. Ja, ik ben het, met een frons op mijn gezicht met een rugzak en twee wandelstokken, met een blauwe jas en enigszins nat haar.
Maar waar ben ik? Wat doe ik? Wat denk ik?

Ik zou kunnen zeggen dat ik in de bossen in Finland ben, dat ik daar al 3 dagen aan het lopen ben met mijn broer omdat we naar onze volgende stad moeten en dat ik denk dat ik me zorgen maak over de hoeveelheid eten die we nog hebben, die zeer klein is.

Ik ben benieuwd wat jullie denken.

Je mag het natuurlijk niet zeggen als je weet waar ik ook werkelijk ben en wat ik doe. Wat ik denk mag je nog steeds raden.

Lyd

(2)Lief Tijdschema,

2010-11-05T08:02:00.000-07:00

Het was vannochtend wel even schrikken he, toen ik ineens om 6.20 wakker schrok!
Ik heb er alles over gedaan om op tijd te komen voor de trein. Dei van 6.41 ja, dat hadden we gezamelijk afgesproken, omdat zo de kans dat ik ondanks de vertragingen toch nog op tijd zou komen aanzienlijk zou verhogen. En dat heeft het gedaan.
Ik wil nog even zeggen dat ik het fijn vind dat je zo soepel omgaat met de treinen, dat je me dat toelaat. Dank daarvoor.

Liefs,
Lydia
Ps. Het was wel even lachen he, vanmiddag toen mijn trein te laat aan kwam om die naar Ede te pakken, maar dat die 20 minuten vertraging had zodat ik hem toch nog net gehaald heb. Leuk dat dat voor ons zo goed werkte, terwijl er andere zijn die nu fikse ruzie met hun tijdschema hebben. Fijn dat wij het zo goed hebben.

Lief Tijdschema,

2010-11-03T13:39:00.001-07:00

Het spijt me heel erg dat ik je zo in de war heb gebracht vandaag en dat ik de macht niet had om dicht bij je te blijven. Ik kan alles uitleggen, maar dat neemt niet weg hoe jij je wel niet zult voelen en ik zal het ook zeker niet proberen goed te praten, dat je het weet.

Het begon vanochtend al, toen ik om 6.49 wakker werd gebeld door klasgenoot E. die mij vertelde dat er wat problemen waren met treinen. Iets met wissel-storing of iets - ik werd wakker gebeld, dan ben ik nog niet in zo'n staat dat ik ook kan onthouden wat er tegen me gezegd word- tussen Driebergen-Zeist en Utrecht. Toen ik schor terug praatte realiseerde hij zich waarschijnlijk dat ik niet het eerste uur op school hoefde te zijn. Ik weet niet meer wat ik zei en wat hij zei, maar het kwam er op neer dat ik toch enigszins bezorgd weer terugviel in een lichte slaap. Ik werd voor mijn wekker wakker en lief tijdschema, jij weet dan heel goed dat dat niet veel goeds voorspelt.

Het spijt me dat ik die douche nam die ik eigenlijk niet ingecalculeerd had in het schema, maar ik voelde dat het een zware dag zou worden en dat ik beter zou functioneren als ik wel een douche zou nemen. Ik deed het heel snel, en naar mijn weten heeft dat niet verder het schema beïnvloedt.

Op het station aangekomen schrok ik hevig van alle mensen die er ineens waren en ik wist toen ook meteen al dat ik je zou moeten teleurstellen met het houden van het tijdschema. om 8.27 kwam er geen trein. om 8.45 kwam er geen trein. om 8.53 kwam er een trein, maar die zat ZO vol dat de helft van de mensen op het perron er maar in konden ( het waren zeker wel honderden mensen). Vriendin E. kon er wel in komen, ik bleef steken op het trapje en moest verbouwereerd achterblijven.

Lief Tijdschema, tegen die tijd wisten wij allebei dat er niets meer van ons schema over zou blijven, dat de NS het helemaal kapot gemaakt heeft en dat er niemand zou opstaan waar ik tegen aan zou mogen trappen. OP dat moment wisten we allebei dat die inspanning van het optijd komen voor niets was geweest en dat die toets die in het schema stond waarschijnlijk op een ander moment zou plaatsnemen. We baalden allebei. En toen - en daar kan je van alles over zeggen, maar ik vind dat het de goede beslissing is geweest - heb ik het er maar bij neergegooid. Ik weet het, ik heb je niet letterlijk op de grond gegooid en dat zou ik ook nooit doen, maar ik kan het wel begrijpen dat je je enigszins beledigd voelt voor het gebaar wat ik maakte. Maar weet je, als ik me had vastgeklampt aan jou was het niet goed gekomen. Dan was ik vriendin M. niet tegen gekomen en dan had ik ook niet de vrijheid genomen om met haar lekker in de eerste-klas-stoelen te gaan zitten 'omdat de trein vol is en conducteurs nu toch nooit komen controleren' en dan had ik ook niet zo luchtig en melig gereageerd op die man die boos werd op ons omdat we ons niet realiseerde dat we in een stilte- coupé terecht gekomen waren en dan had ik ook niet zo kunnen genieten van het leuke mannetje wat tegenover ons zat en mee aan het lachen was elke keer wanneer wij dat deden. Als ik op dat moment had vastgehouden aan de ergernis dat de NS stom is en jouw helemaal door de war schopt, dan had ik ook niet hardop ( jaaa, hardop in de stilte-coupé) gelachen toen de omroeper zei : "Dames en heren, we moeten nog even wachten; Utrecht is vol."

Nu heb je mijn kant van het verhaal gehoord. Ik ben blij dat ik je los heb kunnen laten voor dit moment. Het is niet altijd goed om dat te doen, en ik maak mezelf schuldig aan het feit dat ik soms iets té losjes met je omga ( zoals nu bijvoorbeeld. Ik zei tegen mezelf : "je kamer is een hok met een enorme biodiversiteit aan kleren, rommel,boeken en nog te determineren dingen. Doe er iets aan. Maar in plaats daarvan schrijf ik je nu een brief), maar ik weet dat het op een dag zal zijn dat ik niet meer anders kan dan je OF helemaal loslaten OF helemaal vastbinden. Het is de kunst van het loslaten dat me doet lachen en de ernst van het vastbinden dat mijn wenkbrauwen doet fronsen.

Ik weet dat ik heel eerlijk ben en dat kan soms hard aankomen.

Toch vraag ik je, blijf dicht bij me, zorg voor me. Dan zal ik beloven vaker aan je te denken. Als de treinen tenminste morgen wel optijd rijden.

Van je Liefhebbende Lydia

Geen passende titel..

2010-11-02T11:06:00.001-07:00

zal ik maar weer eens dan? ( op een of andere manier faal ik er een beetje in om dingen op te schrijven de laatste tijd, zo ook in mijn dagboek, GROTE stilte.)

Ik had afgelopen week vakantie. Maar dat is niet zo bijster interessant.
de ND heeft een nieuwe format, de Berliner. Ik moet er aan wennen hoor en mis ineens dingen aan de oude format die ik anders niet eens had benoemd dat ze er waren. Terwijl ik liep te zeuren over het lettertype en de manier waarop de inleiding niet langer meer dikgedrukt is maar in vage Itallics met puntjes achtig iets, bedacht ik me ineens hoe het in het algemeen moeilijk is veranderingen meteen leuk te vinden. Ik weet zeker dat ik over een tijdje niet eens meer door heb wat er wel allemaal niet veranderd is aan de krant ( en jongens, waar gaat het eigenlijk ook over), maar toch moet ik het even kwijt. Ik zeur er even over, weet dat mensen het of met me eens zijn of niet, of dat ze vinden dat ik zeur. Ik zeg niet : was het maar zoals vroeger, want dat hoeft nu ook weer niet. Net zoals toen Facebook veranderde. Je bent zo gewend aan een bepaalde manier, een bepaalde look, dat als het nieuwe wordt het sowieso niet leuk is. Inmiddels weet ik niet eens meer hoe de oude lay-out van Facebook eruit ziet. Ik heb dus ook goede hoop voor het ND.
Ik denk meteen weer verder, aan het leven enzo. Daar is het ook niet makkelijk, nieuwe dingen. Het is een proces, accepteren. Dat gebeurt niet in een keer denk ik, dat duurt even. Aan het begin zie je vooral nog de goede, oude tijd en kan je je niet indenken hoe je ooit aan dit nieuwe kan wennen. Na je een tijdje verzet te hebben, ga je je steeds meer overgeven en zijn de herinneringen niet zo sterk meer. je mist het minder. En dat gaat door, totdat je daar ben waar je niet eens meer weet hoe het oude was.

Wat een krant wel niet allemaal in je op roept.
Lyd

Bas.

2010-10-24T13:45:00.001-07:00

Er gebeuren heel veel leuke dingen.

De grootste daarvan is vakantie, daar ben ik nu mee bezig. Om zondagavond lekker rond surfen op het net, gewoon omdat het kan en omdat ik morgen toch kan slapen tot zo laat ik wil.

Ik studeer natuurlijk in Almere, en daarom heb ik aanstaande week dus vakantie.

Iets wat ik veel zal doen deze week is spelen op onze nieuwste gezinsuitbreiding:

De Semi-akkoestische bas die mijn papa gekocht heeft.

Ik wil er een naam voor verzinnen, maar ik ben daar nog niet klaar voor. Ik moet het beestje eerst beter leren kennen voordat ik er een geschikte naam voor heb. We zijn allemaal ongelofelijk blij met dit nieuwe gitaartje en hij zal ook veel gebruikt worden ( door mij, of een ander). Ik wil op basles, want hoewel ik de noten we ken, en ook het octaaf wel te vinden weet, werken mijn vingers toch niet altijd zo fijn mee en klinkt het niet altijd even goed. Met wat les moet dat verholpen worden, ga ik zo van uit!

Ik zie hem staan en mijn hart word blij. Hij is zo mooi. Zijn hals zo mooi slank doch sterk, ik krijg rillingen wanneer zijn lagen tonen tot mij komen. Hij wacht geduldig totdat ik hem uitnodig om op mijn schoot te rusten en al hij daar dan is verblijd hij mij op zijn tijd weer met de mooie klanken uit zijn buikje.

Voel ik mij alleen, dan weet ik dat hij mij altijd verblijden kan.

Bloody business

2010-10-20T12:57:00.000-07:00

Ik ben positief.

A positief.

42% van de mensen heeft A, en 15 % daarvan is positief. Daar hoor ik tussen. Dat voelt goed he!

Ik heb vandaag weer bloed gegeven, een leuke bezigheid! die naald in mn ader die het via een buisje in een zakje stopt dat op en neer beweegt zodat het bloed niet stolt. Het is een mooi kleurtje, lekker donker rood, zoals bloed :)

Ze zijn allemaal VET aardig en ik vind het reuze interessant! Bloeddruk meten (waar ik net op school heel veel van geleerd heb) en hemoglobinegehalte in mn bloed enzo. En dan hoe dat werkt en alles!

Als ik daar dan zit met een tijdschriftje, terwijl het bloed uit me verdwijnt, bedenk ik me hoe cool het is dat ik gewoon dat doe.

Wat ik me wel afvraag, als ik zo zit, WAAROM doen niet meer mensen dat?

Bang voor naalden kan best zijn, maar dat is niet een goed genoeg excuus enzo!

Dus, waarom ben jij geen bloeddonor!?

ik wil je wel helpen hoor

Sunday lover

2010-10-17T13:54:00.000-07:00

Het komt, door mij drukke bestaan, tegenwoordig niet zoveel meer voor, zo'n zondag als deze. Natuurlijk is elke zondag een beetje hetzelfde, omdat ik me altijd soort van brak en uitgerust tegelijk voel, maar deze zondag gaf me een soort gevoel van : ah, lekker weer zoals vroeger.

Na de kerk pannekoeken gegeten met M. en A. terwijl er goeie grappen, mooie gedachtes en fijne woorden werden uitgewisseld terwijl de zon hard haar best deed er wat moois van proberen te maken. ( dat lukte goed overigens)

Daarna naar huis om mijn papa, mama, grote broer,vriendin van grote broer en kleine broer over te halen om naar buiten te gaan (want de zon was zich nog steeds aan het uitsloven) en zijn toen op het Wekeromse zand uitgekomen. Heerlijk! Dikke trui aan, muts, handschoenen, stevige schoenen, lekkere sjaal en gaan! De wind in m'n gezicht, uitkijkend over de zandvlakte en de mooie bomen aan de zijkant, op zoek naar een mooie klimboom. Bij het vennetje nog gezocht naar zonnedauw( want met werkweek hadden we die gevonden) maar helaas niet gevonden.

Mooie bomen uitgezocht om een potje fanatiek boomtikkertje te doen en flink te lachen.

Fijn naast mama lopen terwijl we de mooie wolken bewonderen die de mannen zo op de wolken van independence day vinden lijken.

Diep en hard duiken in het zand om zo cool mogelijk de frisbee te vangen en er later achter komen dat dat duiken helemaal geen zin heeft, maar dat het best leuk is om zonder echt een rede te hebben in het zand te vallen en net niets te breken.

Natuurlijk mensen van de kerk tegen komen, want zo werkt dat op zondagmiddag wandelen. Kort stichtelijk praatje maken, maar dan vooral weer verder lopen om zelf van de natuur te genieten.
Heel eventjes legertje gespeeld, maar er waren niet echt heuveltjes om achter te verschuilen en papa en mama konden ons nog steeds zien, dus daar was de lol ook snel van af.

Uitgeput weer bij de auto aankomen, want rennen in mul zand is best vermoeiend, hoe leuk het ook is. En de wind en de kou maakt je ook altijd een stuk moeier aanvoelen dan dat je bent.

Na het eten fijn club gehad, waar we programma gemaakt hebben en waar ik tot de realisatie kwam dat we best een fijn clubje zijn!

Ik kan genieten van zo'n dag als deze, waarbij er in je achterhoofd een gedachte zit die zegt : zou je je tijd niet beter kunnen benutten?. maar de stem die roept : je houdt van mensen, ga naar buiten, ontmoet mensen, doe fijne dingen"is altijd een stukje sterker. En daarom voel ik me nu zo fijn, omdat het zo goed voelt om met mensen te zijn waar je van houdt. Wat klinkt dat lekker afgezaagd. maar zo mag het dus ook zijn en zo simpel kan het dus ook zijn.

Dit gevoel ga ik bewaren voor de week,

succes ermee!

I wish

2010-10-11T14:03:00.000-07:00

Als je een vallende ster ziet, wat wens doe je dan?

Als je tussen twee jongens zit ( als meisje) of tussen twee meisjes ( als jongen) wat wens je dan?

Als de tijd 11.11 of 12.34 of 22.22 is, wat wens je dan?

Wens jij altijd hetzelfde? Of hangt dat een beetje af van hoe je bent op dat moment?

En als je die wens verteld, komt ie dan echt niet uit?

Er valt niets te wensen. Of nou ja, dat misschien wel, maar wat schiet je er nu uiteindelijk mee op, ik bedoel, wensen laten je dromen en verder denken dan realiteit en dus is het eigenlijk onzin en maak je voor jezelf een onmogelijk doel wat je heel graag wilt maar waarvan je weet dat het maar een wens is en dus niet reeël.

Vind je niet?

studie 1.2

2010-10-06T03:57:00.000-07:00

Samenwerken is een symfonie.
Dat staat er op de muur van het klaslokaal waar ik nu in zit.
Ik ben benieuwd wat meneer R er over gaat zeggen. Ik hoop niet zo'n cliche als : het is als samenwerken net als een symfonie, je moet allemaal je eigen ding doen, maar tegelijkertijd moet te wel rekening houden met de rest van het orkest, want anders klinkt het niet. Maar als je alleen maar op de rest let, vergeet je wat je zelf moet doen.

Nu vind ik het een mooie vergelijking, maar ik vraag me af waarom ik dat zou moeten weten als toekomstig bioloog. Vertel me liever hoe ik beter voor m'n plantjes kan zorgen zodat ze minder snel dood gaan.

We gaan even luisteren, kijken wat ie te zeggen heeft!
Het gaat nu over mannen en vrouwen in conflict. Daar is ook het een en ander over te zeggen. Maar dat ga ik niet doen, want dat duurt zo lang.
Laten we het er bij houden dat het leuker is om ruzie te maken met een man dan een vrouw.

Lyd

Analoog

2010-10-05T02:20:00.000-07:00

Ik had gister een gesprek met mijn oom Tamme:

"Ik ben vandaag in Almere, Utrecht, Den Bosch en Arhnem geweest."

"Hoezo dat dan?"

"ik stapte op Utrecht in de verkeerde trein. Maar het was niet zo erg, ik heb gelukkig mn tijd goed besteed. heb wat aan school gewerkt en wat brieven geschreven"

"Ooo.. dus je had wel genoeg batterij?"

Ik kijk hem even aan alsof ik het niet begrijp

"mijn pen had genoeg vulling ja"

"O! Een analoge brief dus!"

Analoog! Wow

"Ja, nou wat kost dat een tijd zeg, dat je dat nog doet"

Eelco mengt zich in het gesprek

E:"Ja, dan ga je hem straks zeker inscannen"

T: "Ja, en dan mailen dat je een brief doorgstuurd hebt, die ze dan mag uitprinten"

Ik word een beetje boos en verdrietig tegelijk
"nee, Ik stuur hem op! met een postzegel"

T: Maar dat kost vet veel geld! Anders mail je dat het 95 eurocent koste, dan weet zij meteen dat het een cadeautje is

L: NEE! Doe normaal zeg! Wat is er nu mooier dan 1,5 uur aan een brief werken met blauwe pen en je eigen handschrift en en..

T : Je kan zeggen dat ze het in het blauw moet uitprinten

E: Ja, en je kan je handschrift in de computer zetten, du dan is eht net echt

IK: NEE, stommerts!

En zo ging het nog wel even door.

Een analoge brief..

Het moet niet gekker worden.

Dubbel Voordeel

2010-10-04T10:43:00.001-07:00

Ik wil lang haar.

Dan kan ik het in vlechtjes doen en er mee spelen in de les en als het waait dat het dan zo om me heen waait en dat lang haar dan om mn hele gezicht heen zit.

Ik wil lang haar.

Maar groeien duurt zo lang. En ik ben ongeduldig. En ik vind kort haar zo fijn. En het is zo leuk.

Maar ik wil lang haar.

Echt waar.

Dus, wat is er gebeurt? Ik heb een gouden middenweg genomen. De ene kant kort, de andere kant lang. Dan kan ik het korte deel kort blijven knippen en het lange deel laten groeien. En zo komt er dan misschien toch ooit nog eens haar dat ik in een vlecht kan doen en wat door de wind kan spelen.

wereld..

2010-09-30T13:51:00.000-07:00

Het is bijna 11 uur. Waar kan je dan nog over schrijven?

Het enige wat in me opkomt is onvrede en worldpeace.

Want dat is waar we uiteindelijk allemaal stiekem over na denken als we een lange dag gehad hebben van vroeg opstaan, lang in de trein zitten, mossen onder microscopen bekijken, presentaties over octopussen doen en shoppen totdat je rug het niet meer houdt. Toch?

Doetje?

2010-09-28T13:12:00.000-07:00

Vandaag kwam ik in gesprek met een klasgenootje over uitgaan.

Hij en ik waren het tegenovergestelde. Hij houdt van uitgaan, liefst de hele week, de hele nacht, zonder te slapen en dan de volgende morgen weer op school zijn. Hij houdt van de Drum&Bass en de Techno. Ik vind het leuk om op vrijdag in de Jug ( mijn stamkroegje om het zo maar te noemen) te zitten, maar zeker niet de hele nacht. En Zaterdagavond dan ook niet. En op donderdag ook niet. Ik houd van Mumford en Sons en folk. Zie je de contrasten?
In ons gesprek kon ik maar moeilijk geloven wat er leuk is aan een hele nacht doorgaan en hij kon maar moeilijk begrijpen wat er leuk aan is om de hele nacht in je eentje in een bed te liggen. Ik legde uit dat slapen best wel mijn hobby is en dat ik niet van de nacht kan genieten als ik eenmaal berekend heb hoeveel slaap ik gemist heb en hoeveel ik nog maar kan halen.
Ik snapte best wel dat ik als een watje, als een doetje overkwam. Wie vind het nu niet leuk om de hele avond door te gaan? Gek doen, wild zijn, los gaan. Ik vind dat best leuk, ik kan dat ook best. Maar dan op mijn eigen manier. En dat is denk ik niet de manier zoals een 'standaart student' dat bedenkt. Het maakt me niet uit, maar ergens natuurlijk ook wel.

Stel je eens voor, dat ik wel echt wat mis in die kostbare uurtjes van de vroege, stille nacht?

Is dat het waard? Echt?

M&S

2010-09-27T14:06:00.000-07:00

Ik ben snel overdondert, ik ben snel enthousiast.

Met Mumford&Sons voor mij op een podium met mensen om me heen en Judith naast me gaat dat overdonderen en enthousiast worden wel HEEL snel..
Je moet begrijpen, ik ga niet vaak naar concerten en al helemaal niet als ze veel geld kosten. Ik denk vaak : joh, koop gewoon de cd, dan kan je ze zo vaak horen voor hetzelfde geld. Die gedachte moet ik bijstellen.
Mumford&Sons zijn populair geworden en ook bij mij was het vanaf minuut 1 een nieuw soort vreugde wat ontstond als ik deze muziek hoorde van vier adorable guys. Dat ik ze ooit live zou zien was een soort van iets wat ik dan wel wilde, maar waar van ik wist dat het waarschijnlijk nooit gebeuren zou.

Maar gister stond ik daar toch echt te glunderen van geluk toen mijn helden de wel bekende liedjes vol overgave aan het zingen waren. En ik zong keihard terug terwijl ik af en toe een blik van pure geluk naar Judith wierp en wild met mijn hoofd schudde op de muziek van de maat omdat ik niet wist wat ik anders moest doen.

Ik heb nieuwe helden.

En ik heb ze gezien.
En schouderklopjes gegeven.

KICKE

Wie ben ik?

2010-09-20T12:26:00.001-07:00

Een klein stukje van mijn portfolio Hoofdstuk 1 : wie ben ik.

Veel spel/stijl fouten??

Ik vergelijk mijn leven wel eens met een boek dat nog geschreven wordt. Je kan best een idee hebben over hoe het afloopt, maar je moet alsnog elk woord schrijven voordat je bij het eind komt. En als je er te snel doorheen gaat kloppen de zinnen niet en is het geen mooi geheel, maar als je te lang stil staat bij de woorden en de betekenissen ervan kan het saai worden en te gecontroleerd. Ik zie mijn leven als een spannend boek. Ik typ de letters, maar God, mijn Vader in de hemel, fluistert me vaak in hoe ik woorden moet spellen, of hoe ik een zin beter kan schrijven. Zo wordt het een mooi boek. Ik ben nog niet zo ver, maar ik heb goede hoop voor de toekomst. De eerste 19 hoofdstukken vind ik al geweldig. Ik kan niet goed wachten op hoe het verder gaat, maar er zit niets anders op dan te wachten en soms weg te dromen bij de beelden die ik voor me zie. Ik ben een ongeduldig persoon, maar ik kom wel wel.

Hokjes vakjes

2010-09-16T12:32:00.000-07:00

Er zijn veel mensen op de wereld.

Te veel om ze allemaal appart te plaatsen.
Dus maken we maar hokken, waar we ze allemaal instoppen. Soms zijn dat grote hokken, soms klein.

Je kan je soms stom voelen over dat iemand je automatisch al in een hokje stopt. Want dat klinkt zo negatief. Maar je kan het ook zo zien. Niet iedereen stopt jou in hetzelfde hokje. Ik zie het zo. Iedereen stopt mensen in hokjes. Maar niemand bepaalt voor jou wat de grenzen van die hokken zijn. Ik denk dat er veel mensen zijn die wel ongeveer dezelfde grenzen hebben in hokken, of dezelfde opstelling, of indeling, maar ik denk dat het bij niemand hetzelfde is. Ik denk dat ik bij iedereen in een hokje wordt gestopt, maar dat dat hokje bij iedereen anders is. Dat ik voor iedereen in een uniek hokje zit. Misschien zitten er nog wel meer mensen in dat hokje, maar dat is niet erg. Want die zitten dan op een andere plek dan ik. Er is in ieders brein een plekje speciaal voor mij waar ik in pas. Of dat nu positief of negatief is, ik pas er in. En hoe meer ik mensen om ga, hoe beter ik snap waarom ik nu precies in dat hokje gestopt wordt. EN als ik dat weet, dan ja.

wat dan?

Lydia

School1.0

2010-09-10T14:03:00.000-07:00

Elke school heeft bepaalde instanties nodig.

Zo ook onze school.

En ookal bestaat onze school maar uit ongeveer 40 mensen, wij willen ook een leerlingenraad, een feestcommissie, een informatiecommissie, een notulist, een voorzitter en nog 10 andere om allemaal hun meningen, ideeen en voorstellen rond te schreeuwen zodat het hele idee van een leerlingenraad een beetje verloren gaat, maar dat dat niet uitmaakt, want we hebben tenminste goede ideeen.

Ik stond een beetje versteld vanmiddag toen we na de les een heuze borrel hadden met cola en sinas en andere sappen van de veldwerkweek een week geleden die nog over waren. De voorzitter was zo verkozen en toen kon het kabaal beginnen. Allemaal HELE vette ideeen, voor een school met 1000 leerlingen. 1/4 van onze school zit ongeveer in de leerlingenraad. Ik heb dan ook besloten er maar weer uit te gaan, en een soort van 'je roept maar als je hulp nodig hebt bij iets en ik help wel'beleid in te stellen. E. was het daar ook mee eens, en die had al eerder gestudeerd, dus die kon het weten.

Waar ik WEL hard 'ja, ik ik! Ik wil dat" voor heb geroepen was de vraag welke mensen op open dagen en studiebeursen de school willen promoten en vrij willen krijgen om dan een verhaaltje te vertellen over de vetste school in Nederland. JA IK IK IK WIL DAT, dat was mijn response. Die heb ik in the pocket.

Verder probeer ik HEEL hard geen accent op te pikken, maar dat is moeilijk.

En wat het studeren betreft, dat mag nu best beginnen, Herhaling is ook stilstand, en dat is achteruitgang.

( mijn spelletjes-score ( zie vorige blogbericht) heeft gister zijn dieptepunt behaald ( ik stond niet op de goede plek, ik heb NIET de trein gehaald naar Almere zonder te rennen, en het is me ook niet gelukt mijn buurman/vrouw aan te kijken zonder dat hij/zij terug keek.). Wat wel leuk was, ik zag een man die er uit zag als een vrouw. Dat vind ik fascinerend. En heeel raar. Ik hoorde hem/haar niet praten, maar ik wist dat het een man was, want ze was heel lelijk en mannelijk. ze droeg wel een strakke broek. Eng dus een beetje.

Goed het is laat en ik bazel maar wat.

DOEI

Het Reizen1.0

2010-09-08T12:08:00.000-07:00

Het was een soort van hele nieuwe ervaring om met de trein zo'n eind te reizen voor school. Voorheen kon ik altijd lopen ( maar nam uiteindelijk toch altijd de fiets want ik was altijd net niet optijd en ik dacht dat de fiets dan uiteindelijk toch sneller was) en tussen de uren door even naar huis om bijvoorbeeld een boek op te halen wat ik vergeten was. Als je naar Almere moet reizen kan je je zoiets niet veroorloven. De heenweg was ik nog wat gestresst. Ik was er die ochtend achter gekomen dat mijn portomonnee toch niet was waar ik dacht dat ie was en dat ik dus met de pinpas van mijn moeder op stap moest. Dat, en samen met het feit dat ik toch wel twijfel aan het treinensysteem en of het echt wel de trein is die naar Almere gaat zorgden ervoor dat ik niet helemaal relaxt van het uitzicht kon genieten. Elke keer als de trein langs een perron zoefde vroeg ik me hulpeloos af of dit niet het perron was waar ik uit moest stappen. Meestal zag een medereiziger mijn bezorgde gezicht en zei dan, Utrecht overvecht, of, Hilversum met een soort van tederheid die me best wel stom liet voelen. Alsof ik niet eens kon onthouden waar ik er uit moest.
In ieder geval, de terugweg was heerlijk. Ik vind het prachtig om als volkomen individu lands de mensen te lopen, wetend dat ik ze niet opval, dat ze nooit zullen weten dat ik daadwerkelijk daar was. Ik verzonken in mijn wereld en zij in de hunne. Dat vind ik leuk gewoon, om me daar bewust van te zijn.
Wat ik ook leuk vind, zijn mijn spelletjes die ik nu al verzonnen heb. Ik dacht altijd dat dat soort spelletjes pas kwamen na jaren lang het zelfde doen, maar ik kan dat soort dingen dus blijkbaar na 3 dagen al. Goed, mijn spelletjes dus. De eerste ( en waarschijnlijk mijn favo) is de perfecte plaats uitzoeken waar je gaat staan om er voor te zorgen dat de trein stopt, zodat er precies een opening is waar jij staat. Het is een moeilijk spelletje, omdat ik meestal niet de discipline kan opbrengen ook werkelijk te blijven staan tot de trein tot een volkomen stilstand is gekomen. Ik heb dit spelletje nog niet gewonnen. De twee spelletjes die ik al wel gewonnen heb tot nu toe is 'zoek een plek waar je kan zitten en kijk dan wie er naast je zit zonder dat diegene terug kijkt' en de 'haal de trein naar Almere zonder te rennen'. Het andere spelletje waar ik nog maar een paar keer gewonnen heb, is 'loop over Utrecht station ZO SNEL MOGELIJK zonder andere reizigers aan te raken'. Soms gaat deze heel goed, zoals vandaag. Ik zoefde tussen te mensen door, handig gebruik maken van mijn lange benen en behendigheid in het ontwijken van moeie tegenliggers. Ik denk dat ik daar zeer binnenkort een gedreven professional in word. De tijd zal het leren.

Wat ik allemaal denk over Almere, mijn school, en mijn medestudenten komt misschien in een volgend blogje, als ik weer een saaie les heb ofzo.
Groet!

Werkweek

2010-09-03T07:07:00.001-07:00

"Ede jongens en meisjes, is één van de bijzonderste plekjes. Want weet je, er komen heel veel type landschap en grondsoort voor in een heel klein stukje. IN de voorlaatste ijstijd kwam er namelijk een Gletsjer en die gleed zo maar over ons heen. En daarom heb je nu het binnenveld, met het kampenland en het slagenland. KOm maar, dan fietsen we even 30 kilometer verder, dan begrijp je het wel."

"Kijk, en als je nu dan dit stofje bij dat doet, en het tien minuten laat staan kan je het carbonaat-gehalte in het water meten. En zo kan je dat ook doen voor Fosfaat, nitraat en het zuurstofgehalte. Ook de pH kan je meten en de temperatuur en de geleidingssterkte. Oke, jullie hebben tot half 4, dus ga maar aan de slag en vergeet niet je witte jas aan te trekken. Trouwens, doe ook maar je laarzen aan."

"Dit is dus de struikheide. Die lijkt op dopheide, maar er zijn verschillen. Net zoals er verschillen zijn tussen jacobskruiskruid en boerenwormkruid. Ook lijken ridderzuring en groote weegbree wel op elkaar, maar je kan duidelijk verschil zien. De ratelpopulier is zoals de canadapopulier, maar de bladeren van de canadapopulier zijn wat groter. En de grauwe wilg kan je ook goed onderscheiden van de schietwilg,want de grauwe wilg is wel wat grauwer van kleur, en die heeft ook haartjes. Dat is eigenlijk best logisch. En als je vogelkers ruikt, dan ruik je amandel. En watermunt ruikt naar munt ( lekker man!) en de vuilboom stinkt. En de Douglasspar zn naalden moet je eens fijnmalen, dan ruik je dat citroen een beetje. En de Vlier kan zomaar eens een plaag vormen als je em niet stopt en je kan ECHT alleen de besjes eten als ze helemaal rijp zijn, anders ga je hartstikke dood"

"oke, jij mag de takjes vasthouden en labelen Lydia. " Even later.."He takkewijf, kom is, ik heb een takje voor je."

verder is mijn hele klas verslaafd aan junglespeed en heb ik gewonnen met memorie. Kan het nog beter?

Tot snel!

Lyd

oude wijven uit de sloot halen is vies.

2010-08-28T14:07:00.000-07:00

Ik voel me een oud wijf.
Ik ben de hele tijd moe.
Ik heb de hele dag rugpijn. Ik kan niet meer bukken zonder mn hand op mn heup te laten rusten en een zuur gezicht te trekken en in een awkward positie te gaan staan.
Ik voel me een soort van zinloos.
Mn haar doet raar.
En ik moest vannochtend onder een koude douche.

Het zit wel allemaal lekker mee hoor, zo vlak voor het nieuwe begin van mijn bruisende leven als kersverse toegepaste Biologie studente. Ik ga maandag op Velwerkweek, naar een ontzettend spannend plekje. Misschien wel dat ene plekje waar ik gewoon eigenlijk helemaal niet wil zijn : HOEKELUM. Voor de mensen die niet weten waar ik woon, en waar hoekelum is. Als mijn huis mijn neus is, en Utrecht is het puntje van mijn grote teen, dan is Hoekelum de neushaar die NET uit mijn neus te voorschijn komt. Ik ken Hoekelum op mn duimpje, nee, op mn Mulan bedoel ik, want ik rijd daar elke week rond om mijn nobel ros. Gelukkig gaan we ook naar de Ginkelse Hei, waar ik maar een keer per maand kom op de mooie zondag. Ik ben benieuwd of ik deze week nog iets ga zien wat ik niet wist. Dat zal ongetwijfeld wel lukken, want ik moet een Loep meenemen, en ik ben nog nooit rondom de kaasboerderij geweest MET een loep in mijn handen.

Het leven zit lekker mee.
Gelukkig regent het niet de HELE dag, want dat had ik niet aangekunt.

He, let niet op mij, ik ben gewoon moe. Ik ben niet echt verdrietig hoor, een beetje maar.
Nou, tot volgende week. Dan zal ik overigens weer een STUK blijer zijn, Echt. en ook een stuk minder moe, en ik hoop ook dat mn rug niet zo zeer doet, en dat mn haar weer normaal is en dat het is opgehouden met regenen.

LIEFS

Flevo 1

2010-08-25T02:45:00.000-07:00

( Ik weet even niet waar ik moet beginnen hoor)

Flevo 2010 was revolutionair. Voor het eerst in mijn leven moet ik Flevo uit mijn eigen spaarpot betalen en omdat ik natuurlijk niet zoveel geld wilde betalen, had ik me maar opgegeven voor Medewerker. Meerdere vriendinnetjes zeiden dat Stellagebouw wel het leukste was, en dus heb ik dat maar op eerste keus gezet, met podiumbouw en hekkenbouw op de tweede en derde keus. Ik werd stellagebouw ( waar M. en L. heel blij om waren, want zo zat ik bij hun in het team, en zij beweerde ECHT dat dit het leukste team was) en ik was blij dat er maar 50 euries van mijn rekening af werd geschreven in plaats van 115. Wist ik veel wat me te wachten stond.

Hoe kon ik op dat moment nu weten dat Stellagebouw zo veel zou toevoegen aan mij flevo-gevoel en dus ook aan mijn leven? Hoe kon ik weten dat dingen in elkaar bouwen in de stromende klote-regen zo ongelofelijk leuk kan zijn?

Meteen de zondag al hoor, toen ik met M.Verschoof aankwam bij het stellagebouw-clubje. Het regende en al snel zaten we bij een stel onbekende mensen in de tent en maakte we een rondje met allerlei dingen. Ja, ik voelde me meteen al goed, hoewel ik wel benieuwd was hoe mensen er dan in het licht uit zaten en hoe dat stellage bouwen nu eigenlijk echt in zijn werk gaat.

Dat werken kwam ik al snel achter. Ik ga echt niet allerlei termen uitleggen en ook niet wijs over 207 of schoren of diagonalen of draai of vaste koppelingen of wat dan ook, want zo wijs ik ben helemaal niet en ik ga ook niet doen alsof.

IK heb eigenlijk helemaal geen zin om over Flevo te vertellen. Ik heb er al ZOOO veel over gepraat met jan en alleman. Vooral met mn vriendinnetjes. dat was leuk. En nu heb ik dus geen zin meer. En wil ik eigenlijk gewoon Rue Royale luisteren, want dat maakt mijn hart blij!

Ik update wel weer als het niet meer regent.

Lydia

pic's!

2010-08-12T22:23:00.000-07:00

En jawel. Er zijn foto's.
ik vertrek officieel pas morgen, maar ik heb geen tijd als ik terug kom, dus laat ik nu vast wat foto's zien.

Mijn mama had een oude hoed en die heb ik ( met hulp van Nickolas) wat gepimpt en er voor gezorgt dat ik het ook kan dragen. EN! ik heb een tuinbroek gekregen van mijn geweldige zus Jayanthi. Oei oei. LEUK

NU, Old school time foto sessie in de auto met Jessica is iets wat me pas ECHT gelukkig maakt. Dit herinnert me aan al die goede dagen, en aan de geweldige vriendin die ze is. WOW!

Deze lucht, Hoe is het mogelijk.! America.... WOW

En dan met Jessie in de auto,. Ze is mijn grote, lieve geweldige zus die Zo ontzettend geweldig is! Ze is zo slim en lief en goed voor me. ik mis haar nu al.

En hier een foto van de reis naar hier. mooi he, ons land.. O wacht, het is Amerika. Echt. mooi he, dat land.

nu, morgen vlieg ik weg. ik kom ook weer aan, gelukkig.

De volgende dag ben ik weer weg, naar Flevo, Hoera.

Nou, tot horens!

still living

2010-08-10T09:18:00.000-07:00

Het is 11.18 en het regent buiten.
bummer, want ik had het plan om naar Crystal te fietsen om te kijken of daar winkels zijn die Allstars hebben voor niet 45 dollar zoals bij de famous footwear. Ik had dit plan gister gemaakt en was er helemaal excited voor. Maar nu het regent vind ik het ook wel prima om uit te slapen tot half 11, in mijn pyama wat cereal naar binnen te werken endan eens rustig te kijken hoe het met Facebook gaat. EN ach, dan heb ik ook best tijd voor een stukje blog.

Ik heb de afgelopen weken VET VEEL gedaan, wat ik absoluut aan iedereen wil vertellen, maar waar ik niet zo veel zin in heb , is om dat allemaal op te schrijven.
Ik heb mijn dagboek uit mijn tas gepakt, en ik ga gewoon eens bladeren en kijken wat voor quotes ik kan delen met de wereld waar jullie ook iets aan hebben.

July 26th.
Toen,.. Je zult het niet geloven heb ik naar huis gereden! ik heb echt auto gereden met echte stopseinen en rechitngaanwijzer en stoplichten en bochten. het was awesome en zo spannend.

Donderdag 29 july,
ik moest om 10 uur at the fallout zijn. Ik ben van brooklyn center naar Parkview Blvd gelopen ( 4 miles) ( omdat ik in bloorlyn center was en jessica moest werken en de fiets die ik nodig had was at the kyles die wonen aan parkview blvd dus.).Dat was verder dan ik dacht, 1,5 uur lopen ongeveer! ik vond het heerlijk. Ik realisseerde me ineens dat ik moederziel alleen in Amerika ben. van alles kan gebeuren, het is Amerika! Het voelde ook heerlijk en ultiem vrij en goed. Ja, het was best slopen. .. .. Ik nam Pauls bike. Ik wist nog precies waar ik heen moest en het fietsen was werkelijk heerlijk. ik was er in notime.

2 augustus, zondag,
oke, er is een update required i guess. Substance was totally awesome and it just felt really really great to be there. O felt slightly different and i could hear and observe the words with a little bit more nederlandse nuchterheid en that made it verygood. Worship was awesome. Paster Peter haas' talk was too. He talked about generosity, not only moneywise, but lso being generous in time and emotional and spiritual. I really felt I could do a lot more about that and I felt my heart grow when I prayed to God. It was a good time close to the lord. THat morning I biked to Jessica's caribou. We figured out some scedule things and I read the bible and had some devotional time and wrote lyrics and made some puzzles. it was a really nice time, all together.

After this day I realized somethings:
- Get muscles. I really want nice arms when you can see the muscle. Go find a place to do that.
- Brush my teeht at least 2 times a day. I've been lacking that. And i like brushing my teeth!
- In stead of buying a nose piercing, I should spend money on a good devotional book that will help me to become closer with God. I realizedthis on sunday.

5 Augustus, donderdag.
Na het paardrijden Sam ontmoet in St Paul en nadat we in Mac wat gegeten hadden zijn we Jimmy op gaan zoeken om met hem uit te hangen in de Rosedale Mall. Dat was UBER leuk. Ik de gitaar winkel hebben Jimmy en ik amen gezongen en dat was heerlijk. Met sam en jimmy is het gewoon ongeloofelijk leuk, ze zijn als broer en tweelingbroer ( Jimmy is mijn tweelingbroer, voor de gene die dat nog niet wisten). IN applebee's gechild ( soort van restaurant, maar dan anders) , gegeten en bingo gedaan. Wat een heerlijke avond was dat, ik voelde me te koning te rijd met die twee!
Toen ik deze avond in bed lag dacht ik aan hoe ik deze week doorbracht --> in allerlei verschillende huizen bij vet veel verschillende mensen. Heel ingewikkeld, om alles te regelen waar en wie en wat enzo. Al helemaal als ik geen car or phone heb. mar ik heb het geflikt.

6 augustus, vrijdag.
Vandaag heb ik een heel eind gefietst. de weg naar Tim en Dana was net wat verder dan de Fallout. En natuurlijk was GoogleMaps me niet hulpzaam. Richard was dat wel. Hij hield me de weg zoeken en we hebben een tijdje gekletst. Een vriendelijke, oudere man. Nog even met Tim en Dana gekletst en dat was gezellig.
De weg terug ging veel sneller en ik heb zelfs Mount Zenith beklommen ( dat is een weg ( zenith Ave) die heel steil omhoog helemaal aan het eind van de trip. normaal neem ik een route er omheen, omdat ik meestal geen puf meer heb).! ik voelde me goed. Ik besefde me hoe heerlijk het is om in de natuur te zijn en bij mn eentje. ik word dan zo blij van binnen dat, dat is iets wat ik niet kan omschrijven. ik voelde me alsof de Heer als het waren met me mee fietst. EN dat ik beter dan met wie dan ook. Ook echt.

Er zijn natuurlijk nog miljoen ander dingen opgeschreven, maar daar kom je maar naar vragen hoor.
ik kom zaterdag ochtend weer thuis, en tot die tijd ga ik nog ultiem genieten van deze vakantie die beter is dan welke vakantie dan ook ooit .
Lydia

Je bent wat je eet, of je bent een Amerikaan

2010-07-27T20:31:00.000-07:00

Nu ik voor de tweede keer in Amerika ben, en niet bij een Iers gezin woon, maar heen en weer rijd tussen verschillende huizen, vallen me ineens veel meer dingen op waarvan ik me eigenlijk niet beseft had dat het echt zo erg was.

IK bedoel het eten. IK denk dat ik in de afgelopen dagen maar 1 keer groente heb gegeten, en dat was deze avond. Ik heb nog geen een keer in de hele tijd dat ik hier al ben aan een tafel gezeten thuis bij mensen met de hele familie met zelfgemaakt eten met groente. Geen een keer. Wow. Ik ben wel al naar Applebees, Chili's, Hardee's, Culvers, Johny Rocket en weet ik veel wat allemaal nog meer geweets. Allemaal door en door slecht eten. Het resultaat is verschrikkelijk. In een week ben ik 5 pounds aangekomen, dat is 2 kilo. Dat is niet goed! Ik eet slecht en ik doe geen reet want die auto is niet weg te branden uit het netvlies van de gemiddelde Amerikaan. Logisch, want als het er toch is, waarom niet gebruik van maken!?

Amerikaanse huishoudens houden nu eenmaal van gemakkelijk en goedkoop. Gezond, goed voedsel is nu eenmaal duurder en dat kost tijd en dat willen veel mensen niet. Gelukkig zijn er nog mensen die dat wel doen, gelukkig dat ik daar dan even kan zijn om mijn maag weer op te vullen met vitamines.

Morgen ben ik van plan om van Brooklyn Park naar Minneapolis te lopen. Gewoon omdat ik geen vervoer heb, er geen fietsen zijn en ik eigenlijk ook wel eens weer wil bewegen en mezelf moe wilt maken. Iedere Amerikaan verklaart me voor gek natuurlijk, maar He, als dit is wat ik wil, dan mag dat toch zeker> Voldoende water en eten en ik kom er wel. Ik vind het een leuk avontuur, fo sho!

Genoeg nu over gezond en eten en ongezond en kilo's en bewegen.

Maar ik realiseer me wel steeds meer waarom Nederland zo'n ideaal land is om in te leven, besef het maar al te goed.

Lydia

Hoe de Amerikanen het doen

2010-07-22T10:03:00.000-07:00

Ik wist niet meer hoeveel rare dingen er zijn in Amerika. Of hoeveel rare mensen er leven. Of hoeveel rare regels er zijn.

Ik wist wel dat je in Amerika ook rechts in kon halen, maar als dat dan weer gebeurt houd ik toch even mijn adem in. Of als Jessica smst tijdens het rijden en dan over de weg zwabbert. Dan herinner ik me weer hoe blij ik ben dat in Nederland mensen pas mogen rijden als ze 18 zijn.

O, ik heb zoveel slecht eten gegeten de afgelopen dagen! Ongelofelijk! Ik was bij een summercamp van de kerk van een vriend en daar hadden we diner en we aten gewoon friet met hamburger en brownie! Dat is gestoord hoor. Ik heb de afgelopen week niet echt groente gezien, behalve dan bij Tim en Dana, zij zijn heel gezond. Ik heb ook nog niet gefietst, of lang gelopen. Alles gaat zo sloom en traag en zn gangetje. Ik moest weer even inkomen, maar nu kan ik er wel van genieten. Als je gewoon mee doet, dan gaat het goed.

Voorbeeldje.

Ik werd vannochtend wakker om 10 uur. Ik bleef nog even hangen in bed, maar toen ben ik er maar uit gegaan. Filmpje kijken en om 11 uur wordt de rest ( Jessica, Cameron ( jessica's vriend)) wakker. Mooi denk ik, ontbijt! ( ik houd van ontbijt). Maar nee, eerst koffie en daarna gewoon wat hangen en praten. Ik vraag of we nog gaan eten, en yes, sure, doen we. NOT. Het plan was om ergens eten te halen ( kant en klaar dus) maar daarvoor moesten we eerst onze kleren aan doen. Dus, ik jurk aan, klaar. Jessica zit rustig te FaceBooken en ik ben al klaar. Dan bedenkt ze zich dat ze wilt douchen. Waarschijnlijk zal het nog wel even duren. Ik snap niet hoe amerikanen optijd kunnen zijn. Eigenlijk, ik denk niet dat ze op tijd komen, ever. haha, de amerikanen... :)

Dus, ik pas me aan en hang wat en doe gewoon mee. Ik vind het lekker, maar ik hoop dat ik vandaag nog wel beweeg en misschien zelfs ren of dans. Je weet maar nooit.

Liefs!

Honderd duizen muggenbeten. Een voor elke lach.

2010-07-18T20:16:00.000-07:00

Hello People of the good life!

Hier ben ik dan, in de andere helft van mijn hart, Minneapolis.
De rit hiernaar toe was niet zo gemakkelijk. Ik voelde me al niet lekker toen ik op stond, en in de trein was het zo slecht dat ik maar beter kon overgeven. Gelukkig werkte dat. Ik dacht dat het daarna wel zou ophouden, maar blijkbaar was mijn maag nog niet helemaal leeg en besloot toen op het vliegveld nog maar eens alles naar boven te werken ( natuurlijk wel in de wc, want dat is wel zo netjes). Jakkes bah. Toen ik papa gedag zei na de douane dacht ik echt dat ik me beter voelde en wachtte ik met een gerust hart tot ik aan boord kon. Ik praatte met een man uit Boston die ik Belgie medicijnen gestudeert had en nu van zijn zoon uit Nederland naar zijn dochter in Florida ging. Ik zat naast een man en vrouw uit nederland die op weg waren naar Canada,ze waren heel aardig. Ik voelde me weer niet goed, en een half uur voor we landde kon ik ( nog NET op tijd) in het wc het laatste in mijn maag zien verdwijnen door het toilet. Achteraf kan ik erom lachen, wie kotst er nu in een vliegtuig?
Het was heel leuk om een uur in Ijsland te zijn. Er zijn daar geen bomen. en wel flinke kliffen bij de zee. De vlucht naar Minneapolis ging goed. Ik zat naast een Fransman en naast het raam. Ik heb Groenland gezien! Er waren helemaaal geen wolken en ik kon dus alles zien! De ijsblokken die in het water dreven, de bergtoppen, de enorme gletsjes-glijbanen, de scheuren in het ijs en de uitgestrekte ijsvlaktes. Ongelofelijk mooi en ik heb er vet van genoten! In Amerika aangekomen ging alles als een waas. Eeuwen wachten voor je " gechecked" werd door een kale amerikaan die dan vroeg waar je verbeelf en wat je bij je had ( perpermunt en snoepjes en stroopwafel Nee meneer, geen drugs of tabak) en hoe lang je bleef. Toen heb ik achter mn bagage gerend en toen met een bonzend hart de terminal uitgerend, op zoek naar dat mooie Jessicahoofd. Zij vond mij eerder en ineens verdween ik in haar omhelzing. GEWELDIG! Na al die tijd, ongelofelijk. Zodra we in de auto zaten leek alles weer als toen. Natuurlijk, we zijn allebei gegroeid en verandert, maar onze vriendschap was nog zo hecht dat het als toen was.

Ook met alle andere mensen die ik weer gezien heb ( Tim en Dana en hun zoon Shiloh die ik nog nooit gezien had, Tanner met zn lange haar, Jessie met haar lange haar, en Kurt, Greg, Ryan, Leah, Mimi, Eric, Malecai, eliza, vengi en zizi, bethany, keith, larry ( die heb ik daar leren hebben) en Nalan niet te vergeten) was het als toen. Geweldig, en zo vertrouwd. Dit weekend was ik bij Eric en Mimi, die met hun 4 kids nu ergens in Ottertail/Henning wonen, 3 uur van de stad. Ze wonen in een cabin bij een meer met een hangmat een enorm grasveld en een dock. Heerlijk om daar alle anderen weer te ontmoeten, en er achter te komen hoeveel ik ze wel niet gemist heb.

Ik ben hier nog maar zo even, maar toch al zoveel gezien en gedaan.
Het voelt zo heerlijk.
Zo vertrouwd, zo normaal.
Maar tegelijkertijd ook zo speciaal, want het is zo goed ze weer te zien.

Ik heb net met Jessica onze creatieve uitspattingen een momentje gegund en ik denk dat we daaar morgen mee doorgaan. Ik maak een van-alles-en-nogwat schilderij-kunstwerk met daarop 3 woorden:
JOY IS STRENGHT.

en dan op de achterkant.
THE LORD IS GOOD.

Lydia

Laatste berichtje

2010-07-12T13:11:00.001-07:00

Ik kan het niet laten om toch nog een keer te schrijven.

Het is rustig hier. Mijn koffer is ingepakt. Het lijstje is afgestreept en ( bijna) alles zit er in. Ik heb telefoonnummers genoteerd van mensen die ik wel wil zien ( en dus bellen) en ik heb nog wat mailtjes de deur uit gedaan om dingen te regelen.

Ondertussen is het een chaos in mijn hoofd. Ik bedenk me dat ik misschien voor school nog wel wat dingen inleveren moet, en dat ik dat het beste nu kan doen ,want om het in Amerika te doen zonder pappie erbij lijkt me niet zo handig ( Ja, ik gebruik mijn papa voor officiele dingen regelaar. Heel handig, efficient en leuk).

Misschien moet ik dat soort dingen eerst doen voordat ik mijn berichtje verder typ. Maar ik kan niet stoppen. Het gaat maar door. Ik wil eigenlijk nu al slapen, want dan is het sneller morgen ( vroeger vertelde mijn moeder dat altijd en ik geloof er nog steeds in) en dan kan ik sneller weg en ben ik sneller in Amerika.

Er zijn zoveel dingen waar ik naar uit zie!

Ten eerste Jessica. Zij, mijn lieve, geweldige supergoede vriendin die ik al een jaar niet meer gezien heb, maar waar ik wel het hele jaar continu brieven mee geschreven heb. Om haar weer te omarmen, dat wordt geweldig. Om gewoon weer met haar te kunnen praten, haar lag te horen en om weer te dansen in de auto of in bed. Om snachts nog wat te kanen en dan stiekem toch nog even naar buiten om frisse lucht te halen. Om overal heen te gaan waar de auto ons brengt en om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik heb er Zo verschrikkelijk veel zin in. De afgelopen week ben ik bij de gedachte aan dit alles al in tranen geschoten, en ik denk dat als ik me eenmaal in dat vliegtuig begeef, dat het dan ook wel nat zal worden op mijn wangen. Ik heb nog nooit iemand zo erg gemist.

En niet alleen Jessica, maar ook VELE anderen zal ik zien. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe het zal zijn, hoe heerlijk, en hoe hard het weer zal worden om weg te gaan. Daar ga ik overigens nu nog niet aan denken, dat mag niet.

Er zijn al aardig wat leuke plannen, en ik ga jullie ( natuurlijk) proberen op de hoogte te houden van het alles. Lees het maar als je het leuk vind

Dit is de foto van mijn visum, grappig he. Het leek me wel leuk om een foto van Amerika te laten zien, maar die staan allemaal op de laptop. Dan deze maar.
Leuk he, hoe alles is verandert...

Lydia

Weer/Again

2010-07-12T05:33:00.000-07:00

Dus.

Ik ga weer weg.

Naar Amerika.

Maar het voelt niet als weg gaan.

Het voelt als thuiskomen.

Na al die tijd ja.

Nog steeds.

En weer dat rare gevoel van binnen.

Zo anders als vorige keer,

Maar toch ook zo herkenbaar.

Een spanning,

Een blijdschap,

Een angst en een verlangen.

Weer weet ik het niet.

Welk gevoel overheerst.

Het ene moment de blijdschap,

Het ander moment de angst.

So.

I'm leaving again.

To America.

But it doesn't feel like leaving.

It feels like coming home.

After all that time yes.

Still.

And again that weird feeling inside.

So different from the last time,

but also so identifiable.

A tension,

A cheerfulness,

A fear and a desire.

But once more, I don't know.

What feeling dominates me.

One moment it is cheerfulness,

the other moment it's fear.

Wat nu?

Now what?

Blijven ademen. En wegvliegen naar huis.

Keep breathing. And fly away home.

Lydia

Haar waar

2010-07-01T05:54:00.000-07:00

Het was weer tijd voor wat anders haar..

Ik wil het supergraag weer helemaal lang laten groeien, dus knippen was geen optie.

Helemaal kleuren had ik ook geen zin in, maar er was nog een verlangen om een keer een pluk haar gewoon WIT te verven. LAng heb ik dat maar niet gedaan, maar toen laatst iemand aan mij vroeg waarom ik dat eigenlijk niet deed, begon ik te twijfelen.

Ik heb het gewoon gedaan, als kadootje aan mezelf eigenlijk.

Wit dus.

Groet!

Lydia

Pictures from the dress

2010-06-30T03:01:00.000-07:00

Finaly, some pictures from Friday. I had almost forgotten it.

With my friend Maarten. We did look good :)

Here you see my whole dress. My mom made it for me, and I LOVE IT. I felt so good in it, and so unique.

My mom made me a handbag too, and I made this thing for in my hear. I felt like a princes.

LOVE

Vanavond...

2010-06-25T07:09:00.000-07:00

Loop ik in deze jurk tijdens mijn examenuitreiking en het gala daarna.

Foto's van de hele jurk volgen natuurlijk nog, maar deze sneak-preview kon wel.

Lydia

Zeeland I

2010-06-21T03:54:00.000-07:00

Vakantie Zeeland :

Alweer een weekje geleden, maar zeker nog heel vers. Laat ik jullie ook maar wat inlichten erover.

Het was in ieder geval oneindig chillen op het strand met een enorm mooie zonsondergang.

Lijkt me duidelijk...

Lydia

en ja hoor!

2010-06-17T08:44:00.000-07:00

Ik ben geslaagd gewoon.

met een 7 voor scheikunde, dat is toch wel de grootste verassing.. ben met een punt omhoog gegaan:)

Dus, ik trakteer mezelf op een nieuwe lay-out.

Lydia

Fietsen

2010-06-07T01:58:00.000-07:00

Het begon allemaal zo heerlijk.
In Veenendaal hebben we hulp gehad van een man die ons wel naar overberg wilde fietsen en vanaf daar hebben we door het Amerongse bos naar Amerongen gefiest. Wat een prachtig dorpje, en de zon die op ons scheen liet het allemaal heerlijk schijnen. We hadden er lekker de vaart in, en met onze MP3en uitgewisseld achter elkaar aan hebben we flink een stuk dijk overleefd. Dicht bij Houten gingen we zo hard, dat we een profie-wielrenner inhaalde. Hij haalde ons weer in, en vertelde ons dat we er een lekker vaartje in hadden. We haalden hem zelfs in! Hij vertelde ons dat hij naar BARCELONA ging fietsen, en ineens vonden we onszelf niet zo stoer meer om naar Dordrecht te fietsen. Hij heet Joop en hij vertelde ons dat we wel 22 km/h fietste! Dat is natuurlijk vet, en hij vond ons heel cool en stoer. Na de foto die we met hem maakte trakteerde hij ons zelfs op de pont! A real gentemen :) Wij gaven hem een gesmolten mars en daarna fietsen we vrolijk van elkaar weg. Het was leuk Joop te ontmoeten, ik hoop dat hij het leuk heeft inBarcelona.
Toen we in Gorichem aankwamen ( je zegt Gorkem, maar ik snap ook niet waarom) begon de ellende een beetje. We waren namelijk niet meer op het kruispuntenroutesysteem ( wat normaal gesproken heel goed werkte) maar het was lekker weer en we waren aan het chillen op het grasveld en met onze moeders aan het bellen in het gras dus we hadden nog niet door dat de ellende begon.
We hebben een beetje onze eigen weg gemaakt, en toen gebeurde het. de achterband van Mirjams fiets was plat.
MAAR. We konden hem plakken. Een lieve vrouw heeft ons geholpen, en na een was Jus D'Orange konden we weer verder. Dachten we.
Want, na 1,5 kilometer was het weer mis. Toen kwamen we er achter dat er een GAT IN DE BUITENBAND zat. Oei, dat is niet slim. De fiets hebben we achter gelaten en al onze zooi meegenomen en iemand achterop 20 KILOMETER naar Dordrecht gefietst. Zwaar! maar toen we over onze chagerijnigheid heen waren en we Roodkapje gezongen hebben en WAAR IK GA goed gezongen hebben en de route zelf gekozen te hebben en toen Anneke ons kwam ophalen waren we er eindelijk., IN het paradijs. met douche en eten ( frietjes!!!) en gezelligheid en koffie met melk en schuim en bedjes.... EN een nieuwe binnen en buitenband die Harco ( de uberman die alles kan) er wel op kon zetten. Wij gingen met gerust hard naar bed, om de volgende morgen weer op te staan en weg te gaan.
Goeie moed is haastig goed.
die heb ik zelf verzonnen, en het betekend dat je niet te goede moed moet hebben aan het begin.
na 2 Kilometer kwamen we er achter dat er een raar bobbeltje in de band was. WIj overal een fietspomp zoeken ( we hadden er zelf wel een maar die deed het niet) en na een half uur hadden we er een. maar het bobbeltje ging niet weg. Ook toen we weer terug fietste naar Anneke en we het daar gemasseerd hadden ging het niet weg. De bandmaat klopte toch niet helemaal....
KNAKEN.
DUs nu gaan we met de trein,
Jammer.
Maari k ben doodop van het gedoe en dus moeten we nu ook wel fijn met de trein.
En dan zijn we op vakantie in zeeland en gaan we zwemmen en komt het allemaal goed.

Wel jammer, want ik had graag op de zeelandbrug willen fietsen ..

FIJNE DAG.

In/out side

2010-06-04T07:56:00.000-07:00

It's so nice and warm outside, I hardly am inside anymore!

And ...

There I go again!

Herman and Teun.

2010-06-01T14:23:00.000-07:00

There is going to be a movie of it ( with more things in it) but my computer is So slowly and I need to convert the files and that takes for ever and I can't find a proper programme for that, SO.....

Take it or leave it.

Herman and Teun are two Pumpkins. I've been waiting for them, and from the very beginning from when they were very little, I took care of them. I am their mother, and I love it!

Herman was my first born, and you can see that, because Herman is Taller than Teun. On the other hand, Teun is a bit bigger. Like his leafes are a bit bigger, they grow a bit faster.

Teun and Herman came as a total surprise. My mother had some pumpkinseeds left from a long time ago when we ate pumpkin myself ( something I can never do anymore). As an experiment I put two pumpkins in some soil and gave them water. 4 days later, nothing happened yet. I wanted to give up and throw it all away. But the next morning, O, what I saw there!! Two little, cute, but beautiful pumpkin-beginnings.

And now look at it! They are ready to go into the wild, outdoors!

And I can't wait to see how they grow, day by day!

Close up.

2010-05-31T03:33:00.000-07:00

Als SOG toch maar een blogje.
Deze keer wel HEEL dicht bij.
Dit is Teun de Pompoen

En dit is Herman. Ook een pompoen.

En ik ben in verwachting.. Van deze, en nog 7 andere Bonen en 2 Pompoenen!

Dit is een dode bij

En dit een dode vlieg

En nu zijn ze samen dood.

Dit is mijn scheikunde examen dat ik aan het oefenen ben ( behalve nu dan en de tijd die ik besteed heb in het maken van foto's )

En dit is mijn rekenmachine die me er bij zou moeten helpen ( maar het vaker toch moeilijker voor me maakt dan dat ik denk)

En dit is mijn oog die alle dingen ziet op een eigen manier. En niemand zal daar ooit achter komen en ik zelf zal ook het verschil niet weten met andere is dat niet raar?

En dit vogeltje zag ik met mijn oog. Een doodgewone mus, maar ZOO mooi!

En nu ga ik weer verder met leren.

Lydia

Bij de Coba. CobaRitzema

2010-05-28T07:54:00.000-07:00

Ik doe mijn twee-wekelijkse rondje post. Bij de Coba-Ritzemastraat aangekomen, fietst er een meisje rond op haar mooie paars-roze fiets. Ik heb muziek op en heb dus ( Hoe associaal) niet door dat ze tegen me praat. Zodra ze voor me staat en haar mond beweegt wat op praten lijkt, ruk ik de oortjes uit mijn oren; kinderen zijn altijd leuk om mee te praten.

* Heeft U nog post voor nummer 16?

^O, even kijken, Ja. Wil je het hebben?

* JA ( En ze kijkt zo heerlijk hebberig zoals kinderen kunnen doen)

^Geef je het dan wel aan je papa en mama? ( Want ja, ik ben nog steeds verantwoordelijk voor de post en stel je voor dat ze het op haar kamer bewaart als geheime schat ofzo!)

* JA. Weet je, ik ben bijna jarig. 7 Juni

^Wat leuk, hoe oud wordt je dan?

* Zes. Hoe oud wordt jij als je jarig bent?

^19. Dat is best wat he.

* Ja, mijn broertje wordt 5 en mijn moeder 9en.. 9 en.. 39 en mijn papa 33

^wat weet je dat goed zeg.

* JA en weetje. Ik heb een oom en die. en die is Zo groot.. Zo groot dat ie niet eens meer jarig kan worden.. en ook niet meer kan groeien!@

^Zo, dat is wel heel bijzonder..

En ik loop rustig naar het nummer 41 om de post er in te doen en het meisje brengt de post naar haar huis. Wat zou ze bedoelt hebben, haha. Kinderen zijn zo leuk joh,

Lydia

KOM OOK

2010-05-26T10:16:00.001-07:00

Dag allemaal,

Ik zit bij scouting Pieter Maritz en in maart vorig jaar is het hele clubgebouw afgefikt omdat het aangestoken is door kwajongens. Inmiddels zijn we keihard bezig om een nieuw clubhuis te bouwen, maar dat kan natuurlijk nooit helemaal lukken zonder de support van andere.

Daarom is er op 29 mei een enorm super PM Scouting Spektakel. Lees maar:

29 mei: Super PM Scouting Spektakel: een stunt voor een munt [KOM OOK]

Op 29 mei toveren we onze bouwplaats om tot een evenemententerrein. Toffe dingen te doen voor jong en oud.. ben je fan van abseilen, wil je je liever laten sminken of geniet je van een rondleiding over landgoed kernhem… dat kan allemaal.. natuurlijk veel meer, luchtkussen, toffe spellen, wedstrijden, eten en drinken, vuur en entertainment… we gaan het hier allemaal niet opnoemen maar er is meer dan genoeg te doen voor alle leeftijden. Voor weinig koop je muntjes en met die muntjes kun je ALLES doen… wat wil je nog meer??
Natuurlijk alleen maar leuk als julllie ook allemaal komen… ouders, broertjes, zusjes, bekenden, onbekenden, famillie, vrienden, vriendinnen.. oud leden, leden van andere groepen… nou ja, iedereen die het leuk lijkt of gewoon even wil komen omdat ze ons lief vinden. Tot de 29ste!!!
29 mei 2010 van 16.00 tot 18.00

Kom gewoon want het belooft heel leuk te worden en ik zal persoonlijk je hoofd ( of dat van je kinderen) smincken als je komt!

Graag tot zaterdag,

Lydia de Leur

Our biggest blessing

2010-05-20T03:22:00.000-07:00

You know what I like best about our brain?

The ability to remember. There are many reasons why I like this best about our brain. I think you can figure out some reasons yourself.

What I would like, is you to write down a memory you remembered ( ok, you can't tell any memory you can't remember, because that isn't a memory anymore, but oke). It can be something good, horrible, some time you were alone, with many, together with me. It can be a memory of something you did for the first time, or last. The best memory, or the worst. The sweetest or most sour. Anything you want to share. Because sharing has this magical thing, too. Because you share something, I will remember it. Your memory you write down will become my memory. That is awesome, because in that way we have a connection so very sweet and personal.

So.

Let's do this.

I'll start.

I remember that I learned to eat Pineapple. I worked at the vegtable-store in my neighborhood and Michael the King ( that's really his name) was my boss. He is the most amazing boss I've ever had. He was(and still is) very nice to me, and we got friends pretty easy. I like fruit, and vegtables, but not so much... escpecially fruit. Michael knew that. I told him. He once said to me, when I was cutting the Pineapple for in the fruitsalade : Lydia, you have to try pineapple. I said : no, I don't like pineapple. He said : JUST TRY., you'll love my pineapples. So i tried. Of course, at that moment I couldn't admit it, but later on! I couldn't stop eating it. The fruit salade was with a lot less pineapple. Michael the King thaught me to eat Pineapple, and I am SOOOO happy he did!

What's your memory?

( I will only post a new blog when I have 10 comments. So....)

Lydia

NOT GOOD

2010-05-17T12:12:00.000-07:00

I don't feel good at all.

After I was done with my Dutch Exam I felt pretty good. But this evening I decided to see the answers.. No good. I got all warm inside and it kind of hit me in the wrong way. I have made many mistakes, I didn't understand the text where I had to make Summery for AT ALL and I got it all wrong. Man, that just sucks, really. It makes me really sad, and also a bit angry. And Anxious for tomorrow.. And for my Re-exams.. Man o man..

All that time I hadn't any stress at all, but now it will not stop. I am warm, and my stomach hurts a bit, and I can't chill down and I can't relax. I've never had this before. Not like this. Not for school.

Tomorrow I have Math, so I can trust on my knowledge and commen sense. That makes it better. I know I'm good at Math.. Just keep saying that, and it will be allright.

I'm going to look it over one more time.

And forget about this day's exam. It's oke... Calm down. Relax.. drink some hot milk.. think about sunshine.

Lydia

Reflections on Minnesota

2010-05-15T02:44:00.000-07:00

I feel obligated to type some out here, because I know I have been failing a bit. It's not that I am so superbusy with school and such. No, I have no worries about that.

It's more that there are so many other things to do!

For example, I am home alone. Yesterday, today, tomorrow. Pretty sweet, but it takes some time.. I clean up a bit, and do the dishes, and water the plants.. Then I wanted to do the loan, but I didn't.

Yesterday I was reading in my journal, some of almost a year ago. The time when I realized that going back to Holland maybe isn't that easy as it sounds. I realized then that I am changed in America, and that it would be hard to hold onto the new things about myself. I was scared, because I wanted people to see I am changed from the inside, but I didn't want that friendships would change because of that. I wanted people to be the same, yet in the same time be also different. I guess that is just how it goes, because after 10 months everyone has to be changed somehow in something. I think I got a lot of those little changes, because I was in such a different surrounding. I had so many people around me who I never knew. This culture ( yes, America Has culture) was new and the good things I wanted to keep and take back to Holland. But I also wanted the good things of Holland. I think it was easier to be somewhat more Dutch in America than to be a little American in Holland. People are different here. And in America, people are different,too. But I have to stay the same person? Do I needed to change myself in order to be friends with the Americans, but returning to Holland I can still be my Dutch self? No, I don't think it works like that at all. Things that happen, and people, and experiences.. they make you who you are and what you do. ( Ok, true, God makes me who I am and what I do, but these things also do that, not because you want to all the time, but just because that is how the world works) They add in your personality many different things and you take them with you in your journey. I kept some things from America in me, and some of Holland. I can not be only American, or Only Dutch. It is just who I became. I don't think it's a bad thing. It's just hard sometimes, because I could feel I belong nowhere. Luckily, I know that is not true, but my hearts is torn in two. That will not change, I think. Being in Holland makes me miss America ( every day, people!) but being in America makes me want to go back to HOlland. Why do these things need to be so difficult??

You know whatreally got me through( and still does)? Knowing that God is everywhere, and no matter where I am, HE is the same, and HE is allways with me, and HE never changes. Why would it matter then where my true home is? As long as GOD is with me ( which He is) I am home.

Lydia

SOG 2

2010-05-12T03:36:00.000-07:00

WOrdless Wednesday - Worthless Wednesday
Woordeloze woensdag - waardeloze woensdag

SOG 1

2010-05-10T04:25:00.000-07:00

Ik zou moeten leren.

Maar ja, dat noemt met SOGGEN. Studie Ontwijkend Gedrag. Ik geef mezelf maar over.

Heb vandaag al 2,25 uur geleerd, nog 2,75 te gaan en ik heb mijn doel gehaald. Over een half uur begint mijn les weer, dus ik ga nog even aan de gang.

Ik zal jullie mijn bonenplanten laten zien. Die heb ik geplant en ik houd van ze en ik ben er trots op EN het is ook weer een goed excuus om die op te zoeken elke dag en ze te voeren en te vertroetelen enzo.

Hier zijn ze. ( de onderste is aarbeiplant)

LYDIA